iRss by iGetWeb

หน้าแรก

Wed, 30 Nov -001 00:00:00 +0642

ยินดีต้อนรับสู่เว็บ www.pui999.com คุณสมบัติปุ๋ยเอ็นเฮชพีนาโน(NHPนาโน) 4.ยางหน้าตายฟื้น ปุ๋ยเอนเฮชพีนาโนหรือNHPนาโน เป็นปุ๋ยชีวภาพ เกิดจากการหมักผลไม้ หรือเรียกว่า ปุ๋ยหมักผลไม้ ซึ่งใช้ได้กับต้นยางยาพาราเท่านั้น หรืออาจเรียกว่า ปุ๋ยยางพารา ก็ได้ จากตามทีกรมวิชาการเกษตร และกองทุนสวนยาง ก็ชี้แนะให้ชาวสวนยางพารา ลดการใช้ปุ๋ยเคมี ให้น้อยลง แล้วหันมาใช้ปุ๋ยอินทรีย์ ปุ๋ยหมัก ปุ๋ยชีวภาพ ให้มากขึ้น เพื่อลดอาการดินเสีย ดินเป็นกรด ดินเป็นด่าง ดินแข็งกระด่าง และที่สำคัญคือ ลดปัญหายางหน้าตาย ยางหน้าแห้ง ยางตายนึ่ง ซึ่งเป็นโรคยางพารา ที่ต้องใช้เวลาฟื้นฟู นานหลายปีกว่าจะได้กลับมากรีดได้ หรือ กรีดไม่ได้อีกเลย

การปลูกมะเขือเปราะ

Sun, 30 Jun 2013 23:41:52 +0700

การเพาะกล้ามะเขือเปราะ1.ให้เตรียมดินละเอียดพร้อมปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมักในอัตรา 2:1 และใส่ดินผสมดังกล่าวลงในถาดพลาสติกเพาะกล้า2.ใช้เศษไม้เล็กๆ (ขนาดเท่าไม้จิ้มผลไม้) กดลงไปในดินที่บรรจุอยู่ในถาดพลาสติกเพาะกล้า ขนาดความลึก 0.5 ซม.3.นำเมล็ดมะเขือเปราะหยอดลงในหลุมปลูก หลุมละ 1-2 เมล็ด4.กลบดินผิวหน้าเมล็ดไปจากถาดพลาสติกเพาะกล้าโดยใช้ปูนขาวโรยเป็นเส้นล้อมถาดเพาะไว้5.หลังเพาะนาน 7-10 วัน มะเขือเปราะเริ่มงอก หมั่นรดน้ำต้นกล้ามะเขือเปราะทุกวันๆ ละ 1-2 ครั้ง ในช่วงเข้าและเย็นจนกระทั่งต้นกล้ามะเขือเปราะมีอายุ 25-30 วัน จึงย้ายกล้ามะเขือเปราะลงปลูกในกระถางหรือในแปลงปลูกการเตรียมในแปลงหรือในกระถาง1.ถ้าปลูกในแปลงควรเตรียมดินปลูก โดยใช้จอบขุดย่อยดินหน้าดินลึก 15-20 ซม. และย่อยดินให้ละเอียด ใส่ปุ๋ยคอกหรือใส่ปุ๋ยหมัก หว่านและคลุกเคล้าให้เข้ากับดินในแปลง2.ในกรณีปลูกในกระถาง ให้ผสมดินปลูกในกระถาง โดยใช้ดินร่วนละเอียดผสมกับปุ๋ยคอก หรือปุ๋ยหมัก ในอัตรา 2:1การดูแลรักษา1.ย้ายกล้ามะเขือเปราะลงปลูกในแปลง หรือในกระถาง2.รดน้ำทุกวัน และในช่วงการติดผลต้องระมัดระวังในน้ำอย่างสม่ำเสมอ3.หลังย้ายปลูกแล้ว 7-10 วัน ให้ใส่ปุ๋ยเคมี สูตร 15-15-15 อัตราต้นละ 1/4 ช้อนชา ควรโรยปุ๋ย ห่างโคนต้นประมาณ 2-3 เซนติเมตรและรดน้ำทันที4.ใส่ปุ๋ยน้ำยี่ห้อลูกแก้ว โดยใช้10ซีซีผสมน้ำ20ลิตร แล้วฉีดพ่นทุก10-15วัน หรือใส่ปุ๋ยเคมีสูตร 15-15-15 อัตราต้นละ 1/4 ช้อนชาทุกๆ 15 วัน5.หลังย้ายปลูกนาน 45-60 วัน มะเขือเปราะเริ่มทยอยผลผลิต สามารถเก็บผลผลิตไปบริโภคได้6.หลังจากที่สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตมะเขือเปราะไปแล้วประมาณ 2 เดือน ควรตัดแต่งกิ่งออกบ้าง เพื่อทำให้ลำต้นมะเขือเปราะเจริญเติบโตแตกกิ่งก้านใหม่ที่มีความแข็งแรง จะให้ผลผลิตรุ่นใหม่ได้อีก และควรทำการตัดแต่งและบำรุงต้นมะเขือเปราะด้วยฮอร์โมนช้อนเงินเช่นนี้ทุกๆ 2-3 เดือน

การปลูกคะน้า

Sun, 30 Jun 2013 23:30:16 +0700

คะน้า เป็นผักที่นิยมบริโภคกันทุกครัวเรือน ตลาดมีความต้องการสูงมาก พันธ์ที่นิยม คือบางบัวทอง35แข็งแรง ทนทาน ต้นสูง ก้านใหญ่ ตั้งตรง การปลูก นิยมใช้หวาน โดยหว่านให้สม่ำเสมอ ถอนแยกให้ต้นห่างกันประมาณ20ซม. อัตรา 1-1.5 กิโลกรัมต่อไร่ การเตรียมดิน ไถดินลึกประมาณ 20-30 ซม. ตากดินไว้ 7-10 วัน พรวนย่อยให้ละเอียด ผสมปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมัก แล้วปรับดินให้เรียบยกแปลงให้สูง ประมาณ20เซนติเมตร กว้าง1.20 เมตร การปลูก หว่านเมล็ดคะน้าให้ทั่วและสม่ำเสมอ โดย1ไร่ ใช้เมล็ดพันธ์2กิโลกรัม จากนั้นคลุมฟางทับ รดน้ำตามให้ชุม เมื่อต้นกล้าอายุได้ 15-20 วัน การดูแลรักษา รดน้ำเช้าเย็น คะน้าเป็นพืชที่ต้องการน้ำอย่างเพียงพอ และสม่ำเสมอ เพราะต้นคะน้ามีการเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว ละลายปุ๋ยน้ำยี่ห้อลูกแก้ว 10 ซีซีผสมน้ำ20ลิตร ฉีดทุก 10-15วัน หรือใส่ปุ๋ยเคมีสูตร15-15-15 30-40กก.ต่อไร่ ทุก10-15 วัน และรดน้ำตามทันที การเก็บเกี่ยว เมื่ออายุ 45-55 วัน หลังจากปลูก จึงจัดว่าเป็นคะน้าที่โตเต็มที่

การปลูกข้าวโพดเลี้ยงสัตว์

Fri, 14 Jun 2013 02:51:46 +0700

ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ เป็นพืชเศรษฐกิจที่มีความสำคัญต่ออุตสาหกรรมอาหารสัตว์ ประมาณ 94 เปอร์เซ็นต์ของผลผลิตข้าวโพดใช้ในอุตสาหกรรมอาหารสัตว์ ของประเทศ และมีความต้องการเพิ่มขึ้นทุกปี บางปีต้องมีการนำเข้า ปัจจุบันประมาณ 90 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ปลูกเป็นข้าวโพดพันธุ์ลูกผสม ซึ่งให้ผลผลิตสูง ปัญหาของพืช ข้อจำกัด และโอกาส • พื้นที่ปลูกมีแนวโน้มลดลง แต่อุตสาหกรรมอาหารสัตว์ มีความต้องการใช้เพิ่มขึ้น • ประสิทธิภาพการผลิตต่ำเนื่องมาจากฝนทิ้งช่วง ดินเสื่อม และการปนเปื้อนสารพิษอะฟลาทอกซินช่วงต้นฤดู • มีการระบาดของโรคและแมลงในช่วงปลายฝน • ผลผลิตกระจุกตัวในช่วงเดือนสิงหาคม-ตุลาคม • เมล็ดพันธุ์ดีของภาคเอกชนมีราคาแพง พันธุ์ข้าวโพดเลี้ยงสัตว์ข้าวโพดพันธุ์ผสมเปิด นครสวรรค์ 1 ประเภทพันธุ์ : พันธุ์รับรอง วันที่รับรอง : 11 กรกฏาคม 2532 ลักษณะทางการเกษตร : 1. ผลผลิตเฉลี่ยต้นฤดูฝน 786 กิโลกรัมต่อไร่ 2. ผลผลิตเฉลี่ยปลายฤดูฝน 656 กิโลกรัมต่อไร่ 3. อายุเก็บเกี่ยว 10-120 วัน 4. วันออกไหม 52 วัน 5. ความสูงของต้น 196 เซ็นติเมตร 6. ความสูงของฝัก 102 เซ็นติเมตร 7. ความกว้างของใบ 3.6 เซ็นติเมตร 8. ความยาวของใบ 88 เซ็นติเมตร 9. การเป็นโรคราน้ำค้าง 7.7 เปอร์เซ็นต์ 10. จำนวนต้นล้ม 5.4 เปอร์เซ็นต์ 11. การหุ้มของเปลือกฝัก (1-5) คือ 1.9 12. เปอร์เซ็นต์กระเทาะ 78.7% 13. สีของซังขาวปนแดง 14. สีและชนิดของเมล็ดส้มเหลืองกึ่งหัวแข็ง ลักษณะดีเด่น : 1. ผลผลิตสูงทั้งในสภาพการปลูกต้นฤดูฝนและปลายฤดูฝน คือผลผลิตสูงกว่าพันธุ์ SW1(MMS)C2F2 ประมาณ 10% และเมื่อปลูกในปลายฤดูฝนจะให้ผลผลิตสูงกว่าถึง 21% 2. จะมีความสามารถในการปรับตัวได้ดีกับสภาพแวดล้อมที่ แตกต่างกัน พื้นที่แนะนำสามารถใช้แนะนำให้เกษตรกรปลูกได้ตลอดปี ในเขตปลูกข้าวโพดต่างๆ ทั่วประเทศ โดยเฉพาะในการปลูกข้าวโพด ปลายฤดูฝนให้ได้ผลผลิตสูง เพื่อหลีกเลี่ยงการเกิดสารพิษ Aflatoxin ในข้าวโพดที่ปลูกต้นฤด สุวรรณ 1 ประเภทพันธุ์ : พันธุ์รับรอง วันที่รับรอง : พ.ศ. 2518 ลักษณะเด่น : ผลผลิตสูง ต้านทานโรคราน้ำค้าง ผลผลิต : ต้นฤดูฝน 717 กก./ไร่ ปลายฤดูฝน 543 กก./ไร่ ลักษณะประจำพันธุ์ : ความสูงต้น 195 - 210 ซม. อายุวันออกไหม 54-55 วัน อายุเก็บเกี่ยว 110-120 วัน เมล็ดสีส้มเหลือง ชนิดหัวแข็งและซังมีสีขาว ความต้านทานโรค : ต้านทานโรคราน้ำค้างได้ดี ฤดูปลูกที่เหมาะสม : เดือนเมษายน-สิงหาคม สุวรรณ 5 (มก.) ประเภทพันธุ์ : พันธุ์รับรอง วันที่รับรอง : 19 เมษายน 2537 ลักษณะดีเด่น : 1. ให้ผลผลิตเมล็ดสูง เฉลี่ยอยู่ในช่วง 907-945 กิโลกรัมต่อไร่ ซึ่งสูงกว่าพันธุ์สุวรรณ 1 (7%) สุวรรณ 3 (4%) และพันธุ์นครสวรรค์ 1 (16%) 2. ให้ผลผลิตน้ำหนักต้นสดและน้ำหนักแห้งสูง เหมาะในการทำเป็นพืชอาหารสัตว์ 3. สามารถปรับตัวได้ดีในสภาพแวดล้อมทั่วไป 4. มีลักษณะทางการเกษตรอื่น ๆ ที่ดี เช่น มีระบบราก และลำต้นแข็งแรง ไม่หักล้มง่าย และต้านทานโรคราน้ำค้าง และ โรคทางใบอื่น ๆ ด้วย 5. เกษตรกรสามารถเก็บเมล็ดไว้ใช้ทำพันธุ์ได้นาน 1-3 ชั่ว โดยปฏิบัติตามคำแนะนำของนักวิชาการ ลักษณะทางการเกษตร : 1. ผลผลิตเฉลี่ย 907-945 กิโลกรัมต่อไร่ 2. อายุเก็บเกี่ยว 110-120 วัน 3. วันออกดอก 55 วัน 4. ความสูงของต้น 192 เซนติเมตร 5. ตำแหน่งความสูงของฝัก 109 เซนติเมตร 6. การเป็นโรคราน้ำค้าง 0.41 เปอร์เซ็นต์ 7. ความแข็งแรงของระบบราก 2.0 (1= ดีที่สุด, 5= ดีน้อยที่สุด) 8. จำนวนต้นหักล้ม 0.6 เปอร์เซ็นต์ 9. การหุ้มของเปลือกฝัก 1.2 เปอร์เซ็นต์ 10. ความต้านทานโรคทางใบ 2.3 เปอร์เซ็นต์ 11. สีของซังขาว 12. สีและชนิดของเมล็ด ส้ม เหลือง หัวแข็งถึงกึ่งหัวแข็ง ข้าวโพดพันธุ์ลูกผสม ซีพีดีเค 888 • ความสูงต้นเฉลี่ย 210 ซม. • ความสูงฝักเฉลี่ย 120 ซม. • อายุออกไหม 58 วัน • อายุเก็บเกี่ยว 110-120 วัน • ผลผลิต 1,000 กก./ไร่ • เปอร์เซนต์กะเทาะเมล็ดเฉลี่ย 81% • การเป็นโรคราน้ำค้าง ไม่ต้านทาน • การเป็นโรคราสนิม ไม่ต้านทาน แปซิฟิค 983 • ความสูงต้นเฉลี่ย 190 ซม. • ความสูงฝักเฉลี่ย 100 ซม. • อายุออกไหม 55 วัน • อายุเก็บเกี่ยว 110-120 วัน • ผลผลิต 1,100 กก./ไร่ • เปอร์เซนต์กะเทาะเมล็ดเฉลี่ย 80% • การเป็นโรคราน้ำค้าง ไม่ต้านทาน • การเป็นโรคราสนิม ไม่ต้านทาน การปลูกฤดูปลูก ต้นฤดูฝน เดือนเมษายน-พฤษภาคม ปลายฤดูฝนเดือนกรกฎาคม-สิงหาคม การเตรียมดิน • ไถด้วยผาลสาม 1 ครั้ง ลึก 20-30 เซนติเมตร ตากดิน 7-10 วัน พรวนด้วยผาลเจ็ด 1 ครั้ง ปรับระดับดินให้สม่ำเสมอ แล้วคราดเก็บ เศษซากราก เหง้า หัวและไหลของวัชพืชข้ามปีออกจากแปลง • วิเคราะห์ดินก่อนปลูก ถ้าดินมีความเป็นกรดด่างต่ำกว่า 5.5 ก่อนเตรียมดิน ควรหว่านปูนขาว อัตรา 100 กิโลกรัมต่อไร่ สำหรับดินร่วนทราย และอัตรา 200-400 กิโลกรัมต่อไร่ สำหรับดินร่วน ดินร่วนเหนียว หรือดินเหนียว แล้วไถกลบ ถ้าดินมีอินทรียวัตถุต่ำกว่า 1.0 เปอร์เซ็นต์ ก่อนเตรียมดินให้หว่านปุ๋ยคอกหรือปุ๋ยหมักที่ย่อยสลายดีแล้ว อัตรา 500 กิโลกรัมต่อไร่ สำหรับดินเหนียวและดินร่วนเหนียว และอัตรา 1,000 กิโลกรัมต่อไร่ สำหรับดินร่วนและดินร่วนทราย หรือหว่านพืชบำรุงดิน เช่น ถั่วเขียว อัตรา 5 กิโลกรัมต่อไร่ หรือ ถั่วแปบ อัตรา 10 กิโลกรัมต่อไร่ แล้วไถกลบในระยะเริ่มติดฝักหรือหลังเก็บเกี่ยวพืชบำรุงดิน วิธีการปลูกปลูกด้วยแรงงาน • ระยะระหว่างแถว 75 เซนติเมตร ระยะระหว่างหลุม 25 เซนติเมตร อัตราปลูก 8,500 ต้นต่อไร่ ใช้เมล็ดพันธุ์ 3-4 กิโลกรัมต่อไร่ ใช้จอบขุดเป็นหลุม หรือรถไถเดินตามหรือแทรกเตอร์ติดหัวเปิดร่อง หยอดเมล็ดหลุมละ 1-2 เมล็ด กลบดินให้แน่น • เมื่อข้าวโพดอายุประมาณ 14 วันหลังงอก ถอนแยกให้เหลือหลุมละ 1 ต้น ปลูกด้วยเครื่องปลูก • ใช้รถแทรกเตอร์ลากจูงเครื่องปลูกพร้อมใส่ปุ๋ยติดท้าย ปรับให้มีระยะระหว่างแถว 75 เซนติเมตร ระยะระหว่างหลุม 20 เซนติเมตร จำนวน 1 ต้นต่อหลุม หรืออัตราปลูกประมาณ 10,600 ต้นต่อไร่ ใช้เมล็ด 2-3 กิโลกรัมต่อไร่ โดยไม่ถอนแยก การให้ปุ๋ย • ดินเหนียวสีดำ ถ้ามีฟอสฟอรัสที่เป็นประโยชน์สูงกว่า 10 ส่วนในล้านส่วน ให้ปุ๋ยเคมีสูตร 21-0-0 อัตรา 50 กิโลกรัมต่อไร่ หรือสูตร 46-0-0 อัตรา 25 กิโลกรัมต่อไร่ โดยโรยข้างแถวหลังปลูก 20-25 วัน ถ้าฟอสฟอรัสที่เป็นประโยชน์ต่ำกว่า 10 ส่วนในล้านส่วน ให้ปุ๋ยเคมีสูตร 20-20-0 อัตรา 40 กิโลกรัมต่อไร่ หรือสูตร 16-20-0 อัตรา 50 กิโลกรัมต่อไร่ รองก้นร่องพร้อมปลูก และให้ปุ๋ยสูตร 46-0-0 อัตรา 10 กิโลกรัมต่อไร่ หรือสูตร 21-0-0 อัตรา 20 กิโลกรัมต่อไร่ โรยข้างแถวหลังปลูก 20-25 วัน แล้วพรวนดินกลบ • ดินเหนียวสีแดง ดินเหนียวสีน้ำตาล หรือดินร่วนเหนียวสีน้ำตาล ให้ปุ๋ยเคมีสูตร 16-20-0 หรือ 16-16-8 อัตรา 50 กิโลกรัมต่อไร่ รองก้นร่องพร้อมปลูก และให้ปุ๋ยเคมีสูตร 21-0-0 อัตรา 30 กิโลกรัมต่อไร่ หรือสูตร 46-0-0 อัตรา 10 กิโลกรัมต่อไร่ โรยข้างแถวหลังปลูก 20-25 วัน แล้วพรวนดินกลบ • ดินร่วน หรือดินร่วนทราย ให้ปุ๋ยเคมีสูตร 16-16-8 หรือสูตร 15-15-15 อัตรา 50 กิโลกรัมต่อไร่ รองก้นร่องพร้อมปลูก และปุ๋ยเคมีสูตร 21-0-0 อัตรา 30 กิโลกรัมต่อไร่ โรยข้างแถวหลังปลูก 20-25 วัน แล้วพรวนดินกลบ

การปลูกข้าวโพดหวาน

Fri, 14 Jun 2013 02:14:07 +0700

การปลูกข้าวโพดหวาน ขาวโพดหวาน อยู่ใน ตระกูล Gramineae ซึ่งเป็นตระกูลเดียวกับหญ้าหรือข้าว มีชื่อวิทยาศาสตร์ว่า Zeamays Line var. rugasa หรือ saccharata ข้าวโพดหวานมีคุณประโยชน์มากมาย นอกจากจะใช้รับประทานเป็นผักสดแล้ว ยังสามารถนำไปแปรรูปได้หลาย รูปแบบ เช่น ข้าวโพดหวานบรรจุึกระป๋องทั้งฝัก หรือบรรจุกระป๋องเฉพาะเมล็ด ทำครีมข้าวโพดหวาน ข้าวโพดแช่แข็ง ซึ่งผลิตภัณฑ์ ต่างๆ เหล่านี้ สามารถส่งไปจำหน่ายยังตลาดต่างประเทศ เช่น ญี่ปุ่น เกาหลี จีน และกลุ่มประเทศในแถบยุโรป ฤดูปลูก ข้าวโพดหวานสามารถ ปลูกได้ตลอดปี แต่นิยมปลูกกันมากในช่วงฤดูฝน และสามารถปลูกได้ดีในดินทุกสภาพ แต่จะขึ้นได้ดีในสภาพดินร่วนปนทราย จะทำให้ผลผลิตดีและเก็บเกี่ยวได้เร็วกว่าความเป็นกรด-ด่าง ของดินที่เหมาะสมอยู่ในช่วง 6.0-6.5 ข้าวโพดหวานต้องการแสงแดด เต็มที่ตลอดวัน อุณหภูมิที่เหมาะสม อุณหภูมิที่เหมาะสมในการปลูกข้าวโพดหวาน เพื่อให้ได้ผลผลิตสูงที่สุดจะอยู่ในช่วง 24-30 องศาเซลเซียส และอุณหภูมิกลางคืน อยู่ในช่วง 15-18 องศาเซลเซียส จะทำให้ข้าวโพดหวานมีคุณภาพดีและมีความหวานสูง การเตรียมแปลงปลูก การปลูกข้าวโพดหวานจะแตกต่างจากการปลูกข้าวโพดไร่ เพราะข้าวโพดหวานต้องดูแล และปฏิบัติอย่างพิถีพิถัน เช่นเดียวกับการ ปลูกพืชผัก จึงจะได้ผลผลิตที่มีคุณภาพ ดังนั้นในการเตรียมดินและการปลูกต้องการทำอย่างประณีต โดยการไถดินลึกประมาณ 15-20 เซนติเมตร แล้วตากทิ้งไว้ 7-10 วัน เพื่อกำจัดไข่แมลงและเมล็ดวัชพืช หากมีการใส่ปุ๋ยคอกหรือหว่านปูนขาวเพื่อปรับ สภาพดินควรใส่ในช่วงนี้ แล้วจึงไถพรวนอีกครั้ง จากนั้นวัดระยะห่างระหว่างแถวประมาณ 80-100 เซนติเมตร ความยาวขึ้นอยู่กับ พื้นที่ ทำการขุดเป็นร่องลึกประมาณ 15-20 เซนติเมตร ถ้าหากสภาพดินแห้งไม่มีความชื้น ควรปล่อยน้ำเข้าตามร่อง หรือทำให้ดิน มีความชื้นบริเวณ การปลูกข้าวโพดหวาน ทำการเจาะหลุมปลูกบริเวณข้างๆ ร่อง ใช้ระยะห่างระหว่างหลุม(ต้น) ประมาณ 25-35 เซนติเมตร นำเมล็ดข้าวโพดหวานหยอดลงไป หลุมละ 1-2 เมล็ด ในพื้นที่ 1 ไร่ จะใช้เมล็ดพันธุ์ประมาณ 1-1.5 กิโลกรัม หลังหยอดเมล็ดแล้วไม่ควรปล่อยดินแห้งเกินไป ควรให้ดินมีความชื้นอย่างสม่ำเสมอ ไม่ควรให้น้ำมากเกินไป ซึ่งจะทำให้เมล็ดข้าวโพดเน่าได้ หลังจากหยอดเมล็ดพันธุ์ 5-7 วัน ข้าวโพดก็จะเริ่มงอก ให้สังเกตุดูว่าถ้าหลุมที่ไม่งอกให้รีบปลูกซ่อมทันที การปฏิบัติดูแลรักษาข้าวโพดหวาน - การถอนแยกต้น ควรกระทำหลังจากหยอดเมล็ด 12-14 วัน โดยการถอนแยกให้เหลือหลุมละ 1 ต้น - การให้ปุ๋ย ครั้งที่ 1 หลังจากหยอดเมล็ดประมาณ 14-10 วัน โดยการใส่ปุ๋ย 46-0-0 ผสมกับปุ๋ย 15-15-15 ในอัตรา 1:1 (ประมาณ 50 ก.ก./ไร่) โดยหว่านที่ร่องน้ำข้างๆ ต้น แล้วกลบโคนต้น ครั้งที่ 2 เมื่อข้าวโพดหวานเริ่มติดฝักอ่อนโดยการใส่ปุ๋ยสูตร 14-14-21 หรือ 13-13-21 อัตราประมาณ 50 ก.ก./ไร่ โดยหว่าน ที่ร่องพื้นแล้วกลบโคนต้น - การใ้หน้ำ ให้น้ำอย่างสม่ำเสมออย่าให้ขาดน้ำ โดยปล่อยเข้าตามร่องน้ำหรือให้แบบสปริงเกอร์ - การกำจัดวัชพืช กระทำพร้อมๆ กับการกลบโคนต้นและการให้ปุ๋ย - การฉีดพ่นสารป้องกันกำจัดโรคและแมลง การปลูกข้าวโพดหวานต้องระวังในเรื่องของหนอนเจาะฝัก หรือเจาะลำต้น ควรฉีดพ่น ยาพวกคาร์บาริล หรือยาพวกถูกตัวตาย เช่น เมทโธมิล การเก็บเกี่ยวและการรักษา การเก็บเกี่ยวข้าวโพดหวานเป็นปัจจัยที่สำคัญที่สุด ที่จะทำให้ข้าวโพดหวานมคุณภาพดีหรือเลว ไม่ว่าจะเป็นข้าวโพดหวานเพื่อส่ง โรงงานหรือจำหน่ายฝักส ควรเลือกเก็บเกี่ยวในระยะที่มีน้ำตางสูงที่สุด และคุณภาพดีที่สุด หรือระยะที่เรียกว่า ระยะน้ำนม(Milk Stage) หากเลยระยะนี้ไปแล้วปริมาณน้ำตาลจะลดลงและมีแป้งเพิ่มขึ้น การเก็บเกี่ยวข้าวโพดหวานมีหลักพิจารณาง่ายๆ คือ นับอายุ หลังจากวันหยอดเมล็ด วิธีการนี้ต้องทราบอายุของข้าวโพดหวานแต่ละพันธุ์ว่าเป็นพันธุ์หนัก, เบา หรือปานกลาง เช่นพันธุ์เบา อายุ 55-65 วัน พันธุ์ปานกลาง 70-85 วัน และพันธุ์หนักตั้งแต่ 90 วันขึ้นไป เก็บสุ่มตัวอย่างในแปลงมาตรวจดู วิธีนี้แน่นอน และนิยมกระทำกัีนมากที่สุด การเก็บเกี่ยวข้าวโพดหวาน ควรเก็บเกี่ยวในเวลา เช้าตรู่และรีบส่งตลาดทันที ไม่ควรทิ้งไว้เกิน 24 ชั่วโมง เพราะจะทำให้น้ำตาลลดลง

โรคมันสำปะหลัง

Thu, 09 May 2013 21:32:04 +0700

โรคมันสำปะหลังและศัตรูของมันสำปะหลัง รอลงรูปเร็วๆนี้ โรคใบไหม้ มีสาเหตุจากบักเตรี ความเสียหาย 30% เมื่อใช้ท่อนพันธุ์จากต้นที่เป็นโรคมาปลูก และถ้าอุณหภูมิค่อนข้างสูง ความชื้นอาจทำความเสียหายถึง 80 % การแพร่ระบาดที่สำคัญคือ ติดไปกับท่อนพันธุ์ โดยฝนหรือดิน รวมทั้งเครื่องมือที่ใช้ในการเกษตร ลักษณะอาการ เริ่มแรกแสดงอาการใบจุดเหลี่ยม ฉ่ำน้ำ ใบไหม้ ใบเหี่ยว ยางไหล จนถึงอาการยอดเหี่ยว และแห้งตายลงมา นอกจากนี้ยังทำให้ระบบท่อน้ำอาหารของลำต้นและรากเน่า การป้องกันกำจัด ใช้พันธุ์ต้านทาน หรือพันธุ์ที่ทนทานต่อโรคปานกลาง เช่นระยอง 90 ระยอง 9 ใช้ท่อนพันธุ์ที่ปราศจากเชื้อ หรือหลีกเลี่ยงการใช้ท่อนพันธุ์ส่วนโคนลำต้นหรือโคนกิ่งมันสำปะหลัง ในพื้นที่ที่มีโรคระบาดรุนแรงให้ปลูกพืชหมุนเวียน อายุสั้น เพื่อลดประชากรเชื้อโรคในดิน การใช้สารเคมีเป็นทางเลือกสุดท้าย ควรใช้สารเคมีที่มีองค์ประกอบเป็นพวกทองแดง โรคแอนแทรคโนส มีสาเหตุจากเชื้อรา สภาพที่มีความชื้นสูงติดต่อกันมากกว่า 2 สัปดาห์ ในพันธุ์ที่อ่อนแอ เช่นระยอง 72 ระยอง 11 ความเสียหาย 80 % ส่วนพันธุ์ที่ค่อนข้างทนทาน ยอดจะเหี่ยวแห้งตายลงมาทำให้เกิดมีการเจริญเติบโตของกิ่งหรือยอดใหม่ น้ำหนักผลผลิตจะลดลงหรือเก็บเกี่ยวล่าช้า ผลผลิตจะเสียหาย 30-40 % ลักษณะอาการ ใบจะมีขอบใบไหม้สีน้ำตาลขยายตัวเข้าสู่กลางใบ มักปรากฏกับใบที่อยู่ล่าง ในตัวแผลบนใบจะมีเม็ดเล็ก ๆ สีดำขยายตัวไปตามขอบของแผลอาการไหม้ ส่วนก้านใบ อาการจะปรากฏในส่วนโคนก้านใบ จะเป็นแผลสีน้ำตาลขยายตัวไปตามก้านใบ ทำให้ก้านใบมีลักษณะลู่ลงมาจากยอด หรือตัวใบจะหักงอจากก้านใบ เกิดอาการใบเหี่ยวและแห้งได้ ส่วนลำต้นและยอด แผลที่ลำต้นจะเป็นแผลที่ดำตรงบริเวณข้อต่อกับก้านใบและมีสภาพแวดล้อมเหมาะสม แผลจะขยายตัวไปสู่ส่วนยอดทำให้ยอดเหี่ยวแห้งลงมา การป้องกันกำจัด ใช้พันธุ์ต้านทาน การใช้ท่อนพันธุ์ปลอดโรค ปลูกพืชหมุนเวียน ไถกลบเศษซากมันสำปะหลังลึก ๆ ช่วยลดประชากรเชื้อโรคในดินได้ โรครากหรือหัวเน่า พบในแหล่งที่ดินระบายน้ำไม่ดี หรือสภาพดินดานและฝนตกชุกเกินไป โรคหัวเน่าเละ เกิดจากเชื้อรา ต้นเหี่ยวเฉา ใบล่าง ๆ มีสีเหลือง และเหี่ยวแห้งหลุดร่วงลงมา ส่วนใบยอดมีขนาดเล็ก ต้นแคระแกรน ไม่เจริญเติบโต เมื่อขุดรากดูพบรากเน่าเละสีน้ำตาล มีกลิ่นเหม็น โรคหัวเน่าแห้ง เกิดจากเชื้อเห็ดรา ที่หัวมันสำปะหลังจะมีเส้นใยของเชื้อราปกคลุม อาจพบบริเวณโคนต้นด้วย เนื้อในหัวจะเน่าแห้งและเส้นใยของเชื้อราจะก่อตัวเป็นดอกเห็ดสีต่าง ๆ ได้ เช่น สีขาว สีเหลือง หรือส้ม นอกจากนี้โคนต้นจะบวม เนื่องจากมีการสร้างเนื้อเยื่อขึ้นมาทดแทนส่วนที่ถูกทำลายไปและอาจเกิดรากใหม่ตรงบริเวณเนื้อเยื่อที่บวม ทำให้เกิดหัวมันสำปะหลังใหม่ขึ้นมา แต่มีขนาดเล็ก โรคหัวเน่าดำ เกิดจากเชื้อรา จะมีลักษณะหัวเน่าสีดำหรือสีน้ำตาลเข้ม เนื่องจากเป็นสีที่เกิดจากเส้นใยของเชื้อรา หรือส่วนขยายพันธุ์แบบไม่อาศัยเพศของเชื้อรา โรคเน่าคอดิน เกิดจากเชื้อรา มักพบอาการในต้นกล้า ลักษณะต้นมันสำปะหลังจะเหี่ยวเฉาตายและมีเม็ดผักกาดพร้อมกับเส้นใยสีขาวปกคลุมส่วนของโคนต้นที่ติดอยู่กับผิวดิน การป้องกันกำจัด การเตรียมแปลงปลูก ควรไถระเบิดดินดานให้มีการระบายน้ำที่ดี การไถตากดินเป็นเวลานาน ๆ จะช่วยลดประชากรของเชื้อราในดินได้ กำจัดเศษซากมันสำปะหลังเก่า ๆ จากแปลงเพาะปลูกให้หมด คัดเลือกท่อนพันธุ์สมบูรณ์และปราศจากโรค ในพื้นที่ที่มีโรคระบาดรุนแรง ปลูกพืชหมุนเวียนอย่างน้อย 6 – 12 เดือน

โรคอ้อย

Wed, 01 May 2013 23:46:29 +0700

โรคลำต้นเน่าแดงและใบขีดแดง เชื้อรา Colletotrichum falcatum โรคลำต้นแดง และโรคเส้นใบแเดงนี้เกิดจากเชื้อสาเหตุเดียวกัน พบได้ในแหล่งปลูกอ้อยทั่วประเทศ และสร้างความเสียหายได้ในระดับหนึ่ง บางพันธุ์เป็นโรคถึง 30% และพบอาการเส้นใบแดง 25% ถ้าแสดงอาการเส้นใบแดงจะไม่ทำความเสียหายมากนัก เพียงแต่ทำให้อ้อยเหี่ยวแห้งเร็วกว่าปกติ และมักพบเกิดกับใบแก่มากกว่าใบอ่อน การเป็นโรคทำให้ผลผลิตต่อไร่ลดลง ปริมาณน้ำตาลลดลงด้วย อ้อยตอไม่สามารถเจริญต่อไปได้ พบการระบาดที่กำแพงเพชร อุตรดิตถ์ กาญจนบุรี นครปฐม ประขวบคีรีขันธ์ ราชบุรี สุพรรณบุรี ขอนแก่น อุดรธานี ชลบุรี และระยอง และยังไม่พบว่าโรคนี้เข้าทำลายพืชอย่างอื่น อ้อยเป็นโรคในระยะที่กำลังเจริญเติบโตย่างปล้อง และระยะอ้อยแก่ เปลือกภายนอกลำต้นเป็นรอยแผลสีน้ำตาล ยอดเหลือง ปล้องเหี่ยวเน่า ทำให้อ้อยตายทั้งกอ ภายในลำอ้อยเน่าแดง มีรอยแต้มเล็ก ๆ สีขาว คั่นในรอยแผลเป็นระยะ ๆ ในลักษณะตั้งฉากกับความยาวลำ รอยแต้มขาวอาจไม่ปรากฏในอ้อยบางสายพันธุ์ แผนเน่าเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล เมื่ออาการโรครุนแรง เนื้ออ้อยเน่าจะยุบเป็นโพรง มีเส้นใยเชื้อราสีเทาอ่อนเจริญฟูอยู่ภายในปล้อง ในสภาพอากาศชื้นเชื้อราจะเจริญจากภายในลำเน่าออกมาสู่ภายนอกลำอ้อย สร้างกลุ่มสปอร์เห็นเป็นเม็ดสีส้มบริเวณปุ่มรอบ ๆข้ออ้อย อ้อยเป็นโรคแสดงอาการใบเหลือง ยอดแห้ง กอตายในที่สุด โรคมักระบาดร่วมกับอาการเหี่ยว เรียกรวมกันว่า โรคเหี่ยวเน่าแดง ลำอ้อยเน่าช้ำสีน้ำตาลปนม่วง รากเน่าดำ อ้อยแห้งตาย เชื้อราสาเหตุโรคสามารถอยู่ในเศษซากอ้อย และในใบ้อยที่พบอยู่ในไร่อ้อย หรือบนเศษซากอ้อยที่เป็นโรค จึงสามารถแพร่กระจายเชื้อต่อไปได้ โดยสปอร์สามารถกระจายไปกับลมและน้ำฝน 1. ไถแปลงอ้อยตอที่เป็นโรครุนแรงทิ้ง คราดตออ้อยเกาออกจากพื้นที่ให้หมด 2. ปลูกพืชอื่นหมุนเวียนในพื้นที่โรคระบาด โดยหลีกเลี่ยงพืชอาศัยของโรค เช่น ข้าวฟ่าง 3. ตากดินนานเกินกว่า 3 เดือนก่อนปลูกอ้อยใหม่ ปรับปรุงดินกรดด้วยปูนขาว และเตรียมดินให้ระบายน้ำดี 4. ใช้พันธุ์อ้อยที่ต้านทานหรือต้านทานปานกลางปลูกในพื้นที่ซึ่งมีการระบาดของโรค 5. คัดเลือกท่อนพันธุ์อ้อยที่สมบูรณ์และไม่เป็นโรคนำมาปลูก 6. ก่อนปลูกอาจมีการแช่ท่อนพันธุ์อ้อยในสารเคมีกำจัดโรคพืช เบโนมิล 50% ดับบลิวพี อัตรา 20 กรัมต่อน้ำ 20 ลิตร หรือ ไธโอฟาเนตเมธิล 70% ดับบลิวพี อัตรา 15 กรัมต่อน้ำ 20 ลิตร นาน 30 นาทีก่อนปลูก และพ่นสารดังกล่าวบริเวณโคนกออ้อยเดือนละครั้ง ระหว่างที่อ้อยอายุ 1-5 เดือน ช่วยลดความรุนแรงของโรคได้ 7. ป้องกันกำจัดหนอนเจาะลำต้นอ้อย เพื่อไม่ให้เกิดช่องทางให้เชื้อโรคเข้าสู่ต้นอ้อย อู่ทอง 2 อู่ทอง 4 เค84-200 เค90-77 ฟิล63-17 โรคเน่าคออ้อย (แบคทีรีโอซีส) ยอดอ้อยมีการหักพับลง ทำให้ใบอ้อยกลายเป็นสีเหลือง และสีน้ำตาล สามารถดึงให้หลุดออกจากกันได้ง่าย เชื้อแบคทีเรีย Erwinia carotovora พบมีการระบาดและสร้างความเสียหายในประเทศไทยไม่มากนัก แต่มักมีการระบาดและสร้างความเสียในช่วงที่มีฝนตกชุก และมีความชื้นในอากาศสูง อาการเน่าปรากฏชัดเจนในระยะอ้อยย่างปล้อง อ้อยมีใบเหลือง ยอดแห้ง กอตายเป็นหย่อม ๆ ในไร่ ลำอ้อยจะเน่าจากยอดลุกลามลงไปในลำ ยอดที่เน่ามักหักพับบริเวณข้อใกล้ยอด ข้ออ้อยเปราะ ปล้องอ้อยหลุดจากกันได้ง่าย เนื้ออ้อยภายในลำเน่ามีลักษณะฉ่ำน้ำ มีกลิ่นเหม็นเปรี้ยว บางครั้งเน่าเละ ยุบเป็นโพรง เหลือส่วนท่อน้ำท่ออาหารเห็นเป็นเส้น ๆ ภายในปล้อง เมื่อตัดลำอ้อยตามขวางบริเวณโคนลำ จะเห็นวงสีแดงในเนื้ออ้อยใต้ผิวเปลือกโดยรอบลำ เชื้อสาเหตุโรคสามารถติดไปกับท่อนพันธุ์ที่นำไปปลูก และเชื้อสาเหตุโรคสามารถแพร่กระจายตัวไปพร้อมกับการพัดพาของสายลม และน้ำฝนที่ชะล้าง พบว่าโรคมีการระบาดและสร้างความเสียหายได้มากขึ้นเมื่อสภาพอากาศมีความชื้นสูง 1. เตรียมดินให้มีการระบายน้ำดี ปรับดินให้มีความเป็นกลางด้วยปูนขาว และไถพลิกตากดิน 2. หลีกเลี่ยงการปลูกพันธุ์อ้อยที่อ่อนแอในแหล่งที่พบการระบาดของโรคอย่างรุนแรง 3. ตรวจไร่อย่างสม่ำเสมอ เมื่อพบลำอ้อยเริ่มมีใบเหลืองยอดเหี่ยว ควรรีบตัดลำหรือขุดกอออกเผาทำลาย ก่อนที่เน่าและฉ่ำน้ำ ควรตัดหรือขุดกออ้อยในขณะที่อากาศแห้ง 4. อาจมีการฉีกพ่นกออ้อยด้วยสารปฏิชีวนะ Tessamycin + Streptomycin ช่วยลดการลุดลามของโรคได้ แต่อาจต้องใช้แรงงงานและค่าใช้จ่ายในปริมาณที่สูง 5. ตัดอ้อยแปลงที่เป็นโรคเข้าหีบทันทีเมื่อเข้าสู่ฤดูการหีบอ้อย และไม่ควรนำอ้อยจากแปลงที่เป็นโรคไปเป็นท่อนพันธุ์ต่อไป และหากพบว่าในไร่อ้อยมีกออ้อยที่ตายมากกว่า 20% ให้รื้อแปลงและปลูกใหม่ด้วยพันธุ์อ้อยที่ต้านทาน โรคเหี่ยว เชื้อรา Cephalosporium sp. และ Fusarium subglutinans พบว่ามีความสำคัญและสร้างความเสียหายได้บ้างในแหล่งที่มีการปลูกแบบให้น้ำชลประทาน แต่ความเสียหายไม่มากนัก อาการปรากฏให้เห็นในระยะอ้อยอายุ 6-7 เดือน อ้อยมีใบเหลือง ปลายใบแห้ง ระบบรากเน่า เมื่อผ่าดูภายในลำ เนื้ออ้อยภายในลำส่วนบนลักษณะปกติ เนื้ออ้อยในส่วนโคนบางลำปกติ แต่บางลำเน่าแดงช้ำฉ่ำน้ำ หรือเน่าแดงแห้งแกรน หรือแห้งคล้ายขาดน้ำบริเวณโคนลำใต้ดิน ลำที่พบอาการเน่าภายในโคนลำ ยอดอ้อยจะเหี่ยว อาการเน่าลุกลามทั้งลำทำให้ลำแห้งตายในที่สุด ส่วนลำที่ภายในลำปกติและมีอาการเน่าเฉพาะส่วนราก ใบอ้อยจะเหลืองแต่ยอดไม่เหี่ยว เมื่อถึงปลายฤดูปลูก จึงพบอ้อยที่อาการเน่าลุกลามขึ้นไปด้านบนของลำ จะแห้งเหลืองตายเป็นหย่อม ๆ ในไร่ ส่วนกออ้อยที่มีเฉพาะอาการรากเน่าจะยังสามารถให้ผลผลิตได้ แต่จะไม่สมบูรณ์เท่าอ้อยที่เป็นปกติ เชื้อสาเหตุโรคสามารถพักตัวและติดอยู่ในเศษซากอ้อย หรือแพร่กระจายไปพร้อมกับท่อนพันธุ์อ้อย และเชื้อราสามารถสร้างส่วนขยายพันธุ์และปล่อยไปพร้อมกับฝนและลม 1. ไถแปลงอ้อยที่เป็นโรครุนแรง หลังจากการตัดอ้อยเข้าหีบในช่วงปลายฤดู 2. ใช้พันธุ์อ้อยที่ต้านทานต่อโรค เลือกปลูกในพื้นที่ซึ่งพบการระบาดของโรค และหลีกเลี่ยงการปลูกอ้อยพันธุ์ที่อ่อนแอต่อโรค 3. ใช้ท่อนพันธุ์อ้อยที่มั่นใจว่าปลอดโรค และมีสุขภาพดี 4. ปลูกพืชหมุนเวียน ยกเว้นพืชที่อาจเป็นแหล่งอาศัยของเชื้อต่อไปได้ เช่น ข้าวฟ่าง ข้าวโพด ถั่วเขียว 5. กำจัดวัชพืชที่อาจเป็นพืชอาศัยสลับของเชื้อโรค เช่น พง อ้อ หญ้าโขมงดอกเล็ก และหญ้าปากควาย 6. อาจราดโคนอ้อยด้วยสารป้องกันกำจัดเชื้อรา เบโนมิล 50% ดับบลิวพี หรือ ไธอาเบนดาโซล 90% ดับบลิวพี อัตรา 20 กรัมต่อน้ำ 20 ลิตร ปริมาตร 300 มิลลิลิตรต่อกอ 7. ควบคุมหนอนเจาะลำต้นอ้อย เพื่อไม่ให้อ้อยเกิดแผลอันอาจเป็นช่องทางให้เชื้อโรคเข้าสู่อ้อยได้ อู่ทอง 4, เค90-77 เค88-92, ฟิล66-07, เค93-318, อู่ทอง 3 โรคเหี่ยวเน่า เกิดจากเชื้อรา Fusarium, Glomerella tucumanensis, Cephalosporium sp. สร้างความเสียหายให้แก่อ้อยไม่มากนัก แต่มักสร้างปัญหาในแหล่งทีมีการปลูกอ้อยและให้น้ำแบบชลประทาน อ้อยจะมีการเหี่ยวแบบเฉียบพลัน ยืนต้นแห้งตาย ใบและกาบใบ ลำต้น เป็นสีน้ำตาลแห้ง ภายในปล้องเน่าเละ เนื้ออ้อยช้ำมีสีน้ำตาลปนม่วง มีจุดสีแดงปะปนเล็กน้อยและกลวงเป็นจุด ๆ ภายในมีเชื้อราฟูสีขาวปนเทา เชื้อราสามารถอยู่ข้ามฤดูได้ในเศษซากพืชที่เป็นโรค ในสภาพที่มีอากาศชื้น เชื้อราสาเหตุโรคจะมีการสร้างส่วนขยายพันธุ์และปล่อยไปพร้อมกับลม หรือฝน 1. หลีกเลี่ยงการปลูกพันธุ์อ้อยที่อ่อนแอ 2. หลีกเลี่ยงสภาพน้ำท่วมขังและการระบายน้ำไม่ดีในไร่อ้อย 3. ทำลายแหล่งของเชื้อในแปลงอ้อย โรคแส้ดำ เชื้อรา Ustilago scitaminea Sydow. โรคแส้ดำนี้จัดว่าเป็นโรคที่สำคัญมากโรคหนึ่งของอ้อยในประเทศไทย ทั้งนี้เพราะทำความเสียหายต่ออุตสาหกรรมการปลูกอ้อยมาก คือทำความเสียหายปีละหลายร้อยล้านบาท ซึ่งเป็นตัวเลขซึ่งได้จากการประเมินเมื่อมี พ.ศ. 2521 พบโรคนี้ระบาดมากในฤดูปลูก เมื่ออ้อยอายุประมาณ 3-6 เดือน ส่วนมาก เป็นกับอ้อยตอมากกว่าอ้อยปลูกใหม่ ทำให้ผลผลิตต่อไร่ลดลงหรือเก็บเกี่ยวไม่ได้เลย คุณภาพเป็นกับอ้อยตอมากกว่าอ้อยปลูกใหม่ ทำให้ผลผลิตต่อไร่ลดลงหรือเก็บเกี่ยวไม่ได้เลย คุณภาพลดลง ในพันธุ์ที่อ่อนแอต่อโรคปริมาณน้ำตาบจะต่ำกว่าปกติ 10-28% น้ำหนักลดลง 70-75% อ้อยแห้งตายได้ทุกระยะการเจริญเติบโต ทั้งนี้ความเสียหายจะมากหรือน้อยขึ้นกับ 1.ระยะการติดเชื้อ คือเชื้อติดมากับท่อนพันธุ์เดิม หรือได้รับเชื้อในภายหลัง 2.ประเภทของอ้อย คือ อ้อยปลูกใหม่หรืออ้อยตอ 3.อายุและการติดเชื้อ คือ ต้นฤดูหรือปลายฤดู 4.พันธุ์อ้อย อ้อยที่เป็นโรคจะแคระแกร็น แตกกอคล้ายตะไคร้ ใบแคบและเล็ก ลำผอมเรียวข้อสั้นเตี้ย ส่วยยอดสุดของหน่อหรือลำอ้อยเป็นโรค หรือยอดสุดของหน่ออ้อยที่งอกจากตาข้างของลำเป็นโรค มีลักษณะคล้ายแส้ยาวสีดำ ซึ่งเกิดจากการที่เชื้อราสร้างสปอร์สีดำจำนวนมาก รวมกันแน่นอยู่ภายในเนื้อเยื่อผิวของใบยอดสุดที่ม้วนอยู่ ระยะแรกจะเห็นเยื่อบาง ๆ สีขาวหุ้มแส้ดำเอาไว้ จนเมื่อสปอร์มีจำนวนมากจะดันเยื่อที่หุ้มอยู่ให้หลุดออก เห็นผงสปอร์สีดำจำนวนมากปกคลุมส่วนของใบยอดที่ม้วนแน่นจนมีลักษณะเป็นก้านแข็งยาว แส้ดำที่ปรากฏอาจตั้งตรง หรือม้วนเป้นวง กออ้อยที่เป็นโรครุนแรง จะแคระแกร็น แตกกอมาก ลักษณะเป็นพุ่มเหมือนกอหญ้า ใบเล็กแคบ อ้อยไม่ย่างปล้อง ถ้าเป็นรุนแรงมาก อ้อยอาจแห้งตายทั้งกอได้ กอที่บางลำในกอเจริญเป็นลำ ลำอ้อยจะผอมลีบกว่าลำอ้อยปกติ อาการปรากฏรุนแรงในอ้อยตอมากกว่าอ้อยปลูก ลดพัดพาสปอร์แพร่ไปเป็นส่วนใหญ่ นอกจากนี้ก็มี ฝนและน้ำ หรือท่อนพันธุ์อาจได้รับเชื้อทางสัมผัสโดยตรง หรือจากสปอร์ที่มีอยู่ในดินก่อนที่จะปลูก ไถแปลงอ้อยตอที่เป็นโรครุนแรง เพื่อป้องกันไม่ให้เป็นแหล่งของเชื้อแพร่ระบาดต่อไปในอ้อยปลูก ปลูกพันธุ์อ้อยที่ต้านทาน และหากอยู่ในพื้นที่เป็นโรครุนแรง ควรหลีกเลี่ยงการปลูกอ้อยพันธุ์อ่อนแอ ปลูกอ้อยด้วยท่อนพันธุ์อ้อนที่สมบูรณ์ ไม่เป็นโรค เนื่องจากโรคแส้ดำสามารถถ่ายทอดผ่านทางท่อนพันธุ์ได้ แช่ท่อนพันธุ์อ้อยในสารป้องกันกำจัดโรคพืช ไตรไดอามีฟอน 20% ดับบลิวพี อัตรา 40 กรัมต่อน้ำ 20 ลิตร หรือ โพรพิโคนาโซล 250 อีซี อัตรา 16 ซีซีต่อน้ำ 20 ลิตร แช่นาน 30 นาทีก่อนปลูก ตรวจไร่อ้อยสม่ำเสมอหลักงจากปลูก เมื่อพบกออ้อยเริ่มแสดงอาการแส้ดำ ควรตัดแส้ดำออกขณะเริ่มปรากฏอาการ ก่อนที่เยื่อหุ้มแส้ดำจะหลุดออก หรือขุดกออ้อยที่เป็นโรคออกมาเผาทำลาย หลีกเลี่ยงการไว้ตออ้อยที่เป็นโรคแส้ดำ อู่ทอง 2, อู่ทอง 4, เค 84-77, เค 90-77 เค 93-153 โรคโคนเน่า เกิดจากเชื้อรา Marasmiellus sp. ทำให้อ้อยไม่เจริญเติบโต และตายได้ ต้นอ่อนจะมีการเน่าบริเวณโคนต้น และกาบใบระดับดินมีเส้นใยสีขาวของเชื้อรามองเห็นได้อย่างชัดเจน ในระยะต่อมาอาจจะมีเชื้อราชนิดอื่นมาขึ้นปะปนด้วย ต้นอ้อยที่เป็นโรคจะไม่มีการเจริญเติบโต ใบมีเหลืองส้มและใบล่างมีการแห้งตายเนื่องจากการขาดธาตุอาหาร หน่ออ้อยจะแห้งตายหรือตายทั้งต้น พบว่ามีการระบาดและสร้างความเสียหายเมื่อแปลงอ้อยมีความชื้นสะสมค่อนข้างสูง และมีการระบายอากาศไม่ได้ แดดส่องไม่ถึงโคน 1. ปลูกอ้อยที่ต้านทานต่อโรค และหลีกเลี่ยงการปลูกอ้อยสายพันธุ์ที่อ่อนแอต่อโรค 2. ทำลายแหล่งของเชื้อโรคที่อยู่ภายในแปลงอ้อย โรคใบเหลือง (ซ้าย) ไร่อ้อยที่พบแสดงอาการของโรคใบเหลือง (ขวา) มีการแตกหน่อสีขาวที่บริเวณโคนอ้อย เชื้อไฟโตพลาสมา คาดว่าสาเหตุของโรคเข้าทำลายที่ระบบท่อน้ำท่ออาหาร แต่ลักษณะอาการของโรคคล้ายคลึงกับโรคใบขาวอ้อยและคล้ายกับอ้อยที่กำลังจะแก่ จึงไม่ได้ความสนใจมากนัก โรคนี้ทำความเสียหายมากกับอ้อยที่นิยมปลูกเป็นการค้าในแหล่งปลูกในภาคตะวันออก ภาคเหนือตอนล่าง ภาคเหนือตอนล่าง ซึ่งเป็นแหล่งปลูกอ้อยที่สำคัญ ในแปลงที่เป็นโรครุนแรงมากทำให้ไม่มีอ้อยตัดส่งโรงงานเลย อ้อยที่เป็นโรคจะแสดงอาการเหลืองที่เส้นกลางใบและแผ่นใบที่อยู่ติดกับเส้นกลางใบ และขยายตัวออกไปยังขอบใบและปลายใบ ต่อไปใบจะแห้งตาย สีของอาการแตกต่างออกไปตามพันธุ์อ้อย ทั้งนี้จะพบว่ามีสีเหลืองอ่อนไปจนถึงสีส้ม อาการปรากฏชัดบนใบแก่ และใบกลางแก่ ไม่ค่อยพบบนใบอ่อน ใบจะแห้งตายไปเรื่อยๆ จากด้านล่างขึ้นสู่ยอด โรคนี้พบมากกับอ้อยอายุมากกว่า 4-6 เดือน อ้อยที่เป็นโรคชะงักการเจริญเติบโตการย่างปล้องมีน้อยลง ทำให้ใบยอดๆ เกิดซ้อนกันแน่นเป็นกระจุก หน่อที่แตกใหม่แสดงอาการใบขาวระบบรากเสื่อมโทรม อ้อยแคระแกร็น แตกกอมาก หน่อจะไม่โตหากเป็นโรคมากจะเกิดอาการแห้งตายทั้งกอ ติดไปกับท่อนพันธุ์ของอ้อยบางพันธุ์ เช่น พันธุ์แร็กนาร์ การแพร่ระบาดด้วยวิธีอื่นๆ ยังไม่มีรายงาน 1.ไม่นำอ้อยจากไร่หรือจากแหล่งที่มีโรคระบาดไปทำพันธุ์ 2.คัดเลือกอ้อย หรือพันธุ์อ้อยที่ไม่แสดงอาการใบเหลือง หรือใบขาวไปทำพันธุ์ 3.เผาทำลายอ้อยที่เป็นโรค 4.กำจัดวัชพืชในไร่อ้อยซึ่งอาจจะเป็นพืชอาศัยของโรคนี้ ทั้งนี้เพราะพบวัชพืชที่แสดงอาการใบเหลืองในไร่อ้อยเสมอๆ

โรคนาข้าว2

Mon, 25 Mar 2013 22:20:53 +0700

โรคนาข้าว มีมากมายดังนี้ โรคไหม้ (Rice Blast Disease) พบมาก ในนาน้ำฝน ข้าวพันธุ์พื้นเมืองไวต่อช่วงแสง พบส่วนใหญ่ใน ภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาคตะวันตก และ ภาคใต้ สาเหตุ เชื้อรา Pyricularia grisea Sacc อาการแผลจุดสีน้ำตาลคล้ายรูปตา อาการแผลรูปตาตรงกลางมีสีเทา อาการใบไหม้คล้ายน้ำร้อนลวก โรคไหม้ระบาดในแปลงกล้า อาการ ระยะกล้า ใบมีแผล จุดสีน้ำตาลคล้ายรูปตา มีสีเทาอยู่ตรงกลางแผล ความกว้างของแผลประมาณ 2-5 มิลลิเมตร และความยาวประมาณ 10-15 มิลลิเมตร แผลสามารถขยายลุกลามและกระจายทั่วบริเวณใบ ถ้าโรครุนแรงกล้าข้าวจะแห้งฟุบตาย อาการคล้ายถูกไฟไหม้ ระยะแตกกอ อาการพบได้ที่ใบ ข้อต่อของใบ และข้อต่อของลำต้น ขนาดแผลจะใหญ่กว่าที่พบในระยะกล้า แผลลุกลามติดต่อกันได้ที่บริเวณข้อต่อ ใบจะมีลักษณะแผลช้ำสีน้ำตาลดำ และมักหลุดจากกาบใบเสมอ ระยะออกรวง (โรคเน่าคอรวง) ถ้าข้าวเพิ่งจะเริ่มให้รวง เมื่อถูกเชื้อราเข้าทำลาย เมล็ดจะลีบหมด แต่ถ้าเป็นโรคตอนรวงข้าวแก่ใกล้เก็บเกี่ยว จะปรากฏรอยแผลช้ำสีน้ำตาลที่บริเวณคอรวง ทำให้เปราะหักง่าย รวงข้าวร่วงหล่นเสียหายมาก การแพร่ระบาด พบโรคในแปลงที่ต้นข้าวหนาแน่น ทำให้อับลม ถ้าใส่ปุ๋ยสูงและมีสภาพแห้งในตอนกลางวันและชื้นจัดในตอนกลางคืน น้ำค้างยาวนานถึงตอนสายราว 9 โมง ถ้าอากาศค่อนข้างเย็น อุณหภูมิประมาณ 22-25 oC ลมแรงจะช่วยให้โรคแพร่กระจายได้ดี การป้องกันกำจัด -ใช้พันธุ์ต้านทานโรค ภาคกลาง เช่น สุพรรณบุรี 1 สุพรรณบุรี 2 สุพรรณบุรี 60 สุพรรณบุรี 90 ชัยนาท 1 ปราจีนบุรี 1 พลายงาม คลองหลวง 1 พิษณุโลก 1 ภาคเหนือ และตะวันออกเฉียงเหนือ เช่น สุรินทร์ 1 เหนียวอุบล 2 เหนียวแพร่ สันปาตอง 1 หางยี 71 กู้เมืองหลวง ขาวโปร่งไคร้ น้ำรู ภาคใต้ เช่น ดอกพะยอม ข้อควรระวัง : ข้าวพันธุ์สุพรรณบุรี 1 สุพรรณบุรี 60 และชัยนาท 1 ที่ปลูกในภาคเหนือตอนล่าง พบว่า แสดงอาการรุนแรงในบางพื้นที่ และบางปี โดยเฉพาะเมื่อสภาพแวดล้อมเอื้ออำนวย เช่น ฝนพรำ หรือหมอก น้ำค้างจัด อากาศเย็น ใส่ปุ๋ยมากเกินความจำเป็น หรือเป็นดินหลังน้ำท่วม หว่านเมล็ดพันธุ์ในอัตราที่เหมาะสม คือ 15-20 กิโลกรัม/ไร่ ควรแบ่งแปลงให้มีการระบายถ่ายเทอากาศดี และไม่ควรใส่ปุ๋ยไนโตรเจนสูงเกินไป ถ้าสูงถึง 50 กิโลกรัม/ไร่ โรคไหม้จะพัฒนาอย่างรวดเร็ว คลุกเมล็ดพันธุ์ด้วยสารป้องกันกำจัดเชื้อรา เช่น คาซูกาไมซิน ไตรไซคลาโซล คาร์เบนดาซิม โพรคลอราซ ตามอัตราที่ระบุ ในแหล่งที่เคยมีโรคระบาดและพบแผลโรคไหม้ทั่วไป 5 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ใบ ควรฉีดพ่นสารป้องกันกำจัดเชื้อรา เช่น คาซูกาไมซิน อีดิเฟนฟอส ไตรไซคลาโซล ไอโซโพรไทโอเลน คาร์เบนดาซิม ตามอัตราที่ระบุ โรคใบจุดสีน้ำตาล (Brown Spot Disease) พบมาก ทั้ง นาน้ำฝน และ นาชลประทาน ใน ภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคตะวันตก ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และ ภาคใต้ สาเหตุ เชื้อรา Bipolaris oryzae (Helminthosporium oryzae Breda de Haan.) อาการ แผลที่ใบข้าว พบมากในระยะแตกกอมีลักษณะเป็นจุดสีน้ำตาล รูปกลมหรือรูปไข่ ขอบนอกสุดของแผลมีสีเหลือง มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 0.5-1 มิลลิเมตร แผลที่มีการพัฒนาเต็มที่ขนาดประมาณ 1-2 x 4-10 มิลลิเมตร บางครั้งพบแผลไม่เป็นวงกลมหรือรูปไข่ แต่จะเป็นรอยเปื้อนคล้ายสนิมกระจัดกระจายทั่วไปบนใบข้าว แผลยังสามารถเกิดบนเมล็ดข้าวเปลือก(โรคเมล็ดด่าง) บางแผลมีขนาดเล็ก บางแผลอาจใหญ่คลุมเมล็ดข้าวเปลือก ทำให้เมล็ดข้าวเปลือกสกปรก เสื่อมคุณภาพ เมื่อนำไปสีข้าวสารจะหักง่าย อาการใบจุดสีน้ำตาลที่ใบ การแพร่ระบาด เกิดจากสปอร์ของเชื้อราปลิวไปตามลม และติดไปกับเมล็ด การป้องกันกำจัด ใช้พันธุ์ต้านทานที่เหมาะสมกับสภาพท้องที่ และโดยเฉพาะพันธุ์ที่มีคุณสมบัติต้านทานโรคใบสีส้ม เช่น ภาคกลางใช้พันธุ์ปทุมธานี 1 ภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ใช้พันธุ์เหนียวสันป่าตอง และหางยี 71 ปรับปรุงดินโดยการไถกลบฟาง หรือเพิ่มความอุดมสมบูรณ์ดินโดยการปลูกพืชปุ๋ยสด หรือปลูกพืชหมุนเวียนเพื่อช่วยลดความรุนแรงของโรค คลุกเมล็ดพันธุ์ก่อนปลูกด้วยสารป้องกันกำจัดเชื้อรา เช่น แมนโคเซบ หรือคาร์เบนดาซิม+แมนโคเซบ อัตรา 3 กรัม / เมล็ด 1 กิโลกรัม ใส่ปุ๋ยโปแตสเซียมคลอไรด์ (0-0-60) อัตรา 5-10 กิโลกรัม / ไร่ ช่วยลดความรุนแรงของโรค กำจัดวัชพืชในนา ดูแลแปลงให้สะอาด และใส่ปุ๋ยในอัตราที่เหมาะสม ถ้าพบอาการของโรคใบจุดสีน้ำตาลรุนแรงทั่วไป 10 เปอร์เซ็นต์ของพื้นที่ใบในระยะข้าวแตกกอ หรือในระยะที่ต้นข้าวตั้งท้องใกล้ออกรวง เมื่อพบอาการใบจุดสีน้ำตาลที่ใบธงในสภาพฝนตกต่อเนื่อง อาจทำให้เกิดโรคเมล็ดด่าง ควรพ่นด้วยสารป้องกันกำจัดเชื้อราเช่นอีดิเฟนฟอส,คาร์เบนดาซิม แมนโคเซบ หรือ คาร์เบนดาซิม+แมนโคเซบ ตามอัตราที่ระบุ โรคใบขีดสีน้ำตาล (Narrow Brown Spot Disease) พบมาก ทั้ง นาน้ำฝน และ นาชลประทาน ในภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคตะวันตก ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และ ภาคใต้ สาเหตุ เชื้อรา Cercospora oryzae I. Miyake อาการ ลักษณะแผลที่ใบมีสีน้ำตาลเป็นขีด ๆ ขนานไปกับเส้นใบข้าว มักพบในระยะข้าวแตกกอ แผลไม่กว้าง ตรงกลางเล็กและไม่มีรอยช้ำที่แผล ต่อมาแผลจะขยายมาติดกัน แผลจะมีมากตามใบล่างและปลายใบ ใบที่เป็นโรคจะแห้งตายจากปลายใบก่อน ต้นข้าวที่เป็นโรครุนแรงจะมีแผลสีน้ำตาลที่ข้อต่อใบได้เช่นกัน เชื้อนี้สามารถเข้าทำลายคอรวง ทำให้คอรวงเน่าและหักพับได้ อาการใบขีดสีน้ำตาล การแพร่ระบาด สปอร์ของเชื้อราสามารถปลิวไปกับลม และติดไปกับเมล็ด การป้องกันกำจัด ใช้พันธุ์ต้านทานที่เหมาะสมเฉพาะท้องที่ เช่น ภาคใต้ใช้พันธุ์แก่นจันทร์ ดอกพะยอม ใช้ปุ๋ยโปแตสเซียมคลอไรด์ (0-0-60) อัตรา 5-10 กิโลกรัมต่อไร่ สามารถช่วยลดความรุนแรงของโรคได้ กรณีที่เกิดการระบาดของโรครุนแรงในระยะข้าวตั้งท้องอาจใช้สารป้องกันกำจัดเชื้อราเช่น คาร์เบนดาซิม ตามอัตราที่ระบุุ เพื่อป้องกันการเกิดโรคเมล็ดด่าง โรคใบวงสีน้ำตาล (Leaf Scald Disease) พบมาก ในนาชลประทาน ภาคกลาง ข้าวไร่ภาคเหนือ สาเหตุ เชื้อรา Rhynocosporium oryzae Hashioka&Yokogi อาการ ระยะกล้าข้าวจะแสดงอาการไหม้ที่ปลายใบและมีสีน้ำตาลเข้ม ระยะแตกกออาการส่วนใหญ่จะเกิดบนใบ แต่มักจะเกิดแผลที่ปลายใบมากกว่าบริเวณอื่นๆ ของใบ แผลที่เกิดบนใบในระยะแรกมีลักษณะเป็นรอยช้ำ รูปไข่ยาวๆ แผลสีน้ำตาลปนเทา ขอบแผลสีน้ำตาลอ่อน จากนั้นแผลจะขยายใหญ่ขึ้นเป็นรูปวงรี ติดต่อกัน ทำให้เกิดอาการใบไหม้บริเวณกว้าง และเปลี่ยนเป็นสีฟางข้าว ในที่สุดแผลจะมีลักษณะเป็นวงซ้อนๆ กันลุกลามเข้ามาที่โคนใบ มีผลทำให้ข้าวแห้งก่อนกำหนด อาการโรคใบวงสีน้ำตาลที่ปลายใบ การแพร่ระบาด มีพืชอาศัย เช่น หญ้าชันกาด และหญ้าขน การป้องกันกำจัด ใช้พันธุ์ข้าวต้านทาน เช่น ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือใช้พันธุ์กำผาย 15 หางยี 71 กำจัดพืชอาศัยของเชื้อราสาเหตุโรค ในแหล่งที่เคยมีโรคระบาด หรือพบแผลลักษณะอาการดังที่กล่าวข้างต้นบนใบข้าวจำนวนมาก ในระยะข้าวแตกกอ ควรฉีดพ่นสารป้องกันกำจัดโรคพืช เช่น ไธโอฟาเนทเมทิล โพรพิโคนาโซล ตามอัตราที่ระบุ โรคกาบใบแห้ง (Sheath blight Disease) พบมาก ในนาชลประทาน ภาคกลาง ภาคเหนือ และ ภาคใต้ สาเหตุ เชื้อรา Rhizoctonia solani (Thanatephorus cucumeris (Frank) Donk) อาการ เริ่มพบโรคในระยะแตกกอ จนถึงระยะใกล้เก็บเกี่ยว ยิ่งต้นข้าวมีการแตกกอมากเท่าใด ต้นข้าวก็จะเบียดเสียดกันมากขึ้น โรคก็จะเป็นรุนแรง ลักษณะแผลสีเขียวปนเทา ขนาดประมาณ 1-4 x 2-10 มิลลิเมตร ปรากฏตามกาบใบ ตรงบริเวณใกล้ระดับน้ำ แผลจะลุกลามขยายใหญ่ขึ้นจนมีขนาดไม่จำกัดและลุกลามขยายขึ้นถึงใบข้าว ถ้าเป็นพันธุ์ข้าวที่อ่อนแอ แผลสามารถลุกลามถึงใบธงและกาบหุ้มรวงข้าว ทำให้ใบและกาบใบเหี่ยวแห้ง ผลผลิตจะลดลงอย่างมากมาย อาการโรคกาบใบแห้ง การแพร่ระบาด เชื้อราสามารถสร้างเม็ดขยายพันธุ์ อยู่ได้นานในตอซังหรือวัชพืชในนาตามดินนา และมีชีวิตข้ามฤดูหมุนเวียนทำลายข้าวได้ตลอดฤดูการทำนา การป้องกันกำจัด หลังเก็บเกี่ยวข้าว และเริ่มฤดูใหม่ ควรพลิกไถหน้าดิน เพื่อทำลายเม็ดขยายพันธุ์ของเชื้อราสาเหตุโรค กำจัดวัชพืชตามคันนาและแหล่งน้ำ เพื่อลดโอกาสการฟักตัวและเป็นแหล่งสะสมของเชื้อราสาเหตุโรค ใช้ชีวภัณฑ์บาซิลลัส ซับทิลิส (เชื้อแบคทีเรียปฏิปักษ์) ตามอัตราที่ระบุ ใช้สารป้องกันกำจัดเชื้อราเช่นวาลิดามัยซิน,โพรพิโคนาโซล,เพนไซคูรอน (25%ดับบลิวพี) หรืออีดิเฟนฟอส ตามอัตราที่ระบุโดยพ่นสารป้องกันกำจัดเชื้อรานี้ในบริเวณที่เริ่มพบโรคระบาด ไม่จำเป็นต้องพ่นทั้งแปลง เพราะโรคกาบใบแห้งจะเกิดเป็นหย่อม โรคกาบใบเน่า (Sheath Rot Disease) พบมาก ในนาชลประทาน ภาคกลาง สาเหตุ เชื้อรา Sarocladium oryzae Sawada อาการ ข้าวแสดงอาการในระยะตั้งท้องโดยเกิดแผลสีน้ำตาลดำบนกาบห่อรวง ขนาดแผลประมาณ 2-7 x 4-18 มิลลิเมตร ตรงกลางแผลมีกลุ่มเส้นใยสีขาวอมชมพู แผลนี้จะขยายติดต่อกันทำให้บริเวณกาบหุ้มรวงมีสีน้ำตาลดำและรวงข้าวส่วนใหญ่โผล่ไม่พ้นกาบหุ้มรวง หรือโผล่ได้บางส่วน ทำให้เมล็ดลีบและมีสีดำ ลักษณะอาการโรคกาบใบเน่า การแพร่ระบาด เชื้อรานี้ติดอยู่บนเมล็ดได้นาน นอกจากนี้ พบว่า “ไรขาว” ซึ่งอาศัยดูดกินน้ำเลี้ยงต้นข้าวในบริเวณกาบใบด้านใน สามารถเป็นพาหะช่วยทำให้โรคแพร่ระบาดได้รุนแรง และกว้างขวางยิ่งขึ้น การป้องกันกำจัด ใช้พันธุ์ค่อนข้างต้านทานที่เหมาะสมกับสภาพท้องที่ เช่น กข27 สำหรับนาลุ่มมีน้ำขัง ใช้พันธุ์ข้าวที่ลำต้นสูง แตกกอน้อย ใช้สารป้องกันกำจัดเชื้อรา เช่น แมนโคเซบ คาร์เบนดาซิม คาร์เบนดาซิม+แมนโคเซบ ไธอะเบนดาโซล ตามอัตราที่ระบุ ลดจำนวนประชากรไรขาว พาหะแพร่เชื้อ ในช่วงอากาศแห้งแล้ง ด้วยสารป้องกันกำจัดไร เช่น ไตรไทออน โอไมท์ ตามอัตราที่ระบุ โรคเมล็ดด่าง (Dirty Panicle Disease) พบมาก ในนาชลประทาน ภาคกลาง ภาคตะวันตก ภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และ ภาคใต้ สาเหตุ เชื้อรา Curvularia lunata (Wakk) Boed.Cercospora oryzae I.Miyake.Helminthosporium oryzae Breda de Haan.Fusarium semitectum Berk & Rav.Trichoconis padwickii Ganguly.Sarocladium oryzae Sawada อาการ ในระยะออกรวง พบแผลเป็นจุดสีน้ำตาลหรือดำที่เมล็ดบนรวงข้าว บางส่วนก็มีลายสีน้ำตาลดำ และบางพวกมีสีเทาปนชมพู ทั้งนี้เพราะมีเชื้อราหลายชนิดที่สามารถเข้าทำลายและทำให้เกิดอาการต่างกันไป การเข้าทำลายของเชื้อรามักจะเกิดในช่วงดอกข้าวเริ่มโผล่จากกาบหุ้มรวงจนถึงระยะเมล็ดข้าวเริ่มเป็นน้ำนม และอาการเมล็ดด่าง จะปรากฏเด่นชัดในระยะใกล้เก็บเกี่ยว อาการโรคเมล็ดด่าง การแพร่ระบาด เชื้อราสามารถแพร่กระจายไปกับลม ติดไปกับเมล็ด และสามารถแพร่กระจายในยุ้งฉางได้ การป้องกันกำจัด ควรเฝ้าระวังการเกิดโรคถ้าปลูกข้าวพันธุ์ที่อ่อนแอต่อโรคนี้ เช่น สุพรรณบุรี 60 สุพรรณบุรี 90 พิษณุโลก 2 และข้าวเจ้าหอมคลองหลวง 1 เมล็ดพันธุ์ที่ใช้ปลูก ควรคัดเลือกจากแปลงที่ไม่เป็นโรค คลุกเมล็ดพันธุ์ด้วยสารป้องกันกำจัดเชื้อรา เช่น คาร์เบนดาซิม หรือ แมนโคเซบ ในอัตรา 3 กรัม /เมล็ดพันธุ์ 1 กิโลกรัม ในระยะที่ต้นข้าวตั้งท้องใกล้ออกรวงเมื่อพบอาการใบจุดสีน้ำตาลที่ใบธง และโรคกาบใบเน่า ถ้ามีฝนตกชุก ควรวางมาตรการป้องกันแต่ต้นมือ โดยพ่นสารป้องกันกำจัดเชื้อรา เช่น โพรพิโคนาโซล โพรพิโคนาโซล + ไดฟีโนโคนาโซล หรือโพรพิโคนาโซล+ โพรคลอราซ หรือ คาร์เบนดาซิม + อีพ๊อกซี่โคนาโซล หรือ ฟูซิราซอล หรือ ทีบูโคนาโซล หรือ โพรคลอราซ+คาร์เบนดาซิมหรือแมนโคเซบหรือคาร์เบนดาซิม+ แมนโคเซบ ตามอัตราที่ระบุ โรคถอดฝักดาบ (Bakanae Disease) พบมาก นาน้ำฝน ภาคเหนือ ภาคตะวันตก และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สาเหตุ เชื้อรา Fusarium fujikuroi Nirenberg (Fusarium moniliforme J. Sheld) อาการ พบโรคในระยะกล้า ต้นกล้าจะแห้งตายหลังจากปลูกได้ไม่เกิน 7 วัน แต่มักพบกับข้าวอายุเกิน 15 วัน ระยะเริ่มแตกกอข้าวเป็นโรคจะต้นผอมสูงเด่นกว่ากล้าข้าวโดยทั่วๆไป ต้นข้าวผอมมีสีเขียวอ่อนซีด มักย่างปล้อง บางกรณีข้าวจะไม่ย่างปล้อง แต่รากจะเน่าช้ำเวลาถอนมักจะขาดตรงบริเวณโคนต้น ถ้าเป็นรุนแรงกล้าข้าวจะตาย หากไม่รุนแรงอาการจะแสดงหลังจากย้ายไปปักดำได้ 15-45 วัน โดยที่ต้นเป็นโรคจะสูงกว่าข้าวปกติ ใบมีสีเขียวซีด เกิดรากแขนงที่ข้อลำต้นตรงระดับน้ำ บางครั้งพบกลุ่มเส้นใยสีชมพูตรงบริเวณข้อที่ย่างปล้องขึ้นมา ต้นข้าวที่เป็นโรคมักจะตายและมีน้อยมากที่อยู่รอดจนถึงออกรวง การแพร่ระบาด เชื้อราจะติดไปกับเมล็ด สามารถมีชีวิตในซากต้นข้าวและในดินได้เป็นเวลาหลายเดือน พบว่า หญ้าชันกาด เป็นพืชอาศัยของโรค การป้องกันกำจัด หลีกเลี่ยงการนำเมล็ดพันธุ์จากแหล่งที่เคยเป็นโรคระบาดมาปลูก คลุกเมล็ดพันธุ์ข้าวด้วยสารป้องกันกำจัดเชื้อรา เช่น แมนโคเซบ หรือ คาร์เบนดาซิม+แมนโคเซบ อัตรา 3 กรัมต่อเมล็ด 1 กิโลกรัม หรือแช่เมล็ดข้าวเปลือกก่อนหุ้มข้าวให้งอกก่อนปลูก ด้วยสารละลายของสารป้องกันกำจัดเชื้อราดังกล่าวในอัตรา 30 กรัมต่อน้ำ 20 ลิตร หรือแช่เมล็ดข้าวในสารละลายโซเดียมคลอโรไฮโปคลอไรท์ (คลอร็อกซ์) ความเข้มข้น 5 เปอร์เซ็นต์หรือ คลอร็อกซ์ อัตรา 1 : น้ำ 9 ส่วน ควรกำจัดต้นข้าวที่เป็นโรคโดยการถอนและเผาทิ้ง เมื่อเกี่ยวข้าวแล้วควรไขน้ำเข้าที่นาและไถพรวน ปล่อยน้ำเข้าที่นาประมาณ 1-2 สัปดาห์ เพื่อลดปริมาณเชื้อราสาเหตุโรคที่ตกค้างในดิน โรคขอบใบแห้ง (Bacterial Leaf Blight Disease or Bacterial Blight Disease) พบมาก ในนาน้ำฝน นาชลประทาน ภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และ ภาคใต้ สาเหตุ เชื้อแบคทีเรีย Xanthomonas oryzae pv. oryzae (ex Ishiyama) Swings et al. อาการ โรคนี้เป็นได้ตั้งแต่ระยะกล้า แตกกอ จนถึงฺ ออกรวง ต้นกล้าก่อนนำไปปักดำจะมีจุดเล็กๆ ลักษณะช้ำที่ขอบใบของใบล่าง ต่อมาประมาณ 7-10 วัน จุดช้ำนี้จะขยายกลายเป็นทางสีเหลืองยาวตามใบข้าว ใบที่เป็นโรคจะแห้งเร็ว และสีเขียวจะจางลงเป็นสีเทาๆ อาการในระยะปักดำจะแสดงหลังปักดำแล้วหนึ่งเดือนถึงเดือนครึ่ง ใบที่เป็นโรคขอบใบมีรอยขีดช้ำ ต่อมาจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ที่แผลมีหยดน้ำสีครีมคล้ายยางสนกลม ๆ ขนาดเล็กเท่าหัวเข็มหมุด ต่อมาจะกลายเป็นสีน้ำตาลและหลุดไปตาม น้ำหรือฝน ซึ่งจะทำให้โรคสามารถระบาดต่อไปได้ แผลจะขยายไปตามความยาวของใบ บางครั้งขยายเข้าไปข้างในตามความกว้างของใบ ขอบแผลมีลักษณะเป็นขอบลายหยัก แผลนี้เมื่อนานไปจะเปลี่ยนเป็นสีเทา ใบที่เป็นโรค ขอบใบจะแห้งและม้วนตามความยาว ในกรณีที่ต้นข้าวมีความอ่อนแอต่อโรคและเชื้อโรคมีปริมาณมาก จะทำให้ท่อน้ำท่ออาหารอุดตัน ต้นข้าวจะเหี่ยวเฉาและแห้งตายทั้งต้นโดยรวดเร็ว เรียกอาการของโรคนี้ว่า ครีเสก (kresek) การแพร่ระบาด เชื้อสาเหตุโรคสามารถแพร่ไปกับน้ำ ในสภาพแวดล้อมที่มีความชื้นสูง และสภาพที่มีฝนตก ลมพัดแรง จะช่วยให้โรคแพร่ระบาดอย่างกว้างขวางรวดเร็ว การป้องกันกำจัด ใช้พันธุ์ข้าวที่ต้านทาน เช่น พันธุ์สุพรรณบุรี 60 สุพรรณบุรี 90 สุพรรณบุรี 1 สุพรรณบุรี 2 กข7 และ กข23 ในดินที่อุดมสมบูรณ์ไม่ควรใส่ปุ๋ยไนโตรเจนมาก ไม่ควรระบายน้ำจากแปลงที่เป็นโรคไปสู่แปลงอื่น ควรเฝ้าระวังการเกิดโรคถ้าปลูกข้าวพันธุ์ที่อ่อนแอต่อโรคนี้ เช่น พันธุ์ขาวดอกมะลิ 105 กข6 เหนียวสันป่าตอง พิษณุโลก 2 ชัยนาท 1 เมื่อเริ่มพบอาการของโรคบนใบข้าว ให้ใช้สารป้องกันกำจัดโรคพืช เช่นไอโซโพรไทโอเลนคอปเปอร์ไฮดรอกไซด์ เสตร็พโตมัยซินซัลเฟต+ออกซีเตทตราไซคลินไฮโดรคลอร์ไรด์ ไตรเบซิคคอปเปอร์ซัลเฟต โรคใบขีดโปร่งแสง (Bacterial Leaf Streak Disease) พบมาก ในนาน้ำฝน และ นาชลประทาน ภาคกลาง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และ ภาคใต้ สาเหตุ เชื้อแบคทีเรีย Xanthomonas oryzae pv. oryzicola (Fang et al.) Swings et al. อาการ โรคนี้เป็นได้ตั้งแต่ระยะข้าวแตกกอจนถึงฺออกรวง อาการปรากฏที่ใบ เริ่มแรกเห็นเป็นขีดช้ำยาวไปตามเส้นใบ ต่อมาค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองหรือส้ม เมื่อแผลขยายรวมกันก็จะเป็นแผลใหญ่ แสงสามารถทะลุผ่านได้ และพบแบคทีเรียในรูปหยดน้ำสีเหลืองคล้ายยางสนกลมๆ ขนาดเล็กเท่าหัวเข็มหมุดปรากฏอยู่บนแผล ความยาวของแผลขึ้นอยู่กับความต้านทานของพันธุ์ข้าว และความรุนแรงของเชื้อ ในพันธุ์ที่อ่อนแอต่อโรค แผลจะขยายจนใบไหม้ไปถึงกาบใบ ลักษณะของแผลจะคล้ายคลึงกับเกิดบนใบ ส่วนในพันธุ์ต้านทาน จำนวนแผลจะน้อยและแผลจะไม่ขยายตามความยาวของใบ รอบๆ แผลจะมีสีน้ำตาลดำ อาการของโรคใบขีดโปร่งแสง การแพร่ระบาด ข้าวที่เป็นโรค มักถูกหนอนกระทู้ หนอนม้วนใบ และแมลงดำหนามเข้าทำลายซ้ำเดิม ในสภาพที่มีฝนตก ลมพัดแรง จะช่วยให้โรคแพร่ระบาดอย่างกว้างขวางรวดเร็ว และถ้าสภาพแวดล้อมไม่เหมาะสม ใบข้าวที่แตกใหม่ อาจไม่แสดงอาการโรคเลย การป้องกันกำจัด ในดินที่อุดมสมบูรณ์ไม่ควรใส่ปุ๋ยไนโตรเจนมากไม่ควรปลูกข้าวแน่นเกินไปและอย่าให้ระดับน้ำในนาสูงเกินควร โรคใบสีส้ม (Rice Tungro Disease or Yellow Orange Leaf Disease) พบมาก ในนาชลประทาน ภาคกลาง สาเหตุ เชื้อไวรัส Rice Tungro Bacilliform Virus (RTBV) และ Rice Tungro Spherical Virus (RTSV) อาการ ต้นข้าวเป็นโรคได้ ทั้งระยะกล้า แตกกอ ตั้งท้อง หากข้าวได้รับเชื้อในระยะกล้าถึงระยะแตกกอ ข้าวจะเสียหายมากกว่าได้รับเชื้อในระยะตั้งท้องถึงระยะออกรวง ข้าวเริ่มแสดงอาการหลังจากได้รับเชื้อ 15-20 วัน อาการเริ่มต้นใบข้าวจะเริ่มมีสีเหลืองสลับเขียว ต่อมาจะเปลี่ยนเป็นสีเหลือง เริ่มจากปลายใบเข้าหาโคนใบ ถ้าเป็นรุนแรงในระยะกล้าต้นข้าวอาจถึงตาย ต้นที่เป็นโรคจะเตี้ยแคระแกรน ช่วงลำต้นสั้นกว่าปกติมาก ใบใหม่ที่โผล่ออกมามีตำแหน่งต่ำกว่าข้อต่อใบล่าสุด ถ้าเป็นรุนแรงอาจตายทั้งกอ ถ้าไม่ตายจะออกรวงล่าช้ากว่าปกติ ให้รวงเล็ก หรือไม่ออกรวงเลย การแพร่ระบาด เชื้อไวรัสสาเหตุโรคถ่ายทอดได้โดยแมลงพาหะ คือ เพลี้ยจักจั่นสีเขียว การป้องกันกำจัด ใช้พันธุ์ข้าวต้านทานแมลงเพลี้ยจักจั่นสีเขียว เช่น กข1 กข3 กำจัดวัชพืช และพืชอาศัยของเชื้อไวรัสและแมลงพาหะนำโรค ใช้สารป้องกันกำจัดแมลงพาหะ ได้แก่ ใช้สารฆ่าแมลงในระยะที่แมลงเป็นตัวอ่อน เช่น ไดโนทีฟูเรน หรือ บูโพรเฟซิน หรือ อีโทเฟนพรอกซ์ ไม่ควรใช้สารฆ่าแมลงผสมกันหลายๆ ชนิด หรือใช้สารฆ่าแมลงผสมสารกำจัดโรคพืชหรือสารกำจัดวัชพืช เพราะอาจทำให้ประสิทธิภาพของสารฆ่าแมลงลดลง ไม่ใช้สารกลุ่มไพรีทรอยด์สังเคราะห์ เช่น ไซเพอร์มิทริน ไซฮาโลทริน เดลต้ามิทริน โรคใบหงิก (โรคจู๋) (Rice Ragged Stunt Disease) พบมาก ในนาชลประทาน ภาคกลาง สาเหตุ เชื้อไวรัส Rice Ragged Stunt Virus (RRSV) อาการ ต้นข้าวเป็นโรคได้ ทั้ง ระยะกล้า แตกกอ ตั้งท้อง อาการของต้นข้าวที่เป็นโรค สังเกตได้ง่าย คือ ข้าวต้นเตี้ยกว่าปกติ ใบแคบและสั้นสีเขียวเข้ม แตกใบใหม่ช้ากว่าปกติ แผ่นใบไม่สมบูรณ์ ปลายใบบิดเป็นเกลียว ขอบใบแหว่งวิ่นและเส้นใบบวมโป่งเป็นแนวยาวทั้งที่ใบและกาบใบ ข้าวที่เป็นโรคออกรวงล่าช้าและให้รวงไม่สมบูรณ์ เมล็ดลีบ ผลผลิตลดลง 30 ถึง 70 เปอร์เซ็นต์ และข้าวพันธุ์อ่อนแอที่เป็นโรคในระยะกล้า ต้นข้าวอาจตายและไม่ได้ผลผลิตเลย การแพร่ระบาด เชื้อไวรัสสาเหตุโรคถ่ายทอดได้โดยแมลงพาหะ คือ เพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล และเชื้อไวรัสสามารถคงอยู่ในตอซัง และหญ้าบางชนิด การป้องกันกำจัด• กำจัดหรือทำลายเชื้อไวรัส โดยไถกลบหรือเผาตอซังในนาที่มีโรค กำจัดวัชพืช โดยเฉพาะวัชพืชใกล้แหล่งน้ำซึ่งเป็นที่อยู่อาศัยและขยายพันธุ์ของแมลงพาหะ• ใช้พันธุ์ที่ต้านทานต่อเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล เช่น พันธุ์สุพรรณบุรี 90 สุพรรณบุรี 3 และชัยนาท 2 แต่ไม่ควรปลูกข้าวพันธุ์ดังกล่าว ติดต่อกันเป็นแปลงขนาดใหญ่ เนื่องจากแมลงสามารถปรับตัว เข้าทำลายพันธุ์ข้าวที่ต้านทานได้• ใช้สารป้องกันกำจัดแมลงพาหะ ได้แก่ ใช้สารฆ่าแมลงในระยะที่แมลงเป็นตัวอ่อน เช่น ไดโนทีฟูเรน หรือ บูโพรเฟซิน หรือ อีโทเฟนพรอกซ์ ไม่ควรใช้สารฆ่าแมลงผสมกันหลายๆ ชนิดหรือใช้สารฆ่าแมลงผสมสารป้องกันกำจัดโรคพืชหรือสารกำจัดวัชพืช เพราะอาจทำให้ประสิทธิภาพของสารฆ่าแมลงลดลง• ไม่ใช้สารกลุ่มไพรีทรอยด์สังเคราะห์ เช่น ไซเพอร์มิทริน ไซฮาโลทริน เดลต้ามิทริน เนื่องจากสารกลุ่มนี้ไปทำลายแมลงศัตรูธรรมชาติ จึงทำให้เกิดการระบาดรุนแรงของเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล• ถ้าปฏิบัติได้ เมื่อมีโรคระบาดรุนแรงควรงดปลูกข้าว 1 – 2 ฤดู เพื่อตัดวงจรชีวิตของแมลงพาหะ โรคหูด (Gall Dwarf Disease) พบมาก ในนาชลประทาน ภาคกลาง สาเหตุ เชื้อไวรัส Rice Gall Dwarf Virus (RGDV) อาการ ต้นข้าวเป็นโรคได้ ตั้งแต่ระยะกล้า จนถึงระยะตั้งท้อง อาการของโรคคล้ายคลึงโรคใบหงิกมาก คือ ข้าวต้นเตี้ย แคระแกร็น ใบสีเขียวเข้มและสั้นกว่าปกติ นอกจากนี้ที่บริเวณหลังและกาบใบปรากฏปมขนาดเล็ก สีเขียวซีดหรือขาวใส ลักษณะคล้ายเม็ดหูด ซึ่งเป็นเส้นใบที่บวมปูดออกมา จะปรากฏเด่นชัด และมีจำนวนเม็ดหูดเพิ่มมากขึ้นเมื่อต้นข้าวแสดงอาการรุนแรง ต้นข้าวที่เป็นโรคจะแตกกอน้อย ให้รวงไม่สมบูรณ์ การแพร่ระบาด เชื้อไวรัสสาเหตุโรคถ่ายทอดได้โดยแมลงพาหะ คือ เพลี้ยจักจั่นปีกลายหยัก และ เพลี้ยจักจั่นสีเขียว การป้องกันกำจัด• กำจัดหรือทำลายเชื้อไวรัส โดยไถกลบหรือเผาตอซังในนาที่มีโรค กำจัดวัชพืช โดยเฉพาะวัชพืชใกล้แหล่งน้ำที่เป็นที่อยู่อาศัยและขยายพันธุ์ของแมลงพาหะ• ใช้พันธุ์ข้าวต้านทานแมลงเพลี้ยจักจั่นปีกลายหยักและเพลี้ยจักจั่นสีเขียว เช่น กข1 กข3 แต่ไม่ควรปลูกข้าวพันธุ์ดังกล่าวติดต่อกันเป็นแปลงขนาดใหญ่เนื่องจากแมลงสามารถปรับตัวเข้าทำลายพันธุ์ข้าวที่ต้านทานได้•ใช้สารป้องกันกำจัดแมลงพาหะได้แก่ใช้สารฆ่าแมลงในระยะที่แมลงเป็นตัวอ่อนเช่น ไดโนทีฟูเรน หรือ บูโพรเฟซิน หรือ อีโทเฟนพรอกซ์ ไม่ควรใช้สารฆ่าแมลงผสมกันหลายๆ ชนิด หรือใช้สารฆ่าแมลงผสมสารป้องกันกำจัดโรคพืชหรือสารกำจัดวัชพืชเพราะอาจทำให้ประสิทธิภาพของสารฆ่าแมลงลดลง•ไม่ใช้สารกลุ่มไพรีทรอยด์สังเคราะห์เช่นไซเพอร์มิทริน,ไซฮาโลทริน,เดลต้ามิทริน• ถ้าปฏิบัติได้ เมื่อมีโรคระบาดรุนแรงควรงดปลูกข้าว 1–2 ฤดู เพื่อตัดวงจรชีวิตของแมลงพาหะ โรคเขียวเตี้ย (Grassy Stunt Disease) พบมาก ในนาชลประทาน ภาคกลาง สาเหตุ เชื้อไวรัส Rice Grassy Stunt Virus (RGSV) อาการ ต้นข้าวเป็นโรคได้ ทั้งระยะกล้า แตกกอ ตั้งท้อง ต้นเตี้ยแคระแกรน เป็นพุ่มแจ้ แตกกอมาก เชื้อสาเหตุสายพันธุ์เดิมทำให้เกิดอาการใบแคบสีเขียวเข้ม แต่ในปัจจุบัน เชื้อสาเหตุสายพันธุ์ใหม่ที่พบทำให้เกิดอาการใบแคบมีสีเหลือง เหลืองอมเขียวจนถึงเหลืองอ่อน ใบมีจุดประสีเหลืองอ่อนจนถึงน้ำตาลอ่อน บางครั้งพบแถบสีเขียวเหลืองระหว่างเส้นใบขนานไปกับเส้นกลางใบ ต้นข้าวที่เป็นโรคมักจะไม่ออกรวง หรือให้รวงไม่สมบูรณ์ บางครั้งอาจพบโรคนี้เกิดร่วมกับโรคใบหงิก อาการของโรคเขียวเตี้ยสายพันธุ์ใหม่ การแพร่ระบาด เชื้อไวรัสสาเหตุโรคถ่ายทอดได้โดยแมลงพาหะ คือ เพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล การป้องกันกำจัด• กำจัดหรือทำลายเชื้อไวรัส โดยไถกลบหรือเผาตอซังในนาที่มีโรค กำจัดวัชพืช โดยเฉพาะวัชพืชใกล้แหล่งน้ำที่เป็นที่อยู่อาศัยและขยายพันธุ์ของแมลงพาหะ• ใช้พันธุ์ที่ต้านทานต่อเพลี้ยกระโดดสีน้ำตาล เช่น พันธุ์สุพรรณบุรี 90 สุพรรณบุรี 3 และชัยนาท 2 แต่ไม่ควรปลูกข้าวพันธุ์ดังกล่าว ติดต่อกันเป็นแปลงขนาดใหญ่ เนื่องจากแมลงสามารถปรับตัว เข้าทำลายพันธุ์ข้าวที่ต้านทานได้• ใช้สารป้องกันกำจัดแมลงพาหะ ได้แก่ ใช้สารฆ่าแมลงในระยะที่แมลงเป็นตัวอ่อน เช่น ไดโนทีฟูเรน หรือ บูโพรเฟซิน หรือ อีโทเฟนพรอกซ์ ไม่ควรใช้สารฆ่าแมลงผสมกันหลายๆชนิดหรือใช้สารฆ่าแมลงผสมสารป้องกันกำจัดโรคหรือสารกำจัดวัชพืชเพราะอาจทำให้ประสิทธิภาพของสารฆ่าแมลงลดลง•ไม่ใช้สารกลุ่มไพรีทรอยด์สังเคราะห์เช่นไซเพอร์มิทริน,ไซฮาโลทริน,เดลต้ามิทริน• ถ้าปฏิบัติได้ เมื่อมีโรคระบาดรุนแรงควรงดปลูกข้าว 1 – 2 ฤดู เพื่อตัดวงจรชีวิตของแมลงพาหะ โรคใบสีแสด (Orange Leaf Disease) พบมาก ในนาชลประทาน ภาคกลาง สาเหตุ เกิดจากเชื้อไฟโตพลาสมา อาการ ข้าวเป็นโรคได้ ตั้งแต่ระยะแตกกอจนถึงระยะตั้งท้อง ต้นข้าวที่เป็นโรคนี้ ใบแสดงอาการสีแสดจากปลายใบที่ใบล่าง และเป็นสีแสดทั่วทั้งใบยกเว้นเส้นกลางใบ ใบที่เป็นโรคจะม้วนจากขอบใบทั้งสองข้างเข้ามาหาเส้นกลางใบ และใบจะแห้งตายในที่สุด ต้นข้าวสูงตามปกติ แต่แตกกอน้อย และตายอย่างรวดเร็ว โรคใบสีแสดนี้เกิดเป็นกอๆ ไม่แพร่กระจายเป็นบริเวณกว้างเหมือนโรคใบสีส้ม การแพร่ระบาด เชื้อสาเหตุโรคถ่ายทอดได้โดยแมลงพาหะ คือ เพลี้ยจักจั่นปีกลายหยักเชื้อสามารถอาศัยอยู่ตามวัชพืชและพืชอาศัยชนิดต่างๆ การป้องกันกำจัด• กำจัดหรือทำลายเชื้อสาเหตุโรค โดยไถกลบหรือเผาตอซังในนาที่มีโรค กำจัดวัชพืช โดยเฉพาะวัชพืชใกล้แหล่งน้ำที่เป็นที่อยู่อาศัยและขยายพันธุ์ของแมลงพาหะ• ใช้พันธุ์ข้าวต้านทานแมลงเพลี้ยจักจั่นปีกลายหยัก เช่น กข1 กข3 แต่ไม่ควรปลูกข้าวพันธุ์ดังกล่าว ติดต่อกันเป็นแปลงขนาดใหญ่เนื่องจากแมลงสามารถปรับตัวเข้าทำลายพันธุ์ข้าวที่ต้านทานได้•ใช้สารป้องกันกำจัดแมลงพาหะได้แก่ใช้สารฆ่าแมลงในระยะที่แมลงเป็นตัวอ่อนเช่น ไดโนทีฟูเรน หรือ บูโพรเฟซิน หรือ อีโทเฟนพรอกซ์ ไม่ควรใช้สารฆ่าแมลงผสมกันหลายๆ ชนิด หรือใช้สารฆ่าแมลงผสมสารป้องกันกำจัดโรคพืชหรือสารกำจัดวัชพืชเพราะอาจทำให้ประสิทธิภาพของสารฆ่าแมลงลดลง•ไม่ใช้สารกลุ่มไพรีทรอยด์สังเคราะห์เช่นไซเพอร์มิทริน,ไซฮาโลทริน,เดลต้ามิทริน• ถ้าปฏิบัติได้ เมื่อมีโรคระบาดรุนแรงควรงดปลูกข้าว 1–2 ฤดู เพื่อตัดวงจรชีวิตของแมลงพาหะ โรคเหลืองเตี้ย (Yellow Dwarf Disease) พบมาก ในนาชลประทาน ภาคกลาง สาเหตุ เกิดจากเชื้อไฟโตพลาสมา อาการ โรคนี้พบในระยะข้าวแตกกอถึงระยะออกรวง ใบที่ออกใหม่มีอาการเหลืองซีด ต้นเตี้ย แตกกอมากเป็นพุ่มแจ้ ต้นเป็นโรคอาจตายหรือไม่ออกรวง ถ้าต้นข้าวได้รับเชื้อใกล้ระยะออกรวง จะไม่แสดงอาการ แต่จะแสดงอาการในลูกข้าวที่งอกจากตอซัง การแพร่ระบาด เชื้อสาเหตุโรคถ่ายทอดได้โดยแมลงพาหะ คือ เพลี้ยจักจั่นสีเขียว การป้องกันกำจัด• กำจัดหรือทำลายเชื้อสาเหตุ โดยไถกลบหรือเผาตอซังในนาที่มีโรค กำจัดวัชพืช โดยเฉพาะวัชพืชใกล้แหล่งน้ำที่เป็นที่อยู่อาศัยและขยายพันธุ์ของแมลงพาหะ• ใช้พันธุ์ข้าวต้านทานแมลงเพลี้ยจักจั่นสีเขียว เช่น กข1 กข3 ซึ่งมีคุณสมบัติต้านทานการดูดกินของเพลี้ยจักจั่นสีเขียวได้ดีพอสมควร แต่ไม่ควรปลูกข้าวพันธุ์ดังกล่าว ติดต่อกันเป็นแปลงขนาดใหญ่ เนื่องจากแมลงสามารถปรับตัว เข้าทำลายพันธุ์ข้าวที่ต้านทานได้•ใช้สารป้องกันกำจัดแมลงพาหะได้แก่ใช้สารฆ่าแมลงในระยะที่แมลงเป็นตัวอ่อนเช่น ไดโนทีฟูเรน หรือ บูโพรเฟซิน หรือ อีโทเฟนพรอกซ์ ไม่ควรใช้สารฆ่าแมลงผสมกันหลายๆชนิดหรือใช้สารฆ่าแมลงผสมสารป้องกันกำจัดโรคหรือสารกำจัดวัชพืชเพราะอาจทำให้ประสิทธิภาพของสารฆ่าแมลงลดลง• ไม่ใช้สารกลุ่มไพรีทรอยด์สังเคราะห์ เช่น ไซเพอร์มิทริน ไซฮาโลทริน เดลต้ามิทริน โรครากปม (Root-knot Disease) พบมาก ในนาน้ำฝน ที่ดอนภาคเหนือ และภาคตะวันออกเฉียงเหนือ สาเหตุ ไส้เดือนฝอยรากปม Meloidogyne graminicola อาการ มักเกิดในสภาพไร่และแปลงกล้าซึ่งปล่อยให้น้ำแห้ง เมื่อไส้เดือนฝอยตัวอ่อนระยะที่ 2 ฝังหัวเข้าไปที่ปลายรากอ่อนแล้ว จะปล่อยสารออกมากระตุ้นให้เนื้อเยื่อบริเวณรอบๆ นั้นแบ่งตัวเร็ว และมากกว่าปกติ นอกจากนี้จะมีเซลล์ขนาดใหญ่เกิดขึ้น เนื่องจากไส้เดือนฝอยปล่อยน้ำย่อยไปย่อยผนังเซลล์หลายเซลล์ทำให้เกิดเซลล์ใหม่ขนาดใหญ่ขึ้นมา และมันจะดูดกินน้ำเลี้ยงจากเซลล์นี้ ทำให้เกิดรากพองขึ้นเป็นปม เมื่อปลายรากเกิดปมขึ้นแล้วรากนั้นก็จะไม่เจริญต่อไป ถ้ามีปมน้อยอาการไม่ปรากฏที่ใบ ถ้ามีปมมากจะทำให้ต้นข้าวแคระแกร็นและใบมีสีเหลืองได้ การแพร่ระบาด ไส้เดือนฝอยแพร่ระบาดได้ทั้งทางดิน น้ำ และเศษซากพืช พืชอาศัยของไส้เดือนฝอยนี้มีมากมายหลายประเภท ได้แก่ พวกวัชพืชกก , พืชตระกูลหญ้า, วัชพืชใบกว้าง และวัชพืชน้ำ การป้องกันกำจัด•ขังน้ำท่วมแปลงนานกว่า30วันหรือไถตากดินให้แห้ง • ปลูกพืชอื่นที่ไม่ใช่พืชอาศัยหมุนเวียน เช่น ดาวเรือง ตะไคร้ เพื่อลดจำนวนไส้เดือนฝอยรากปมในดิน โรคใบแถบแดง (Red Stripe Disease) พบมาก ในนาชลประทาน ภาคกลาง สาเหตุ ยังไม่มีความชัดเจน ซึ่งอาจเกิดจากเชื้อแบคทีเรีย Microbacterium sp. หรือเชื้อรา Gonatophragmium sp. อาการ ลักษณะอาการที่สำคัญของโรคเริ่มแรกใบข้าวจะเป็นจุดสีเหลืองแผลเป็นรูปกลมหรือรูปไข่ จากนั้นจะขยายจากจุดที่เริ่มเป็นขึ้นเป็นแถบไปทางปลายใบ สีของแผลจะเข้มขึ้นเป็นสีเหลืองส้ม บางครั้งจุดนี้จะมีสีเข้ม แผลที่เกิดขึ้นเมื่อเป็นรุนแรงจะแห้งทั้งใบ การแพร่ระบาด สามารถถ่ายทอดได้โดยการสัมผัส ทางบาดแผล และรูเปิดตามธรรมชาติ การป้องกันกำจัด•ในดินที่อุดมสมบูรณ์ไม่ควรใส่ปุ๋ยไนโตรเจนมาก• ป้องกันกำจัดด้วยสารป้องกันกำจัดโรคพืช เช่น คาร์เบนดาซิม ไธโอฟาเนทเมทิล และโพรพิโคนาโซล+ไดฟีโนโคนาโซล ตามอัตราที่ระบุ โรคเมาตอซัง (Akiochi) พบมาก นาชลประทาน ภาคกลาง สาเหตุ ไม่มีเชื้อสาเหตุ เกิดจากความเป็นพิษของสภาพดินและน้ำ อาการ เริ่มพบอาการเมื่อข้าวอายุประมาณ 1 เดือน หรือ ระยะแตกกอ ต้นข้าวจะแสดงอาการคล้ายขาดธาตุไนโตรเจน ต้นแคระแกร็น ใบซีดเหลืองจากใบล่างๆ มีอาการโรคใบจุดสีน้ำตาล จะพบเมื่อการเน่าสลายของเศษซากพืชในนายังไม่สมบูรณ์ ทำให้เกิดสารพิษ เช่น สารซัลไฟด์ ไปทำลายรากข้าวทำให้เกิดอาการรากเน่าดำ รากไม่สามารถดูดธาตุอาหารจากดินได้ ต้นข้าวจึงแสดงอาการขาดธาตุอาหาร และจะสร้างรากใหม่ในระดับเหนือผิวดิน ปัญหานี้มักเกิดจากการที่เกษตรกรทำนาอย่างต่อเนื่อง และไม่มีการพักนา การแพร่ระบาด เนื่องจากเป็นโรคที่ไม่มีเชื้อสาเหตุ จึงไม่มีการระบาดติดต่อกัน การป้องกันกำจัด • ระบายน้ำเสียในแปลงออก ทิ้งให้ดินแห้งประมาณ 1 สัปดาห์ เพื่อให้รากข้าวได้รับอากาศ หลังจากนั้นจึงนำน้ำใหม่เข้าและหว่านปุ๋ย • หลังเก็บเกี่ยวข้าว ควรทิ้งระยะพักดินประมาณ 1 เดือน ไถพรวนแล้วควรทิ้งระยะให้ตอซังเกิดการหมักสลายตัวสมบูรณ์อย่างน้อย 2 สัปดาห์ • ไม่ควรให้ระดับน้ำในนาสูงมากเกินไปและมีการไหลเวียนของน้ำอยู่เสมอ โรคกล้าเน่าในกระบะเพาะ (Seedling Rot Disease in Nursery Box) พบมาก ในกระบะตกกล้าที่ใช้กับรถปักดำ ในพื้นที่ที่ใช้เครื่องปักดำข้าวในเขตนาชลประทานภาคกลาง และ ภาคเหนือตอนล่าง สาเหตุ เชื้อรา Curvularia lunata (Wakk.) Board.Helminthosporium oryzae Breda de haan อาการ เริ่มพบอาการได้ในระยะหลังจากการตกกล้าข้าวในกระบะเพาะโดยจะเริ่มพบเมล็ดข้าวบางส่วนที่เพาะไม่งอกและมีเส้นใยของเชื้อราปกคลุม ส่วนเมล็ดที่งอกต้นกล้าจะมีการเจริญเติบโตช้ากว่าต้นกล้าข้าวปกติ และเมื่อถอนต้นกล้าข้าวขึ้นมาดู ก็จะพบส่วนรากและโคนต้นกล้ามีแผลสีน้ำตาล และแผลที่เกิดบนโคนต้นจะลุกลามขึ้นไปยังส่วนบนของต้นกล้า ต่อจากนั้นจะทำให้ต้นกล้าเน่าตาย ในขณะเดียวกันเชื้อราสาเหตุของโรคจะขยายจากจุดเริ่มต้นที่เป็นโรค ออกไปบริเวณโดยรอบไปยังต้นกล้าข้างเคียง โดยในกรณีที่มีการตกกล้าที่หนาแน่น เชื้อราสาเหตุของโรคสามารถแพร่กระจายไปยังส่วนอื่นๆของกระบะเพาะได้อย่างรวดเร็ว ต่อจากนี้ก็จะพบอาการตายของต้นกล้าข้าวเป็นหย่อมๆ กรณีที่เป็นโรคในกระบะกล้ารุนแรงทำให้ไม่สามารถนำต้นกล้าข้าวนั้นไปใช้ปักดำได้ การแพร่ระบาดเนื่องจากเป็นโรคที่เกิดจากเชื้อราที่ติดเมล็ดพันธุ์มาจากแปลงที่เป็นโรคเมล็ดด่างมาก่อน การป้องกันกำจัด ไม่ควรใช้เมล็ดพันธุ์จากแปลงที่มีการระบาดของโรคเมล็ดด่างมาก่อน คลุกเมล็ดพันธุ์ก่อนปลูกด้วยสารป้องกันกำจัดโรคพืช เช่น คาร์เบนดาซิม + แมนโคเซบ ในอัตรา 3 กรัมต่อเมล็ดพันธุ์ 1 กิโลกรัม ล้างทำความสะอาดกระบะเพาะกล้าหลังใช้ด้วยน้ำยาฆ่าเชื้อ ได้แก่ สารคลอรีน เผาทำลายต้นกล้าข้าวที่เป็นโรคเน่าตายในกระบะเพาะ โรคลำต้นเน่า (Stem Rot Disease) พบมาก ใน นาน้ำฝน และ นาชลประทาน ใน ภาคกลาง ภาคเหนือ ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ และ ภาคใต้ สาเหตุ เชื้อรา Sclerotium oryzae Catt. อาการ เริ่มพบอาการได้ในระยะต้นข้าวก่อนออกรวงหรือหลังออกรวงแล้ว โดยจะพบแผลเป็นจุดสีน้ำตาลดำใกล้ระดับน้ำและแผลจะขยายใหญ่ขึ้นและลงตามกาบใบของต้นข้าว และในขณะเดียวกันภายในลำต้นก็จะมีแผลมีลักษณะเป็นขีดสีน้ำตาล เมื่อต้นข้าวเป็นโรครุนแรง ใบล่างของต้นข้าวเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ส่วนของกาบใบและลำต้นจะเน่า ต้นข้าวล้มง่ายและเมื่อดึงต้นข้าวก็จะหลุดออกจากกอได้ง่าย ต้นข้าวจะตายก่อนออกรวง แต่ถ้ามีการระบาดของโรคไม่รุนแรงหรือโรคเกิดขึ้นในระยะต้นข้าวหลังออกรวงแล้ว จะมีผลทำให้ผลผลิตของข้าวลดลงได้ และเมื่อต้นข้าวเป็นโรคและแห้งตายก็จะพบเม็ดขยายพันธุ์ของเชื้อราสาเหตุของโรคมีสีดำฝังอยู่ในเนื้อเยื่อของกาบใบและตามปล้องของต้นข้าว เม็ดขยายพันธุ์ของเชื้อราสาเหตุของโรคสามารถตกค้างอยู่บนตอซังข้าวและในดินได้เป็นระยะเวลานาน การแพร่ระบาด เนื่องจากเชื้อราสาเหตุจะสร้างเม็ดขยายพันธุ์ที่ตกค้างอยู่ในตอซังข้าวและดิน ในขณะเดียวกันก็สามารถลอยอยู่บนผิวน้ำและแพร่กระจายไปกับน้ำในนาข้าวได้เช่นกัน การป้องกันกำจัด เลือกปลูกพันธุ์ข้าวที่เหมาะสมในแต่ละพื้นที่ ไม่ควรใส่ปุ๋ยไนโตรเจนสูงในแปลงที่เป็นโรค หลังเก็บเกี่ยวข้าว และเริ่มฤดูใหม่ ควรพลิกไถหน้าดิน เพื่อทำลายเม็ดขยายพันธุ์ของเชื้อรา เก็บทำลายซากพืชที่เป็นโรคออกจากแปลง หมั่นตรวจแปลงอย่างสม่ำเสมอเมื่อเริ่มพบโรคพ่นด้วยสารป้องกันกำจัดโรคพืช เช่น พีซีเอ็นบี คาร์บ๊อกซิน วาลิดามัยซิน คำค้นหา:โรคข้าว,โรคในนาข้าว,นาข้าว,โอทู,ฮอโมน,ปุ๋ยน้ำ,ปุ๋ยชีวภาพ,ศัตรูนาข้าว,ยาฆ่าแมลง,เพลี้ยกระโดด

VDOปุ๋ยน้ำลูกแก้ว

Tue, 19 Mar 2013 21:27:33 +0700

ปุ๋ยอินทรีย์ตราวังใหญ่

Sun, 23 Aug 2015 00:42:31 +0700

ตัวอย่างผู้ใช้ปุ๋ยตราวังใหญ่ ซื้อเดือนเม.ย 2556 ตัวอย่างเนื้อปุ๋ยอินทรีย์ตราวังใหญ่ ร่วนซุย หว่านปุมก็เห็นผลเลย ฮิวมัสคืออาหารอันโอชะของพืช มีสารปรับดินจากกรด-ด่าง ให้เป็นกลาง Ph-7 สูตร1ยางพารา หมักครั้งเดียวใช้ได้กับยางเปิดกรีดแล้วอายุ7ปีขึ้นไปและยางเล็กอายุ1-6ปี สูตร2ปาล์มน้ำมัน หมักครั้งเดียวใช้ได้กับปาล์มที่กำลังให้ผลผลิตอายุ3ปีขึ้นไป และปาล์มเล็ก1-3ปี สูตร3นาข้าว มันสำปะหลัง อ้อย ข้าวโพด ผลลไม้ ผักร่อง กระสอบ50กิโลกรัม ราคาเท่ากันทั้ง3สูตร คือ 690 บาท ยินดีจัดส่งทุกจังหวัด

วิธีใช้ปุ๋ยน้ำลูกแก้ว

Wed, 20 Mar 2013 00:27:38 +0700

มันสำปะหลัง ครั้งที่1แช่ท่อนพันธ์20ชม 1ลิตร/น้ำ200ลิตร(ถังใหญ่) ทำให้รากงอกเร็ว ป้องกันเชื้อรา ครั้งที่2,3,4 ฉีดพ่นตอนอายุ1,2,3, เดือนตามลำดับ 20-30ซีซี/น้ำ20ลิตร(ถังเล็ก) ครั้งที่ 5 เมื่อเกิดโรคใบเหลืองเพลี่ยแป้ง 100ซีซี/น้ำ20ลิตร(ถังเล็ก) และฉีดซ่ำอีกภายใน5วัน ข้าวโพด ครั้งที่1คลุกเมล็ด 20ซีซี/น้ำ1ลิตร ทำให้รากงอกเร็ว ครั้งที่2,3 ช่วงอายุ 15-20วัน และ 45-50วัน 30-40ซีซี/น้ำ20ลิตร ครั้งที่4 ระยะติดฝัก 20-30ซีซี/น้ำ20ลิตร นาข้าว ครั้งที่1 แช่เมล็ด 20ซีซี/น้ำ20ลิตร ครั้งที่2 หลังฉีดยาฆ่าหญ้าหรือช่วงอายุ20-25วัน 200ซีซี+ยูเรีย1/2กก. /น้ำ200ลิตร ครั้งที่3 ช่วงอายุ 50-55วัน 20-40ซีซี/20ลิตร ครั้งที่4ระยะข้าวเริ่มตั้งท้อง 200ซีซี+นมสด40ซีซี/น้ำ200ลิตร ครั้งที่5 ระยะข้าวเริ่มออกรวง 200ซีซี+ยูเรีย 1/2กก. / น้ำ200ลิตร ปุ๋ยน้ำลูกแก้ว1ลิตรใช้ได้1-2ไร่ ตลอดฤดูกาล ปาล์มน้ำมัน ฉีดที่ทางใบ ลำต้นและดินรอบโคนต้นทุกระยะ1เดือน 20-40ซีซี/น้ำ20ลิตร พืชอื่นรอลงวิธีใช้

เช็คราคาปุ๋ยกระสอบแต่ละพื้นที่

Wed, 22 May 2013 20:24:33 +0700

เขตการส่งปุ๋ยอิทรีย์ตราวังใหญ่ มีขนาดกระสอบละ50กิโลกรัม ส่งได้ทุกจังหวัดทั่วไทย ราคา 690 บาท สนใจซื้อปุ๋ยอินทรีย์ตราวังใหญ่ โทร วิทูร 080-7861885 ธนาคารกรุงเทพ เลขที่ 4200789644 ชื่อบัญชี นายวิทูร คลี่บำรุง แบบสะสมทรัพย์ หรือ โอนเงินออนไลน์มาที่ไปรษณีย์บ้านพรุ รหัส 90250 ชื่อ นายวิทูร คลี่บำรุง โทรมาแจ้งที่อยู่ ที่ฝ่ายการตลาดK.วิทูร คลี่บำรุง 080-7861885หรือ 074-553250 โอนเงินให้ผมปลอดภัยครับ

โรคในสวนปาล์ม

Thu, 09 May 2013 22:26:08 +0700

โรคในสวนปาล์ม โรคบราวน์เยิม Browngerm disease สาเหตุเกิดจากเชื้อรา Aspergillus spp., Penicillium spp., Mucorales และ Fusarium spp. ลักษณะอาการเิกิดจุดแผลสีน้ำตาลที่ปลายรากอ่อนและยอดอ่อนต่อมาแผลขยายตัวทำลายเนื้อเยื่อของรากและยอดอ่อนแผลขยายตัวทำลายเนื้อเยื่อของรากและยอดอ่อนแผลขยายตัวลุกลามเข้าสู่คัพภะทำให้ส่วนของ คัพภะและเนื้อเยื่อในเมล็ด (kernal) ถูกทำลายในกรณีที่ี่เชื้อราเข้าทำลายปลายรากอ่อนแต่ไม่รุนแรงจนถึงส่วนของคัพภะต้นกล้าสามารถสร้างรากแขนงออกมาทดแทนการเกิดโรคมีผลทำให้การเจริญของต้นกล้าหยุดชะงักไปชั่วขณะ หรือทำให้ต้นกล้าที่ได้มีการเจริญเติบโตช้ากว่าต้นกล้าปกติไม่สมบูรณ์ไม่เหมาะที่จะนำไปปลูกลงแปลงบนเมล็ดที่เป็นโรคมักพบกลุ่มของเชื้อราสีน้ำเงินปนเขียวคลุมบริเวณที่เชื้อเข้าทำลายพบการเกิดโรคได้ทั้งส่วนของยอดหรือราก หรือเกิดทั้งบนยอดและรากอาการของโรคที่พบบนยอดความรุนแรงน้อยกว่าที่เกิดบนราก เมล็ดที่มีีรอยแตกเป็นจุดให้เชื้อราเข้าทำลายบริเวณเนื้อในของเมล็ด และเป็นแหล่งสะสมของเชื้อราสาเหตุที่สามารถเข้าทำลายส่วนยอดและรากที่ที่งอกมาภายหลังได้ การแพร่ระบาดเชื้อราสาเหตุแพร่ระบาดไปกับลม การป้องกันกำจัด เก็บเมล็ดไว้ที่มีความชื้อต่ำกว่า 19 % ทำความสะอาดเมล็ดโดยเอาเส้นใยออกให้หมดแยกเมล็ดแตกออกหลีกเลี่ยงการใช้สารป้องกันกำจัดเชื้อราและแมลงบางชนิดที่มีส่วนประกอบของทองแดง และปรอท เพราะจะทำให้เกิดอันตรายกับส่วนอ่อนที่เริ่มงอก โรคเชื้อราเห็ด สาเหตุเกิดจากเชื้อเห็ด Schizophyllum commune ลักษณะอาการเส้นใยของเชื้อสาเหตุเจริญเข้าไปในเมล็ดทางช่องสำหรับงอกเข้าทำลายส่วนของเนื้อในเมล็ด ทำให้เมล็ดไม่งอกในสภาพที่มีความชื้อที่พอเหมาะาจะสร้างดอกเห็ดขึ้นบนเมล็ด มีชื่อเรียกทางภาคใต้ว่าเห็ดแครง ทางภาคเหนือเรียก เห็ดแต้บ หรือเห็ดตามอด การเข้าทำลาย พบรุนแรงมากยิ่งขึ้นในเมล็ดที่แตกหรือร้าว เชื้อสาเหตุแพร่กระจายโดยลม ระบาดโดยการสัมผัสกันของเมล็ดที่ี่เป็นโรคกับเมล็ดปกติการป้องกันกำจัด แยกเส้นใยออกจากเมล็ดให้หมด ไม่ให้มีเส้นใยของปาล์มน้ำมันเหลืออยู่เป็นอาหารของเชื้อเห็ด แยกเมล็ดแตกหรือร้าวออก ลดความชื้นของเมล็ดให้ต่ำกว่า 19 เปอร์เซ็นต์ ตรวจถุงเพาะเมล็ดอย่างสม่ำเสมอ และแยกเมล็ดที่เป็นโรคออกจากถุงให้หมดควรใช้เทคนิคในการทำให้เมล็ดงอกที่ดีเพื่อป้องกันการเกิดโรค โรคแอนแทรคโนส Anthracnose สาเหตุ เกิดจากเชื้อรา Botryodiplodia sp., Melanconium sp. และ Glomerella sp. ลักษณะอาการ โดยทั่วไปจะเกิดแผลที่ทำให้เนื้อเยื่อของพืชตาย (necrosis) มีลักษณะยุบตัวลงอาการแตกต่างกันตามเชื้อสาเหตุ ดังนี้1. เกิดจากเชื้อรา Botryodiplodiaในระยะแรกเกิดจุดใสลักษณะโปร่งแสงบริเวณใกล้ยอดหรือปลายใบ จุดเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล และขยายใหญ่ขึ้น มีวงสีเหลืองล้อมรอบแผลต่อมาแผลขยายตัวรวมกันเจนเต็มพื้นที่ปลายใบ กลางแผลเริ่มแห้งเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาล มีจุดสีดำเกิดบนแผลและเรียงตัวกันตามขวาง ซึ่งเชื้อราจะสร้างสปอร์ขึ้นภายในจุดเหล่านี้ 2. เกิดจากเชื้อรา Melanconiumลักษณะอาการในระยะแรกเกิดจุดใสเล็กบนใบ ต่อมาจุดใสเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลใสมีลักษณะฉ่ำน้ำ เกิดแผลเซลล์แห้งตายมีวงสีเหลืองล้อมรอบแผล บริเวณกลางแผลแห้งรวดเร็วกว่าแผลที่เกิดจากเชื้อรา Botryodipoldia แต่ความรุนแรงจะน้อยกว่าแผลมีขอบชัดเจน มักเกิดจากปลายใบ ต้นกล้า แสดงอาการของโรคเมื่อสภาพแวดล้อมเหมาะสม โดยเฉพาะในสภาพที่มีความชื้นสูง 3. เกิดจากเชื้อรา Glomerellaระยะแรกเกิดจุดแผลสีน้ำตาลฉ่ำน้ำระหว่างเส้นใยและขยายตัวตามยาว เป็นรอยขีดมีสีน้ำตาลหรือดำล้อมรอบด้วยวงสีเหลือง สุดท้ายเนื้อเยื่อกลางแห้งแผลจะแห้ง เนื่องจากเซลล์ตายทำให้ใบขาดรุ่งริ่ง เชื้อราสร้างจุดดำ ๆ (Acervuli) ออกมาจาก epidermis เมื่อ acervuli แก่จะสร้างสปอร์สีชมพูเป็นเมือกสปอร์จาก acervuli ถูกน้ำฝนหรือน้ำจากการให้น้ำชะไปยังส่วนอื่นของใบหรือใบอื่นข้างเคียง ทำให้เกิดเป็น secondary infection การแพร่ระบาด เกิดจากลมพัดสปอร์ของเชื้อปลิวไปตกบนใบปาล์มน้ำมัน หยดน้ำที่มาจากการให้น้ำหรือจากน้ำฝน การป้องกันกำจัด จัดระบบการให้น้ำโดยให้น้ำแบบเป็นฝอยมาก ๆ เพราะถ้าให้น้ำมากหยดน้ำที่ใหญ่จะทำให้เกิดแผลบนใบได้เป็นช่องทางให้เชื้อเข้าทำลายได้ ไม่ควรวางต้นกล้าชิดเกินไป เพาะต้นกล้าจากเมล็ดงอก เพื่อเป็นการจะลดอาการช็อคเนื่องจากการย้ายต้นกล้า จะดีกว่าการเพาะจากต้นกล้าที่เปลือยราก เมื่อพบต้นกล้าที่แสดงอาการโรคควรนำต้นที่เป็นโรคออกจากแปลงเพื่อลดการระบาด พ่นสารป้องกันกำจัดโรคพืช แคปแทน หรือไทแรม หรือไทอะเบ็นดาโซล ทุก 10 วัน เมื่อโรคระบาด โรคใบไหม้ Seedling Blight สาเหตุเกิดจากเชื้อรา Curvularia eragostidis ลักษณะอาการ พบอาการของโรคบนยอดที่ยังไม่คลี่หรือบนใบที่เริ่มคลี่ 2 ใบแรกในระยะแรกเกิดจุดเล็ก ๆ ลักษณะโปร่งใสกระจายอยู่ทั่วไปบนใบต่อมาแผลมีการพัฒนาเห็นชัดเจนขึ้นมื่อแผลเจริญเต็มที่มีรูปร่างกลมสีน้ำตาลดำบุ๋มตรงกลาง ขอบแผลนูนมีลักษณะเป็นมัน แผลมีวงสีเหลืองล้อมรอบ ต่อมาแผลขยายตัวใหญ่ขึ้นมีรูปร่างกลมรี ความยาวขาองแผลอาจถึง 7 - 8 มิลลิเมตร ถ้าหากโรคระบาดรุนแรงแผลจะรวมตัวกันทำให้ใบเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลมองดูคล้ายไฟไหม้ อาการใบแห้งจากโรคนี้จะเริ่มจากใบล่างขึ้นไปใบแห้ง ม้วนงอมีลักษณะกรอบ ต่อมาเกิดอาการ die back การเจริญเติบโตของต้นกล้าชะงักและต้นกล้าสามารถฟื้นตัวขึ้นมาใหม่ได้ แต่ก็ไม่เหมาะในการนำไปปลูก เนื่องจากมีการเจริญเติบโตช้ากว่าต้นกล้าปกติ ในกรณีที่โรครุนแรงทำให้ต้นกล้าถึงตายได้การแพร่ระบาด สปอร์ของเชื้อราปลิวไปกับลมในอากาศ น้ำฝน และในระหว่างการให้น้ำต้นกล้าปาล์มน้ำมัน การป้องกันกำจัด คอยสังเกตใบอ่อนของต้นกล้าซึ่งเป็นส่วนที่ง่ายต่อการเข้าทำลายของเชื้อรา เมื่อพบอาการของโรคบนใบควรตัดส่วนที่เป็นโรคออกทำลาย ถ้าเกิดอาการรุนแรงต้องนำต้นที่เป็นโรคออกจากแปลงเพื่อเป็นการกำจัดแหล่งของเชื้อสาเหตุในแปลงเพาะ บำรุงรักษาให้ปุ๋ยแก่ต้นกล้าให้ต้นกล้าแข็งแรง ใช้สารเคมี เบโนมิล หรือแคปแทน โดยใช้สารเคมี 56 กรัมต่อน้ำ 12.5 ลิตร โรคใบจุด Helminthosporium leaf spot สาเหตุ เกิดจากเชื้อรา Drechslera halodes (Helminthosporium sp.)ลักษณะอาการ เริ่มที่ใบอ่อนหรือใบยอดที่ยังไม่คลี่ เกิดจุดกลมเล็ก ๆ ขนาดเท่าปลายเข็มหมุดมีสีเหลืองใส แต่ละจุดมีวงแหวนสีเหลืองล้อมรอบ ลักษณะการเกิดแผลเป็นกลุ่ม โดยมากเกิดบริเวณปลายใบเข้ามา ต่อมาจุดแผลเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลดำ เมื่อโรคระบาดรุนแรงวงแหวนสีเหลืองขยายตัวรวมกัน ทำให้ใบมีสีเหลืองทั้งใบ และเริ่มแห้งเป็นสีน้ำตาล โดยเริ่มจากปลายใบเข้าหาโคนใบ ขนาดของแผลเล็กกว่าแผลที่เกิดจากโรคใบไหม้ และแผลไม่ขยายตัวมากนักการแพร่ระบาด สปอร์ปลิวไปกับลม และน้ำการป้องกันกำจัด แยกต้นที่เป็นโรคออกเผาทำลาย พ่นด้วยสารป้องกันกำจัดโรคพืช ไทแรม หรือ แคปแทน ทั้งบนใบและใต้ใบ โรคทางใบบิด Crown disease สาเหตุเกิดจากสรีระของพืชและอาจถ่ายทอดทางพันธุกรรม ลักษณะอาการเป็นโรคที่เกิดในปาล์มอายุปลูก 1 - 3 ปี แต่เมื่อปาล์มน้ำมันมีอายุมากขึ้นอาการของโรคจะหายไปได้เอง อาการในระยะแรกพบที่บริเวณกลางทางยอด เกิดแผลสีน้ำตาลแดงลักษณะฉ่ำน้ำเมื่อแผลขยายตัวทำให้ใบย่อยที่ยังไม่คลี่เกิดอาการเน่าทางยอดมีลักษณะโค้งงอลงเมื่อทางยอดคลี่ออกพบว่าทางใบย่อยบริเวณกลางทางที่เกิดแผลแห้งหรือฉีกขาดรุ่งริ่งเหลือแต่เส้นกลางใบติดอยู่กลางทางที่เป็นโรค ในกรณีเป็นโรครุนแรงจะพบอาการทางโค้งงอเช่นนี้หลาย ๆ ทางโดยรอบยอดทำให้ดูแล้วมีลักษณะคล้ายมงกุฎ การป้องกันกำจัด สร้างพันธุ์เพื่อให้ได้ลูกผสมที่ต้านทานต่อโรค เมื่อพบโรคก้านทางบิดในแปลงปลูกควรตัดส่วนที่แสดงอาการที่ยอดอ่อนที่ยังไม่คลี่ออกให้หมด แล้วพ่นด้วยสารป้องกันกำจัดโรคพืชแคปแทน 0.2% หรือ ไทอะเบ็นดาโซล 0.1% และสารฆ่าแมลง trichlorphon 0.1% โรคใบจุดสาหร่ายAgal spot, Red rus สาเหตุ เกิดจากเชื้อรา Cephaleuros virescence Kunze ลักษณะอาการเกิดจุดเล็ก ๆ ขนาดเท่าหัวเข็มหมุดที่ด้านบนของใบย่อยบนทางล่าง ๆ และอาจพบบริเวณบนก้านทางล่าง ๆ หรือก้านช่อดอกต่อมาแผลขยายตัวเป็นตุ่มแผลสีน้ำตาลแดง ซึ่งเป็นที่สร้าง zoomsport ของเชื้อรา ขนาดผลโตเต็มที่มีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 1-3 มม. แผลมองดูคล้ายกำมะหยี่ หากอาการของโรครุนแรงแผลจะรวมตัวกัน ทำให้แผลมีขนาดเส้นผ่าศูนย์กลางถึง 1 ซม.เมื่อขูดส่วนที่เป็นตุ่มแผลออกพบว่าผิวใบ ด้านล่างไม่ถูกทำลาย บริเวณรอบ ๆ ตุ่มแผลอาจมีวงสีเหลืองล้อมรอบเนื่องจากเกิดการบังของแสงบริเวณ ๆ แผล แสดงโรคนี้ไ่ม่มีอันตรายกับปาล์มน้ำมันเพียงแต่เป็น epiphyte บนใบเท่านั้นผลเสียหายเกิดเนื่องจากบดบังแสงเป็นการกีดขวางการสังเคราะห์แสงของใบปาล์มน้ำมัน ซึ่งเกิดบนทางใบที่แก่เท่านั้น การแพร่ระบาด เชื้อราแพร่กระจายไปกับน้ำฝนหรือการให้น้ำไปยังบริเวณอื่นบนใบเดียวกันหรือบนใบอื่น ในฤดูฝนการเกิดโรคสูงเนื่องจากปริมาณความชื้นสูงการป้องกันกำจัดเนื่องจากการเกิดโรคของเชื้อรา C. virescence ไม่ทำลายส่วนของพืชแต่จะรบกวนขบวนการสังเคราะห์แสงเท่านั้น ดังนั้นการตัดแต่งทางใบล่าง ๆ ที่แสดงอาการของโรคออกจะเป็นทางป้องกันการเกิดโรคไม่ให้ลุกลามได้ โรคลำต้นเน่า Basal stem rot สาเหตุ เกิดจากเชื้อเห็ด Ganoderma sp. ลักษณะอาการทางใบล่างหักพับทิ้งตัวห้อยลงรอบ ๆ ลำต้น ทางยอดที่ยังไม่คลี่มีจำนวนมากกว่าปกติ ในขณะเดียวกันพบว่าภายในลำต้นปาล์มน้ำมันถูกทำลายไปถึง 50 % เมื่ออาการรุนแรงขึ้นทางล่างจะค่อย ๆ แห้งตายลุกลามจนถึงยอด ต้นปาล์มน้ำมันจะตายหลังจากแสดงอาการ 2 - 3 ปี เชื้อสาเหตุสร้างดอกเห็ดลักษณะ คล้ายพัด มีสีน้ำตาลแดงขอบสีขาวผิวด้านบนเรียบเป็นมันคล้ายทาด้วยแลคเกอร์ ผิวด้านล่างมีสีขาวขุนเต็มไปด้วยรูเล็ก ๆ ซึ่งเป็นที่สร้างสปอร์สีน้ำตาลเป็นผลละเอียด ภายในลำต้นเกิดผลสีน้ำตาลขอบแผลไม่เรียบมีสีน้ำตาลเข้ม รากมีลักษณะเปราะหักง่ายเนื้อเยื่อภายในรากผุเปื่อยร่วนเป็นผง การแพร่ระบาด โดยการสัมผัสกันของรากที่เป็นโรคกับรากของต้นปกติ การป้องกันกำจัด 1. ขุดหลุมรอบ ๆ ต้นปาล์มที่เป็นโรค เพื่อเป็นการป้องกันการแพร่ระบาดจากต้นที่เป็นโรคไปยังต้นปกติ โดยการสัมผัสกันของราก 2. เก็บดอกเห็ดที่เชื้อเห็ดสร้างออกทำลาย 3. ตรวจสอบต้นที่เป็นโรค โดยใช้ไม้เคาะลำต้นปาล์มน้ำมันเพื่อฟังเสียงในบริเวณที่ถูกทำลาย ถากส่วนที่เป็นโรคออก 4. หลังจากถากเอาส่วนที่เป็นโรคออกหมดแล้ว ทาส่วนที่ตัดด้วยสารเคมีเช่น Coal tar หรือ ส่วนผสมของ Coal tar กับสารป้องกันกำจัดโรคพืช ไทแรม5. เมื่อมีการปลูกแทนควรกำจัดตอปาล์มเก่าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

การปลูกอ้อย100ตันต่อไร่

Sat, 16 Mar 2013 00:49:17 +0700

วิธีการปลูกอ้อย 100 ตันต่อไร่ ลงทุนต่ำ หัวใจของการปลูกอ้อย 100 ตันต่อไร่ ลงทุนต่ำ หัวใจของการปลูกอ้อยสูตร 100 ตันต่อไร่ ประกอบด้วย 4 กระบวนการ ที่ทำหน้าที่สัมพันธ์กันเป็นวงจร เพื่อดูแลหล่อเลี้ยงต้นอ้อยให้เติบโตสมบูรณ์ คือ 1. ดิน 2. พันธุ์อ้อย 3. น้ำ 4. ปุ๋ย โดยมีวิธีการปลูกดังนี้ - การเตรียมดิน เนื่องจากดินเป็นตัวกำหนดการเจริญเติบโตของอ้อย การศึกษาเรื่องของดินอย่างลึกซึ้งถึงแก่น ทำให้ทราบว่า ดินที่อ้อยต้องการ จะต้องมีคุณสมบัติครบ 4 ประการ คือ น้ำ อากาศ อินทรียวัตถุ และแร่ธาตุ ดังนั้น การเตรียมดินจะต้องใช้ปุ๋ยอินทรีย์บำรุงดิน,ซิลิคอน ผสมกันในอัตราที่เหมาะสม เพื่อทำให้ดินมีอินทรียวัตถุมากขึ้น สภาพพื้นที่ที่ใช้ปลูกอ้อยสามารถระบายน้ำได้ดี มีแหล่งน้ำที่สะอาด อยู่ในมาตรฐาน หรือเป็นแหล่งน้ำชลประทาน(ในกรณีใช้น้ำหยด) การเตรียมดิน เนื่องจากอ้อยเป็นพืชอายุยืนและมีรากหยั่งลึกมาก และเมื่อปลูกครั้งหนึ่งแล้วสามารถไว้ตอหรือเก็บเกี่ยวได้หลายคร ั้ง ปริมาณผลผลิตที่ได้จากการเก็บเกี่ยวแต่ละครั้ง ตลอดจนความยาวนานของการไว้ตอ นอกจากจะขึ้นอยู่กับพันธุ์และสภาพลมฟ้าอากาศแล้ว การเตรียมดินนับว่ามีบทบาทสำคัญมาก ชาวไร่ควรให้ความสนใจเป็นพิเศษ การไถ สำหรับการเตรียมพื้นที่ ซึ่งปลูกอ้อยอยู่แล้ว และต้องการรื้อตอเก่าเพื่อปลูกใหม่ก็เริ่มต้นด้วยการเผาเศษที่เ หลืออยู่บนดินโดยเร็วภายหลังการเก็บเกี่ยว เพราะขณะนั้นดินยังมีความชื้นพอที่จะปฏิบัติไถพรวนได้สะดวก ก่อนใช้ไถบุกเบิกรื้อตอเก่า ควรใช้เครื่องไถระเบิดดินดาน (subsoiler) หรือไถสิ่ว (ripper) ไถแบบตาหมากรุกเพื่อให้ดินนั้นเก็บน้ำไว้มากขึ้นภายหลังฝนตกและ ดินระบายน้ำได้ดีแล้ว ยังทำให้รากสามารถหยั่งลึกได้มากขึ้นอีกขณะเดียวกัน ถ้าพื้นดินอยู่ในสภาพที่ขาดน้ำก็จะเป็นทางให้อ้อยใช้น้ำใต้ดินไ ด้อีกด้วย เมื่อไถระเบิดดินชั้นล่างแล้วก็ตามด้วยไถจาน ๓ อีก ๓-๔ ครั้ง คือ ไถดะ ๑ ครั้ง แล้ว ไถแปรอีก ๑-๒ ครั้ง ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับสภาพของดินและฤดูกาลที่ปลูก สำหรับการปลูกต้นฝน อาจไม่จำเป็นต้องเตรียมดินให้ละเอียดมากนัก แต่ถ้าเป็นการปลูกปลายฝนการเตรียมดินให้ละเอียดเป็นสิ่งจำเป็นก ารไถควรไถให้ลึกมาก ๆ เพื่อให้สามารถเปิดร่องได้ลึกและปลูกได้ลึกด้วย ข้อที่ต้องระวังในการเตรียมดินก็คือ ไถในขณะที่ดินมีความชื้นพอเหมาะวิธีง่ายที่สุดที่จะทราบว่าดินน ั้นมีความชื้นพอเหมาะหรือไม่ก็คือเอาดินในชั้นที่จะมีการไถใส่ฝ ่ามือ แล้วกำพอแน่นแบมือออก ถ้าดินมีความชื้นพอเหมาะ จะจับกันเป็นก้อนในลักษณะพร้อมที่จะแตกออกเมื่อมีอะไรมากระทบ ดินที่มีความชื้นน้อยเกินไปก็จะแข็งมากไถลำบาก ถ้าดินมีความชื้นมากเกินไปก็จะจับกันเป็นก้อน นอกจากนี้ถ้าเป็นพื้นที่ลาดเอียง การปฏิบัติต่าง ๆ ในการเตรียมดินต้องกระทำในทิศทางตั้งฉากกับความลาดเอียงเสมอ ทั้งนี้เพื่อช่วยลดการกร่อนของดินเนื่องจากน้ำ การปรับระดับ เมื่อไถเสร็จแล้วควรปรับระดับพื้นที่ให้ราบเรียบพอสมควร และให้มีความลาดเอียงเล็กน้อยทางใดทางหนึ่งที่จะสะดวกต่อการให้ น้ำและระบายน้ำ ในกรณีที่ปลูกโดยอาศัยน้ำฝนการปรับระดับจะทำให้น้ำไหลช้าลงช่วย ลดการชะกร่อนได้อีกทางหนึ่งด้วย ในที่บางแห่งซึ่งมีความลาดเอียงค่อนข้างมากอาจต้องทำคันดินกั้น น้ำเป็นตอน ๆ ตัดขวางทางลาดเอียง พร้อมทั้งมีร่องระบายน้ำด้วย ทั้งคันดินและร่องน้ำควรให้มีความลาดเอียงเล็กน้อยเพื่อให้น้ำไ หลช้าลง บริเวณที่ลาดเอียงมากไม่ควรใช้ปลูกอ้อย การยกร่อง การยกร่องหรือการเปิดร่องสำหรับปลูกอ้อยเป็นสิ่งจำเป็น เพราะนอกจากจะสะดวกแก่การปฏิบัติต่าง ๆ เช่น การปลูก การให้น้ำและการระบายน้ำแล้ว ยังทำให้ปลูกได้ลึกอีกด้วย การปลูกลึกช่วยให้อ้อยไม่ล้มง่าย ทนแล้งได้ดี และสามารถไว้ตอได้นานกว่าการปลูกตื้น เครื่องยกร่องอาจเป็นผานหัวหมู หรือหางยกร่องซึ่งใช้สำหรับยกร่องโดยเฉพาะแนวร่องที่ยกควรให้ตั ดกับความลาดเอียงของพื้นที่ ระยะระหว่างร่องประมาณ ๙๐-๑๔๐ เซนติเมตร ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับเครื่องมือที่ใช้และวัตถุในการปลูก - วิธีการปลูก แบบที่1 ก่อนอื่นจะต้องมีการคัดเลือกพันธุ์อ้อย พันธุ์ที่ควรเลือกต้องมีคุณสมบัติแตกกอดี มีความต้านทานต่อโรคสูง ให้ความหวานสูงและให้ผลผลิตต่อไร่สูงอีกด้วย เมื่อคัดพันธุ์อ้อยได้แล้ว เราจะตัดส่วนที่เป็นข้อตาออกมาเพาะไว้ในถุงเพาะชำทีละถุง จนข้อตาเริ่มงอกเป็นหน่อและโตขึ้น เราก็จะคัดเลือกหน่ออีกครั้ง ใช้วิธีการปลูกด้วยข้อตาโดยตัดห่างจากข้อตาด้านละ 2 นิ้ว 1 ถุงเพาะกล้า ใช้ 1 ข้อตา เมื่อกล้ามีความสูงประมาณ 15 เซนติเมตร หรืออายุประมาณ 30 - 45 วัน ก็นำลงปลูก ซึ่งก่อนปลูกให้ใส่ปุ๋ยอินทรีย์รองพื้นในอัตรา 2.5 กิโลกรัม/แถว(ต้องเป็นอินทรีย์คุณภาพสูงที่มีส่วนผสมสารเพิ่มผลผลิต Active ซิลิคอน) แล้วนำต้นกล้าออกจากถุง นำมาลงดินให้พอดีกับร่องอ้อย โดย 1 ร่อง สามารถลงอ้อยได้ 2 ต้น วางเป็นบล็อกๆ เรียงคู่ขนานกันยาวตลอดร่องอ้อย แล้วจึงกลบดินให้แน่น แปลงปลูกจะมีขนาด 40 เมตร x 40 เมตร(1ไร่) จำนวน 40 แถว โดย 1 แถวจะใช้กล้าจำนวน 1,600 ต้น หรือใช้ทั้งหมดจำนวน 64,000 ต้นต่อไร่ หลังปลูก 2-3 วันใช้ปุ๋ยน้ำฉีดพ้นปุ๋ยน้ำต้องมีคุณภาพสูงที่มีส่วนผสม สารอะมิโนแอซิดและสารโพลิเมอร์(สาร2ตัวนี้ต้องมาจากธรรมชาติ100%) ฉีดครั้งที่ 2 อ้อย 3 เดือน ฉีดครั้งที่ 3 อ้อย 6 เดือน 1ไร่ใช้ปุ๋ยอินทรีย์คุณภาพสูง 100 กิโลกรัม ปุ๋ยน้ำคุณภาพสูง 500-1000 ซีซี ผลผลิตที่ได้ ถ้าอ้อย 1 ต้นหนัก 1กิโลกรัม 64,000 ต้นจะได้น้ำหนัก 64 ตัน/ไร่ ถ้าอ้อย 1 ต้นหนัก 1.5 กิโลกรัม 64,000 ต้น จะได้น้ำหนัก 96 ตัน/ไร่ ถ้าอ้อย 1ต้นหนัก 2 กิโลกรัม 64,000 ต้นจะได้น้ำหนัก 128 ตัน/ไร่ จะขายอ้อยได้เงินถ้าความหวานอยู่ที่ 10 ccs 64 ตันเป็นเงินประมาณ 60,000 บาท/ไร่ ถ้า 96 ตันเป็นเงินประมาณ 93,000บาท/ไร่ ถ้า 128 ตันเป็นเงินประมาณ 125,000บาท/ไร่ วิธีการปลูกแบบที่2เทาที่ปฏิบัติในบ้านเรามี ๒ วิธี คือ ปลูกด้วยเครื่องปลูก และปลูกด้วยแรงคน ผลผลิตที่ได้ ถ้าอ้อย 1 ต้นหนัก 1กิโลกรัม 64,000 ต้นจะได้น้ำหนัก 64 ตัน/ไร่ ถ้าอ้อย 1 ต้นหนัก 1.5 กิโลกรัม 64,000 ต้น จะได้น้ำหนัก 96 ตัน/ไร่ ถ้าอ้อย 1ต้นหนัก 2 กิโลกรัม 64,000 ต้นจะได้น้ำหนัก 128 ตัน/ไร่ จะขายอ้อยได้เงินถ้าความหวานอยู่ที่ 10 ccs 64 ตันเป็นเงินประมาณ 60,000 บาท/ไร่ ถ้า 96 ตันเป็นเงินประมาณ 93,000บาท/ไร่ ถ้า 128 ตันเป็นเงินประมาณ 125,000บาท/ไร่ ๑. ปลูกด้วยเครื่องปลูก เป็นเครื่องมือที่ติดกับรถแทรกเตอร์ ซึ่งทำหน้าที่หลายอย่างไปพร้อม ๆ กัน นับตั้งแต่การเปิดร่อง ตัดลำต้นอ้อยออกเป็นท่อน ๆ ยาวประมาณ ๓๐ เซนติเมตร วางท่อนพันธุ์ในร่อง ใส่ปุ๋ยและกลบท่อนพันธุ์ การปลูกด้วยเครื่องต้องใช้แรงงาน ๓ คน คนหนึ่งทำหน้าที่ขับ และควบคุมการทำงานของส่วนต่างๆ ส่วนอีกสองคนทำหน้าที่ป้องอ้อยทั้งลำ การปลูกด้วยเครื่องไม่ต้องมีการเปิดร่องหรือยกร่องไว้ก่อนเพียง แต่ไถให้ดินร่วนซุยดีเท่านั้น ชาวไร่รายใหญ่นิยมใช้เครื่องปลูกเพราะทุ่นค่าใช้จ่าย และมีความงอกสม่ำเสมอดี เพราะความชื้นในดินสูญเสียไปน้อยกว่าการปลูกด้วยแรงคนซึ่งต้องย กร่องไว้ล่วงหน้า วันหนึ่งปลูกได้ประมาณ ๑๕-๒๐ ไร่ ๒. ปลูกด้วยแรงคน ในทางทฤษฎีแนะนำให้เปิดร่องแล้วปลูกทันที แต่ในทางปฏิบัติชาวไร่มักจะเตรียมดินแล้วยกร่องคอยฝน เมื่อฝนตกมากพอก็จะรอจนดินหมาด แล้วจึงลงมือปลูก ก่อนปลูกควรใส่ปุ๋ยรองพื้นแล้วกลบปุ๋ยก่อนวางท่อนพันธุ์ การปลูกก็ใช้วิธีวางท่อนพันธุ์ให้ราบกับพื้นร่องแล้วกลบดินให้ห นาประมาณ ๕-๑๕ เซนติเมตร ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับฤดูปลูก ถ้าปลูกหน้าฝนกลบบาง หน้าแล้งกลบหนา ขณะปลูกต้องมีการคัดเลือกท่อนพันธุ์ไปด้วย ควรปลูกเฉพาะท่อนพันธุ์ที่มีตาสมบูรณ์เท่านั้น ระยะปลูกแตกต่างกันไปตามสถานที่ โดยทั่วไปใช้ระยะระหว่างแถวตั้งแต่ ๙๐เซนติเมตร ส่วนระยะระหว่างท่อนห่างกัน 20 เซนติเมตร วัดจากกึ่งกลางท่อนหนึ่งถึงกึ่งกลางของอีกท่อนหนึ่งอย่างไรก็ดี เนื่องจากชาวไร่ขาดความระมัดระวังเกี่ยวกับท่อนพันธุ์ ทำให้ความงอกต่ำจึงต้องใช้ท่อนจึงต้องใช้ท่อนพันธุ์มากขึ้น เช่น ปลูกโดยวางท่อนพันธุ์เป็นคู่ติดต่อกันไป หากชาวไร่ใช้ท่อนพันธุ์ ๓ ตา และมีการระวังในการเตรียมท่อนพันธุ์แล้วจะใช้ท่อนพันธุ์ประมาณ ๒,๐๐๐-๔,๐๐๐ ท่อนต่อไร่เท่านั้น แทนที่จะใช้ ๖,๐๐๐-๘,๐๐๐ ท่อนต่อไร่อย่างเช่นที่ปฏิบัติกันอยู่ นอกจากนี้ก็มีชาวไร่บางรายที่นิยมปลูกโดยวางอ้อยทั้งลำลงในร่อง โดยมิได้สับให้ขาดจากกันเป็นท่อน ๆ วิธีนี้ไม่ถูกต้องเพราะอ้อยจะงอกเฉพาะปลายกับโคนเท่านั้น วิธีที่ถูกคือ เมื่อวางอ้อยทั้งลำแล้วใช้มีดสับให้ขาดเป็นท่อน ๆ ละ ๒-๓ ตา วิธีนี้จะช่วยประหยัดแรงงานได้มาก แต่อ้อยที่ใช้ทำพันธุ์ต้องมีอายุระหว่าง ๕-๘ เดือนจึงจะได้ผลดี ในกรณีที่ดินแฉะหรือมีน้ำขังเล็กน้อย ควรปลูกโดยวิธีปักท่อนพันธุ์ให้เอียงประมาณ ๔๕ องศากับแนวดิ่ง และควรฝังให้ลึกประมาณสองในสามของความยาวท่อนพันธุ์ วิธีใส่ปุ๋ย ให้ใส่แบบวิธีที่1 คือปุ๋ยอินทรีย์คุณภาพสูง 100 กิโลกรัม/ไร่ ปุ๋ยที่อยากแนะนำคือปุ๋ยอินทรีย์ตราลูกดก ดีมากๆเพราะหมัก1ปีจนเป็นฮิวมัส ปุ๋ยน้ำคุณภาพสูง 500-1000 ซีซี/ไร่ ปุ๋ยน้ำที่อยากแนะนำคือ ลูกแก้วไบโอพลัส มีธาตุอาหาร N=0.061% P=0.004% K=0.037%

การปลูกมันสำปะหลัง

Fri, 14 Jun 2013 02:23:40 +0700

วิธีการเพาะปลูกมันสำปะหลังที่เหมาะสม 1. การเตรียมดิน หากดินที่ทำการเพาะปลูกมันติดต่อกันหลายปี ควรปรับปรุงดิน เพื่อรักษาระดับผลผลิตในระยะยาว ด้วยการใส่ปุ๋ยคอก ปุ๋ยหมักเปลือกมันชนิดเก่าค้างปี (จากโรงแป้งทั่วไป) ที่หาได้ในท้องถิ่น หรือ ปลูกพืชตระกูลถั่วต่าง ๆ หมุนเวียนบำรุงดิน ในกรณีที่พื้นที่ประเภทหญ้าคา ควรใช้ยาราวด์อัพหรือเครือเถาต่าง ๆ ควรใช้ยาสตาร์เรน ฉีดพ่นยาจำกัดเสียก่อนการไถ จากนั้นไถครั้งแรกโดยไถกลบวัชพืชก่อนปลูกด้วยผาน 3 (อย่าเผาทำลายวัชพืช) ให้ลึกประมาณ 20-30 ซม. แล้วทิ้งระยะไว้ประมาณ 20-30 วัน เพื่อหมักวัชพืชเป็นปุ๋ยในดินต่อไป ไถพรวนด้วยผาน 7 อีก 1-2 ครั้ง ตามความเหมาะสม และรีบปลูกโดยเร็ว ในขณะที่ดินยังมีความชื้นอยู่ 2. การเตรียมท่อนพันธุ์ ใช้ท่อนพันธุ์มันที่สด อายุ 10-12 เดือน ตัดทิ้งไว้ไม่เกินประมาณ 15 วัน โดยติดให้มีความยาวประมาณ 20 ซม. มีตาไม่น้อยกว่า 5 ตา เพื่อป้องกันเชื้อราและแมลง ควรจุ่มท่อนพันธุ์ในยาแคปแทน 1.6 ขีด (160 กรัม) ผสมร่วมกับมาลาไธออน 20 ซีซี ในน้ำ 20 ลิตร ประมาณ 5 นาที ก่อนปลูก 3. การปลูก ปลูกเป็นแถวแนวตรง เพื่อสะดวกในการบำรุงรักษาและกำจัดวัชพืช โดยใช้ระยะระหว่างแถว 1.20 เมตร ระยะระหว่างต้น 80 ซม. และปักท่อนพันธุ์ให้ตั้งตรงลึกในดินประมาณ 10 ซม. 4. การฉีดยาคุมเมล็ดวัชพืช สำหรับการปลูกในฤดูฝนสภาพดินชื้น ควรฉีดยาคุมวัชพืชด้วยยาไดยูรอน (คาแม็กซ์) หลังจากการปลูกทันที ไม่ควรเกิน 3 วัน หรือก่อนต้นมันงอก หากฉีดหลังต้นมันงอก อาจทำให้ต้นมันเสียหายได้ ใช้ยาในอัตรา 6 ขีด (600 กรัม) ผสมน้ำ 200 ลิตร ฉีดพ่นได้ประมาณ 1 ไร่ครึ่ง5. การกำจัดวัชพืชและการใส่ปุ๋ย กำจัดวัชพืช ครั้งที่ 1 ประมาณ 30-45 วัน หลังการปลูก โดยใช้รถไถเล็กเดินตาม หรือ จานพรวนกำจัดวัชพืช ติดท้ายรถแทรกเตอร์ พร้อมทั้งใส่ปุ๋ย 15-15-15 อัตรา 25-50 กก./ไร่ ห่างจากต้นมัน 1 คืบ (20 ซม.) จากนั้นใช้จอบกำจัดวัชพืชส่วนที่เหลือ พร้อมกับกลบปุ๋ยไปด้วย หรือใส่ปุ๋ยโดยการขุดหลุม ห่างจากโคนต้น 1 คืบ แล้วกลบดินตามก็ได้ ข้อสำคัญควรใส่ปุ๋ยขณะที่ดินมีความชื้นอยู่ กำจัดวัชพืช ครั้งที่ 2 ประมาณ 60-70 วัน หลังการปลูก โดยปฏิบัติเช่นเดียวกันกับครั้งแรก กำจัดวัชพืช ครั้งที่ 3 ตามความจำเป็น โดยใช้จอบถาก หรือฉีดพ่นด้วยยากรัมม๊อกโซน (ควรใช้ฝากครอบหัวฉีด เพื่อป้องกันไม่ให้ยาโดนตาและลำต้นมัน) 6. การเก็บเกี่ยว ทำการเก็บเกี่ยวมันสำปะหลังในช่วงอายุที่เหมาะสม คือ ประมาณ 10-12 เดือน พร้อมทั้ง วางแผนการเตรียมท่อนพันธุ์มันสำปะหลัง เพื่อการปลูกในคราวต่อไปส่วนของต้นมันสำปะหลังที่ไม่ใช้ เช่น ใบ กิ่ง ก้าน หรือ ลำต้น ควรสับทิ้งไว้ในแปลง เพื่อให้เป็นปุ๋ยพืชสดในดินต่อไป

คุณสมบัติปุ๋ยน้ำลูกแก้ว

Mon, 18 Mar 2013 14:33:07 +0700

ฮอโมนลูกแก้วไบโอพลัส เพิ่มปริมาณผลผลิต ลดต้นทุนการใช้ปุ๋ยและสารเคมี สร้างภมิคุ้มกันให้พืชเพื่อป้องกันโรคและแมลง กระตุ้นให้พืชแตกราก ทำงานร่วมกับฟอสฟอรัสทำให้พืชเจริญเติบโตเร็ว ทดแทนสารกำจัดเชื้อรา ลดการใช้สารจับใบ เร่งการแตกดอกและลดการร่วงของดอก ลดการใช้ปุ๋ยเคมีได้ 50-80% เพิ่มปริมาณจุลินทรีย์และเอนไซม์ ปรับโครงสร้างดิน ช่วยย่อยสลายอินทรีย์วัตถุในดินให้เป็นอาหารพืช ทำให้ดินร่วนซุย ทำให้พืชเจริญเติบโตได้อย่างมีประสิทธิภาพ ช่วยลดต้นทุนและเพิ่มผลผลิตให้เกษตรกร ซ้ายมือฉีดพ่นลูอแก้วไบโอพลัส ขวามือไม่ได้ใช้ลูกแก้วไบโอพลัส อ้อยที่ฉีดพ่นลูกแก้วไบโอพลัส คำค้นหา:ฮอโมน,โอทู,ไบโอพลัส,ไคโตซาน,ปุ๋ยน้ำ,ปุ๋ยแอมเวย์,ปุ๋ยชีวภาพ

สินค้า

Wed, 30 Nov -001 00:00:00 +0642

1.ปุ๋ยชีวภาพNHPนาโน ใช้ได้กับยางพาราที่เปิดกรีดแล้วเท่านั้น ราคา ขนาด1กิโลกรัม2000บ. 2.ปุ๋ยน้ำลูกแก้ว ขนาด1ลิตร ราคา 950 บาท ใช้ได้พืชทุกชนิด เช่น ปาล์มน้ำมัน นาข้าว มันสำปะหลัง อ้อย ข้าวโพด ผลไม้ ผักร่อง อื่นๆ 3.ปุ๋ยอินทรีย์สูตรพิเศษตราวังใหญ่ กระสอบ 50 กิโลกรัม ราคา 690 บาท ใช้ได้กับ ยางพารา ปาล์มน้ำมัน นาข้าว มันสำปะหลัง อ้อย ข้าวโพด ผลไม้ ผักร่อง อื่นๆ

เสียงผู้ใช้ปุ๋ยNHPนาโน2

Sun, 17 Mar 2013 18:16:07 +0700

เสียงผู้ใช้ปุ๋ยNHPนาโน

Mon, 24 Jun 2013 10:44:34 +0700

เสียงจากผู้ใช้ปุ๋ยชีวภาพNHPนาโน คลิ๊ก<<เสียงผู้ใช้3ปี เพิ่มเติมคลิ๊ก>>คลิ๊ก

การปลูกยาง

Wed, 11 May 2011 14:38:39 +0700

การปลูกยางพารา Para Rubber การเตรียมพื้นที่ปลูกยาง ในพื้นที่ที่เป็นสวนยางเก่า ป่า หรือมีไม้ยืนต้นอื่นขึ้นอยู่ จะต้องโค่นไม้ เหล่านั้นเสียก่อน การโค่นจะใช้วิธีตัดต้นไม้ให้เหลือตอสูง 40-50 เซนติเมตร แล้วทำลายตอไม้เหล่านั้นให้ผุสลายในภายหลัง โดยใช้สาร เคมีไทรโคลเปอร์ หรือการ์ลอน 4 (ชื่อการค้า) ในอัตรา 5 ซี.ซี. ผสมน้ำ 95 ซี.ซี. ต่อตอ โดยทาก่อนหรือหลังตัดต้นไม้ 1-7 วันก็ได้ หรือจะใช้ รถแทรกเตอร์ไถต้นไม้ออกจากแปลงให้หมดก็ได้เช่นกัน หลังจากโค่นต้นยางเก่า หรือต้นไม้อื่นๆ แล้วต้องเก็บไม้ใหญ่ออก จากนั้นเก็บเศษไม้รวมเป็นกองๆ เรียงเป็นแนวตามพื้นที่ ตากให้แห้ง ทำแนวกันไฟแล้วเผา หลังจากเผาเสร็จควรเก็บปรนที่ยังไหม้ไม่หมดรวมกันเผาอีกครั้ง การเตรียมหลุมปลูก หลุมปลูกยางโดยทั่วไปจะมีขนาดกว้าง x ยาวxลึก เท่ากับ 50 x 50 x 50 เซนติเมตร การขุดหลุมปลูกควรแยกดินบนและดินล่างไว้คนละส่วน ตากดินทิ้งไว้ 10-15 วัน จากนั้นย่อยดินบนให้ร่วนแล้วผสมปุ๋ยร้อคฟอสเฟต อัตรา 170 กรัมต่อหลุม ระยะปลูก 1. พื้นที่ราบ ถ้าต้องการปลูกพืชแซมในระหว่างแถวของต้นยาง - ในภาคใต้และภาคตะวันออกให้ใช้ระยะปลูกระหว่างต้น 2.50 เมตร ระหว่างแถว 8 เมตร จะได้จำนวน 80 ต้นต่อไร่ - ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือให้ใช้ระยะปลูกระหว่างต้น 2.50 เมตร ระหว่างแถว 7 เมตร จะได้จำนวน 91 ต้นต่อไร่ ถ้าต้องการปลูกพืชคลุมดินในระหว่างแถวของต้นยาง - ในภาคใต้และภาคตะวันออกให้ใช้ระยะปลูกระหว่างต้น 2.50 เมตร ระหว่างแถว 7 เมตร จะได้จำนวน 91 ต้นต่อไร่ - ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือให้ใช้ระยะปลูกระหว่างต้น 3 เมตร ระหว่างแถว 6 เมตร จะได้จำนวน 88 ต้นต่อไร่ 2. พื้นที่ลาดหรือพื้นที่เชิงเขา ตั้งแต่ความชัน 15 องศาขึ้นไปต้องทำแนวขั้นบันไดโดยใช้ระยะระหว่างขั้นบันไดอย่างน้อย 8 เมตร ระยะระหว่างต้น 2.50 หรือ 3 เมตร เมื่อกำหนดระยะปลูกได้แล้วก็ทำการวางแนวและปักไม้ทำแนวเพื่อขุดหลุมปลูกต่อไป แนวปลูกควรวางตามทิศทางลม การปลูกซ่อม หลังจากปลูกแล้วอาจมีต้นยางบางต้นตายไปเนื่องจากอากาศแห้งแล้ง ถูกโรคและแมลงทำลาย หรือต้นที่ปลูกไม่สมบูรณ์ จำเป็นต้องปลูกซ่อม ซึ่งควรทำให้เสร็จภายในช่วงฤดูฝน ต้นพันธุ์ที่เหมาะสำหรับปลูกซ่อม คือ ยางชำถุง เพราะจำทำให้ต้นยางที่ปลูกในแปลงมีขนาดไล่เลี่ยกัน ส่วนต้นยางที่มีอายุเกิน 1 ปี ไปแล้วไม่ควรปลูกซ่อม เพราะจะถูกบังร่มไม่สามารถเจริญเติบโตทันต้นอื่นได้ การกำจัดวัชพืช การกำจัดวัชพืชทำได้ 3 วิธีคือ 1. ใช้จอบถากหรือแทรกเตอร์ไถ วิธีนี้เกษตรกรนิยมใช้มากแต่มีข้อเสียคือจะกระทบกระเทือนต่อราก ทำให้ต้นยางชะงักการเจริญเติบโต 2. ใช้วิธีปลูกพืชคลุมดิน โดยนำเมล็ดพืชคลุมดินแต่ละชนิดมาผสมกันแล้วนำไปปลูกโดยใช้เมล็ดพืชคลุมดินในอัตรา 1 กิโลกรัม ต่อพื้นที่ปลูกยาง 1 ไร่ ยกเว้นในท้องที่แห้งแล้งใช้อัตรา 1.5 กิโลกรัมต่อไร่ 3. การใช้สารเคมี เป็นวิธีที่ให้ผลดี ประหยัดแรงงาน และเวลา นิยมใช้กับต้นยางที่มีอายุ 1 ปีขึ้นไป หรือต้นยางที่มีเปลือกบริเวณโคนต้นเป็นสีน้ำตาลสูงจากพื้นดินมากกว่า 75 เซนติเมตรไปแล้ว ส่วนต้นยางที่มีเปลือกบริเวณโคนต้นเป็นสีน้ำตาลสูงจากพื้นดินน้อยกว่า 75 เซนติเมตรไม่ควรใช้วิธีนี้ สูตรที่ 1 ใช้พาราควอท 80 กรัม (เนื้อสารบริสุทธิ์) ผสมน้ำ 50 ลิตรต่อพื้นที่ 1 ไร่ ระวังอย่าให้สารเคมี ถูกใบหรือส่วนที่เป็นสีเขียวของต้น สูตรนี้จะเหมาะกับต้นยาง ที่มีอายุตั้งแต่ 2 เดือนขึ้นไป สามารถคุมวัชพืชได้นาน 3-5 สัปดาห์ โดยหลังจากพ่นสารเคมี แล้วยภายใน 2-3 ชั่วโมง จะต้องไม่มีฝนตก การใช้สารเคมีจึงจะได้ผลสมบูรณ์ สูตรที่ 2 ใช้ดาลาพอน 800 กรัม (เนื้อสารบริสุทธิ์) ผสมน้ำ 50 ลิตรต่อพื้นที่ 1 ไร่ ฉีดพ่น และหลังจากนั้นอีก 21 วัน ให้พ่นซ้ำด้วยพาราควอท 40 กรัม (เนื้อสาร บริสุทธิ์) ผสมน้ำ 50 ลิตรต่อพื้นที่ 1 ไร่ อีกครั้งหนึ่ง สูตรนี้เหมาะกับต้นยาง ที่มีอายุตั้งแต่ 1 ปีขึ้นไป โดยส่วนใหญ่จะใช้กำจัดวัชพืชพวกใบเลี้ยงเดี่ยว สูตรที่ 3 ใช้พาราควอท 60 กรัม (เนื้อสารบริสุทธิ์) และ 2,4-ดี 150 กรัม (เนื้อสารบริสุทธิ์) ผสมน้ำ 50 ลิตรต่อพื้นที่ 1 ไร่ สุตรนี้จะเหมาะกับต้นยาง ที่มีอายุตั้งแต่ 2 ปีขึ้นไป ส่วนใหญ่จะใช้กำจัดวัชพืชพวกใบเลี้ยงคู่ รวมทั้งพืชคลุม ที่เลื้อยเข้าไปพันต้นยาง สูตรที่ 4 ใช้ไกลโฟเสท 205 กรัม (เนื้อสารบริสุทธิ์) ผสมน้ำ 50 ลิตรต่อพื้นที่ 1 ไร่ สามารถ กำจัดวัชพืชได้หลายชนิดโดยไม่มีพิษตกค้างในดิน สามารถคุมวัชพืช ได้นาน 2 เดือน สูตรนี้เหมาะกับต้นยางที่มีอายุตั้งแต่ 1 ปีขึ้นไป โดยหลังจากพ่น สารเคมีแล้วภายใน 6 ชั่วโมง จะต้องไม่มีฝนตก การใช้สารเคมีจึงจะได้ผลสมบูรณ์ การกำจัดหญ้าคา การใช้สารเคมีกำจัดหญ้าคานับว่าเป็นวิธีที่ประหยัดค่าใช้จ่ายและได้ ผลดีกว่าวิธีอื่นๆ โดยมีสูตรการใช้สารเคมีให้เลือก 3 สูตรคือ สูตรที่ 1 ใช้ดาราพอน 1.6 กิโลกรัม (เนื้อสารบริสุทธิ์) ผสมน้ำ 100 ลิตรต่อพื้นที่ 1 ไร่ โดยใช้หัวฉีดสีแดง หลังจากฉีดพ่นแล้ว 21 วัน ให้ใช้ดาลาพอนในอัตราเดิม ฉีดพ่นซ้ำอีกครั้ง จากนั้นประมาณ 3-4 เดือน หากมีหญ้าคางอกหรือหลงเหลืออยู่ ควรฉีดพ่นสารเคมี อีกครั้งในอัตราเดิม สูตรที่ 2 ถ้าต้นยางมีอายุตั้งแต่ 2 ปี ลงมาและมีหญ้าคาขึ้นบริเวณโคนต้น ให้ฉีดพ่น ด้วยด้วยดาลาพอน 1.6 กิโลกรัม (เนื้อสารบริสุทธิ์) ผสมน้ำ 100 ลิตรต่อพื้นที่ 1 ไร่ หลังจากฉีดพ่นแล้ว 21 วัน ให้ใช้พาราควอท 80 กรัม (เนื้อสารบริสุทธิ์) ผสมน้ำ 100 ลิตรต่อพื้นที่ 1 ไร่ เพื่อลดอันตรายของต้นยางอ่อนซึ่งอาจเกิดขึ้นจากดาลาพอน สูตรที่ 3 ใช้ไกลโฟเสท 410 กรัม (เนื้อสารบริสุทธิ์) ผสมน้ำ 100 ลิตรต่อพื้นที่ 1 ฉีดพ่นเพียงครั้งเดียว ข้อสังเกต การกำจัดหญ้าคาควรฉีดพ่นสารเคมีในช่วงที่หญ้าคากำลัง เจริญเติบโต (ต้นฤดูฝน) จะได้ผลดีที่สุด การกำจัดหญ้าคาด้วยไกลโฟเสทให้ผลดีกว่า ดาลาพอน ซึ่งดาลาพอนต้องพ่นถึง 2 ครั้ง แต่เมื่อเปรียบเทียบทางด้านค่าใช้จ่ายแล้วการใช้ดาลาพอนจะประหยัดกว่า หมายเหตุ : เนื้อสารบริสุทธิ์ หมายถึง ปริมาณสารออกฤทธิ์ซึ่งจะต้องปรากฏ ในฉลาก ที่ภาชนะบรรจุเป็นภาษาไทย ตามพระราชบัญญัติวัตถุมีพิษ พ.ศ. 2510 มาตรา 21 บริเวณที่ใส่ปุ๋ย ระยะแรกหลังจากปลูกยาง รากของต้นยางจะแผ่ออกเป็นวงกลมรอบลำต้น ประมาณปีที่ 4 รากจึงจะแผ่ขยายออกไปจนถึงกึ่งกลางระหว่างแถวยาง และเมื่อต้นยางมีอายุเกิน 5 ปีขึ้นไป รากก็จะแผ่ขยายเพิ่มขึ้นและหนาแน่น อยู่ในบริเวณห่างจากลำต้น ประมาณ 60 เซนติเมตร จนถึง 3 เมตร ดังนั้นเพื่อให้การ ดูดอาหารของต้นยางเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ จึงควรใส่ปุ๋ยบริเวณ ที่มีรากดูดอาหาร หนาแน่นคือเมื่อต้นยางยังเล็กควรใส่ปุ๋ยเป็นวงกลม รอบลำต้น ส่วนต้นยาง ที่มีอายุตั้งแต่ 17 เดือนขึ้นไป ให้หว่านปุ๋ยกระจายสม่ำเสมอเป็นแถบยาว ไปให้แถวยาง ห่างจากโคน ต้นยางข้างละ 1 เมตร เมื่อยางมีอายุ 5 ปีขึ้นไปให้หว่านปุ๋ยเป็นแถบกว้างห่าง จากโคนต้นยางอย่างน้อย 50 เซนติเมตร และขยายออกไปถึง 3 เมตร สำหรับยาง ที่เปิดกรีด แล้วให้หว่านปุ๋ยทั่วแปลงห่างจากโคนต้นยางข้างละ 1 เมตร คำค้นหา:ปุ๋ยNHPนาโน,ยางพารา,วิธีใส่ปุ๋ยยาง,การปลูกยาง,พันธ์ยาง,การเพิ่มน้ำยาง,อัดแก๊สยางพารา,ริมโฟลว์,โรครากขาว,โรคใบร่วง,ยางไม่ออก,ยางหน้าตาย,ปลวก,ราคาปุ๋ยเคมี,หัววัวคันไถ,ม้าเงา,ยาทาหน้ายาง,จอกยาง,เกษตร,ปุ๋ยชีวภาพ,กองทุนสวนยาง,ปุ๋ยเอ็นเอชพีนาโน,ธุรกิจขายตรง,MLM,www.puiyang.com,www.puiyang.net,www.yangpara.co.cc,www.yangpara.com

เกี่ยวกับเรา

Sun, 01 Nov 2015 09:12:35 +0700

เกี่ยวกับเรา ฝ่ายการตลาดปุ๋ยชีวภาพเอ็นเฮชพีนาโน บริษัทท็อปเกรดอินเตอร์ ไทยแลนด์ จ.สงขลา ฝ่ายการตลาดปุ๋ยอินทรีย์ตราวังใหญ่ สหกรณ์วังใหญ่ จ.สงขลา ฝ่ายการตลาดปุ๋ยน้ำตราลูกแก้ว ติดต่อ K.วิทูร คลี่บำรุง อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา โทร 080-7861885(07.00-24.00น) หรือ 074-553250 บริการจัดส่งสินค้าทั่วประเทศ อีเมล์ withoon999@gmail.com คุยLine รหัส pui999com

สั่งซื้อสินค้า

Thu, 05 May 2011 10:07:24 +0700

สนใจใช้ปุ๋ยชีวภาพเอ็นเฮชพีนาโน(NHPนาโน) มีกระปุกขนาด 1 กิโลกรัม ใส่ได้ประมาณ700 ต้น ราคากระปุกละ 2,000 บาท ตัด 2-3 เช้าก็ค่าปุ๋ยคืนแล้วครับ กระปุกรุ่นใหม่ฝาปิด2ชั้นป้องกันการรั่วซึม ติดต่อฝ่ายการตลาด วิทูร คลี่บำรุง โทรศัพท์ 080-7861885 (เวลา 07.00-24.00น) หรือ 074-553250 ช่วงนี้ลูกค้าสั่งปุ๋ยน้อยจากราคายางตกต่ำ งดส่งแบบเก็บเงินปลายทางชั่วคราว ต้องการซื้อปุ๋ยNHPนาโน กรุณาโอนเงินมาก่อนครับลูกค้า กระปุกละ 2000 บาท ฟรีค่าส่งเหมือนเดิม ธนาคารกรุงเทพ สาขาถนนศรีภูวนารถ เลขที่ 4200-789-644 บัญชีนายวิทูร คลี่บำรุง (บัญชีออมทรัพย์) ธนาคารกสิกรไทย สาขาบิ๊กซี 2 หาดใหญ่ เลขที่ 652-217-7782 บัญชีนายวิทูร คลี่บำรุง (บัญชีออมทรัพย์) ส่ง SMS ไปที่ 080-7861885 หรือไปที่เซเว่น บอกพนักงานว่าโอนวอเล็ต 2000 บาท พิมม์เลขปลาย 0807681885 หรือส่งธนาณัตออนไลน์ มาที่ไปรษณีย์หาดใหญ่ รหัส 90110 นายวิทูร คลี่บำรุง โทรมาแจ้งที่อยู่ ที่ฝ่ายการตลาดK.วิทูร คลี่บำรุง 080-7861885(07.00-24.00น) ลูกค้าเก่า แจ้งแต่ ชื่อ ก็พอ เรามีที่อยู่คุณแล้ว คำค้นหา:ปุ๋ยNHPนาโน,ยางพารา,วิธีใส่ปุ๋ยยาง,การปลูกยาง,พันธ์ยาง,การเพิ่มน้ำยาง,อัดแก๊สยางพารา,ริมโฟลว์,โรครากขาว,โรคใบร่วง,ยางไม่ออก,ยางหน้าตาย,ปลวก,ราคาปุ๋ยเคมี,หัววัวคันไถ,ม้าเงา,ยาทาหน้ายาง,จอกยาง,เกษตร,ปุ๋ยชีวภาพ,กองทุนสวนยาง,ปุ๋ยเอ็นเอชพีนาโน

ราคายางพาราวันนี้

Sat, 26 Jan 2013 15:49:35 +0700

คลิ๊ก>> http://www.rubber.co.th/menu5.php คำค้นหา:ปุ๋ยNHPนาโน,ยางพารา,วิธีใส่ปุ๋ยยาง,การปลูกยาง,พันธ์ยาง,การเพิ่มน้ำยาง,อัดแก๊สยางพารา,ริมโฟลว์,โรครากขาว,โรคใบร่วง,ยางไม่ออก,ยางหน้าตาย,ปลวก,ราคาปุ๋ยเคมี,หัววัวคันไถ,ม้าเงา,ยาทาหน้ายาง,จอกยาง,เกษตร,ปุ๋ยชีวภาพ,กองทุนสวนยาง,ปุ๋ยเอ็นเอชพีนาโน,ธุรกิจขายตรง,MLM,www.puiyang.com,www.puiyang.net,www.yangpara.co.cc,www.yangpara.com,ปู๋ยNHPnano

ภาพหลังใช้ปุ๋ยNHPในยางปกติ

Fri, 08 Mar 2013 21:49:14 +0700

สวนที่ ตำบลทุ่งใหญ่ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา สวนที่ หมู่6ตำบลทุ่งขมิ้น อำเภอนาหม่อม จังหวัดสงขลา สวนที่อำเภอทุ่งใหญ่ จ.นครศรีธรรมราช สวนยางใกล้วัดไผ่ล้อม อ.นาหม่อม สวนยายขินใกล้วัดไผ่ล้อม อ.นาหม่อม ดูภาพสวนที่ปุ๋ยNHPนาโน กับยางหน้าตาย<<คลิ๊ก คำค้นหา:ปุ๋ยNHPนาโน,ยางพารา,วิธีใส่ปุ๋ยยาง,การปลูกยาง,พันธ์ยาง,การเพิ่มน้ำยาง,อัดแก๊สยางพารา,ริมโฟลว์,โรครากขาว,โรคใบร่วง,ยางไม่ออก,ยางหน้าตาย,ปลวก,ราคาปุ๋ยเคมี,หัววัวคันไถ,ม้าเงา,ยาทาหน้ายาง,จอกยาง,เกษตร,ปุ๋ยชีวภาพ,กองทุนสวนยาง,ปุ๋ยเอ็นเอชพีนาโน,ธุรกิจขายตรง,MLM,www.puiyang.com,www.puiyang.net,www.yangpara.co.cc,www.yangpara.com,ปู๋ยNHPnano

วิธีใช้ปุ๋ยNHPนาโน

Wed, 10 Jun 2015 23:22:14 +0700

*เลือกวันใส่ปุ๋ยช่วงบ่าย ก่อนวันหยุดกรีดยาง *เขย่ากระป๋องปุ๋ย เอ็นเอชพีนาโน แล้วเทใส่ฝาพลาสติกสีขาวที่ครอบฝาขวด หรือแก้วพลาสติกอื่นๆ *ลองขี้ยาง ออกให้หมด เวลาบ่ายแก่ๆ ขี้ยางจะแห้งดี ลอกง่าย ถ้าน้ำยางใหลก็ใช้เศษผ้าสะอาดซับ *ใช้แปรงสีฟันที่ซื้อมาใหม่ จุมแปรงลงในเนื้อปุ๋ยพอประมาณ แล้วป้ายแปรงตลอดแนวกรีด *หลังใส่ปุ๋ย ให้หยุดกรีด 1 วัน (24 ชั่วโมง) *หลังจากใส่ปุ๋ย ไม่ถึง 3 ชั่วโมง หากฝนตกใส่ จะไม่เห็นผล ต้องใส่ปุ๋ยใหม่ *การกรีดยาง ให้กรีด 2 วัน หยุด 1 วัน หรือกรีด 3 วัน หยุด 1 วัน *ไม่ควรกรีดวันเว้นวัน *เดือนแรกให้ใส่ปุ๋ย ทุกๆ 7 วัน เมื่อครบ 4 ครั้งคุณจะเห็นผลการเพิ่มของน้ำยางและ% ที่น่าชื่นใจ หลังจากนั้นให้ใส่ทุกๆ 15 วัน ตลอดไป *เดือนที่ 3 ให้ลดหน้ากรีด เหลือ 8-9 นิ้วทุกต้น เพื่อประหยัดปุ๋ยและเวลาการกรีด *สำหรับยางหน้าตาย ให้เกษตรกรเปิดหน้ากรีดใหม่ โดยให้กรีดลึกใกล้ลำต้นมากที่สุด และกรีดเฉพาะที่เป็นเปลือกสดเท่านั้น ความยาวของร่องกรีด ประมาณ 8-9 นิ้ว *ถ้าหากเปิดกรีดแล้ว เจอเปลือกยางแห้ง หรือเปลืองยางไม่สด ก็ให้เปลี่ยนตำแหน่งการกรีดใหม่ *ให้สังเกตุดูว่ากรีดแล้ว มีน้ำยางใหลออกมาบ้างหรือไม่ แล้วใช้แปรงหรือเศษผ้าสะอาด เช็ดน้ำยางออกให้เกลี้ยงแล้วใส่ปุ๋ย เอ็นเอชพี นาโน NHP ให้เต็มร่องกรีด *หลังใส่ปุ๋ย 5-7 วัน ให้กรีดดูพร้อมยางปกติก็ได้ แล้วตอนบ่ายวันนั้น (ไม่ควรใส่ช้าเกิน2วันหน้าจะแห้ง) ก็ใส่ปุ๋ยครั้งที่ 2 ดึงขี้ยางออกใส่ปุ๋ยเต็มร่องกรีดเหมือนเดิม *ใส่ปุ๋ยให้ครบ 4-5 ครั้ง เมื่อน้ำยางออกเยอะดีแล้วก็กรีดได้พร้อมยางปกติ แต่ต้องใส่ปุ๋ยNHPนาโน บำรุงทุกๆ15 วันพร้อมยางปกติ จะเห็นผลเพิ่มน้ำยาง20% และเพิ่ม% คำค้นหา:ปุ๋ยNHPนาโน,ยางพารา,วิธีใส่ปุ๋ยยาง,การปลูกยาง,พันธ์ยาง,การเพิ่มน้ำยาง,อัดแก๊สยางพารา,ริมโฟลว์,โรครากขาว,โรคใบร่วง,ยางไม่ออก,ยางหน้าตาย,ปลวก,ราคาปุ๋ยเคมี,หัววัวคันไถ,ม้าเงา,ยาทาหน้ายาง,จอกยาง,เกษตร,ปุ๋ยชีวภาพ,กองทุนสวนยาง,ปุ๋ยเอ็นเอชพีนาโน,ธุรกิจขายตรง,MLM,puiyang.com,puiyang.net,yangpara.co.cc,yangpara.com

ภาพยางหน้าตายที่ฟื้น

Mon, 18 Mar 2013 18:09:09 +0700

ภาพต้นยางหน้าตายก่อนใส่ปุ๋ยNHP ภาพต้นยางหน้าตายหลังใส่ปุ๋ยNHP สภาพมียางเยิ้มนิดหน่อยแต่หลังจาก 7 วัน ปรากฎว่าน้ำยางใหล ยังมีข้อมูลอีกหลายสวน แต่ใส่มากจะทำให้โหลดช้า ดูภาพสวนที่ใช้กับยางปกติ << คลิ๊ก คำค้นหา:ปุ๋ยNHPนาโน,ยางพารา,วิธีใส่ปุ๋ยยาง,การปลูกยาง,พันธ์ยาง,การเพิ่มน้ำยาง,อัดแก๊สยางพารา,ริมโฟลว์,โรครากขาว,โรคใบร่วง,ยางไม่ออก,ยางหน้าตาย,ปลวก,ราคาปุ๋ยเคมี,หัววัวคันไถ,ม้าเงา,ยาทาหน้ายาง,จอกยาง,เกษตร,ปุ๋ยชีวภาพ,กองทุนสวนยาง,ปุ๋ยเอ็นเอชพีนาโน,ธุรกิจขายตรง,MLM, www.puiyang.com,www.puiyang.net,yangpara.co.cc,yangpara.com,ปู๋ยNHPnano

ติดต่อฝ่ายการตลาด

Mon, 24 Jun 2013 15:21:18 +0700

สนใจใช้ปุ๋ยชีวภาพNHPนาโน มีขนาดมาตรฐานกระปุกขนาด 1 กิโลกรัมใส่ได้ประมาณ 700 ต้น ราคา2000 บาท ฟรีค่าส่ง กระปุกรุ่นเก่า กระปุกรุ่นใหม่ ฝา2ชั้นป้องกันการรั่วซึมที่ซีล ติดต่อวิทูร คลี่บำรุง ฝ่ายการตลาด โทรศัพท์ 080-7861885 (เวลา 07.00-24.00น) หรือ 074-553250 ยินดีจัดส่งทางไปรษณีย์แบบพัสดุเก็บเงินปลายทางได้ทั่วประเทศ(ฟรีค่าส่ง) ไม่ต้องโอนเงินมา โทรมาแจ้งชื่อและที่อยู่ 2-3วันปุ๋ยไปถึงที่ไปรษณีย์ คุณก็ไปรับปุ๋ยพร้อมจ่ายเงินที่ไปรษณีย์ คุยเฟสบุ๊ค แอดมาที่ วิทูร คลี่บำรุง หากสั่ง1-2กระปุก ก็ ส่งแบบพกง สั่ง3กระปุกขึ้นไป กรุณาโอนเงิมาก่อน 6000บาท โอนมาที่ธนาคารกรุงเทพ เลขที่ 4200789644 ชื่อบัญชี นายวิทูร คลี่บำรุง แบบสะสมทรัพย์ หรือ โอนเงินออนไลน์มาที่ไปรษณีย์บ้านพรุ รหัส 90250 ชื่อ นายวิทูร คลี่บำรุง โทรมาแจ้งที่อยู่ ที่ฝ่ายการตลาดK.วิทูร คลี่บำรุง 080-7861885(07.00-24.00น) ปุ๋ยอินทรีย์ตราวังใหญ่ หมักนาน1ปี นานกว่าปุ๋ยทั่วไป กระสอบ50กิโลกรัม ราคา 690 บาท จัดส่งทั่วประเทศ วิทูร ฝ่ายการตลาดสร้างลิงค์ของโปรไฟล์ในแบบที่เป็นตัวคุณเอง คำค้นหา:ปุ๋ยNHPนาโน,ยางพารา,วิธีใส่ปุ๋ยยาง,การปลูกยาง,พันธ์ยาง,การเพิ่มน้ำยาง,อัดแก๊สยางพารา,ริมโฟลว์,โรครากขาว,โรคใบร่วง,ยางไม่ออก,ยางหน้าตาย,ปลวก,ราคาปุ๋ยเคมี,หัววัวคันไถ,ม้าเงา,ยาทาหน้ายาง,จอกยาง,เกษตร,ปุ๋ยชีวภาพ,กองทุนสวนยาง,ปุ๋ยเอ็นเอชพีนาโน

ใครคือผู้ค้นคิดปุ๋ยNHP

Thu, 17 Jan 2013 21:49:00 +0700

ด๊อกเตอร์คาร์โดโซ (Dr.Cardoso) ซึ่งเป็นนักวิชาการของกระทรวงเกษตรแห่งชาติบราซิล ซึ่งขณะนั้น ด๊อกเตอร์มีอายุประมาณ 45 ปี ได้ใช้ประสบการณ์ ซึ่งสะสมมาตั้งแต่จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยแห่งลอนดอน ซึ่งวิชาเอก คือ พฤกษศาสตร์พืชเมืองร้อน โดยเริ่มศึกษาระบบโครงสร้างของต้นยางพารา โรคต่างๆ ของยางพารา, พันธุ์ของยางพาราทั่วโลก ไม่ว่าในลาตินอเมริกา หรือ แถบเอเซีย โดยท่านได้มาที่ประเทศมาเลเซียม, ไทย, อินโดนีเซีย, ศรีลังกา และอินเดีย ท่านสรุปได้ว่าพื้นที่ที่เหมาะสมที่จะปลูกยางพาราก็คือ อยู่ในระหว่างเส้นขนานที่ 28 องศาเหนือ และ 28 องศาใต้ โดยท่านพบว่า โรคต่างๆ ของต้นยางพารา ซึ่งได้แก่ 1. โรคใบร่วง และฝักเน่า(Phytophthora Leaf Fall) 1.ใบร่วงที่เกิดจากเซื้อไฟทอปโทร่า 2.ใบร่วงจากเชื้อราไฟทอปโทร่า 3. ฝักเน่า อาการที่ก้านใบ 2. โรคราแป้ง (Powdery Mildew) 3. โรคใบจุดก้างปลา (Corymespora Cassiicola) 1.ใบจุดก้างปลาใบอ่อน 2.ใบจุดก้างปลาใบแก่ 3.ใบจุดก้างปลาบนต้น กิ่งสีเขียว 4. โรคราสีชมพู (Pink disease) 1.ราสีชมพูบริเวณยอด 2.ราสีชมพูบริเวณกิ่ง 3.ราสีชมพูบริเวณลำต้นและกิ่ง 5. โรคเส้นดำ 6. โรครากขาว 1.เส้นใยราโรครากขาว 2. เส้นใยราโรครากขาว 3.ดอกเห็ดของเชื้อราโรครากขาว 7. ปลวก 1.รากและลำต้นที่ถูกปลวกกัดกิน 8. หนอนทราย นั้นได้กำเนิด และพัฒนาไปโดยยากที่จะหยุดยั้ง แต่ Dr.Cardoso ได้ศึกษาวิชาเกี่ยวกับพืชเมืองร้อนและตรรกวัฎจักรของธรรมชาติว่า เมื่อเราต้องการแก้ไขปัญหาโรคต่างๆ ของต้นยางพาราด้วยวิธีใช้สารเคมีนั้น สักวันหนึ่งโรคต่างๆ เชื้อราต่างๆ ก็จะแพร่พันธุ์, กลายพันธุ์, ดื้อยา และจะต้องแก้กันไม่มีที่สิ้นสุด และสุดท้ายผลเสียหายก็จะเกิดกับต้นยางพารา ดังที่เห็นกันอยูทั่วทวีปเอเซียไม่ว่า หน้ายางตายนึ่งเปลือกยางแตก, น้ำยางออกน้อยมาก, หน้ายางแข็งเป็นทรายเวลากรีด และก็ได้เกิดขึ้นโดยระบาดทั่วไปทั้งประเทศบราซิล เมื่อประมาณหลายสิปปีที่ผ่านมา คือ ทั่วทั้งลาติน อเมริการจะพบกับโรคระบาดที่ชื่อว่า โรคใบไหม้ลาตินอเมริกา ทำให้การผลิตน้ำยางดิบจากธรรมชาติ ต้องมีผลกระทบ และบราซิลก็ต้องนำเข้าน้ำยางดิบจากต่างประเทศ เพื่อป้อนโรงงานอุตสาหกรรม โดยนำเข้าจากอินโดนีเซีย เป็นหลัก ดังนั้น Dr.Cardoso จึงได้ทุ่มเททั้งกายและใจ เพื่อวิจัยค้นคว้าในการที่จะกำจัดโรคต่างๆ ของยางพารา แต่ท่านคำนึงว่าจะต้องใช้ธรรมชาติรักษาธรรมชาติให้กับต้นยางพารา โดยท่านได้เอาทุกชิ้นส่วนของต้นยางพาราที่มีโรค ไม่ว่า ราก เปลือก ลำต้น กิ่ง ใบ ก้านใบ มาทำการเพาะเชื้อรา และก็หาตัวทำลายเชื้อรา เหล่านั้น โดยท่านได้เดินทางไปทั่วทุกทวีปเพียงเพื่อค้นหาวัตถุดิบต่างๆ เพื่อนำมาวิจัยและจะใช้เป็นตัวทำลายกัดกินเชื้อราที่อยู่ในลำต้น ราก ใบ ของยางพารารวมไปถึงพวกปลวก และหนอนทราย ท่านได้ทำงานวิจัยและพัฒนาอยู่ประมาณ 15 ปี ก็ประสบผลสำเร็จ ซึ่งที่จริงแล้วท่านได้พบว่า ธาตุอาหารต่างๆ ที่ได้สกัดมาจากเปลือกไม้, ผลไม้ และยางไม้ จากทวีปแอฟริกา โดยเฉพาะยางของต้น Arabica (อะราบิกา) นั้น เป็นประโยชน์ต่อต้นยางพาราเป็นอันมาก และภายในยางไม้ธรรมชาติเหล่านั้นก็จะมีธาตุอาหารและจุลินทรีย์หลากหลายชนิด ที่สามารถซึมผ่านเข้าไปในเยื่อเจริญ และแพร่พันธุ์ผสมกับน้ำยางในต้นยางพาราสร้างภูมิคุ้มกัน และทำลายเชื้อราที่ราก และที่ใบ ถ้านำมาผสมกันอย่างเข้มข้นแล้ว ก็จะเกิดธาตุอาหารต่างๆ ที่เหมาะสมกับต้นยางพารา แต่ถ้าจะให้นำไปใส่ลงดินแล้ว ปริมาณที่พืชจะได้รับก็จะน้อยมาก เพราะว่าดินมีอินทรีย์วัตถุที่มีโมเลกุลกระจาย รวมทั้งธรรมชาติจาก ลม ฝน และแสงแดด จะทำให้ชะล้างธาตุอาหารให้ไหลไปกับน้ำ ระเหยไปในอากาศสิ้นเปลืองเปล่าๆ ท่านก็เลยคิดวิธีที่จะให้ปุ๋ยทางลำต้น เพื่อต้นยางพาราจะได้บริโภคโดยตรง โดยไม่ผ่านตัวกลางและถูกทำลายธาตุอาหาร โดยท่านได้ศึกษาโครงสร้างอาหารของต้นยางพารา ซึ่งประกอบด้วย 1. เนื้อไม้ ซึ่งยางพารา เป็นไม้เนื้ออ่อน สีขาวปนเหลือง อยู่กลางลำต้น 2. เยื่อเจริญ เป็นเยื่อบางๆ ซึ่งอยู่โดยรอบเนื้อไม้ มีหน้าที่สร้างความเจริญเติบโตให้กับลำต้น 3. เปลือกไม้ เป็นส่วนที่สำคัญที่สุด สำหรับการผลิตน้ำยางธรรมชาติ ซึ่งอยู่ถัดจากเยื่อเจริญ ออกด้านนอกสุด ช่วยป้องกันอันตรายที่จะมากระทบกับต้นยางพารา เปลือกของต้นยางพารานี้มีความสำคัญต่อเกษตรกรชาวสวนยางเป็นอย่างมาก เนื่องจากท่อน้ำยางจะอยู่ในส่วนนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเปลือกด้านในที่ติดกับเยื่อเจริญจะมีท่อน้ำยางอยู่มากที่สุด 4. ใบ เป็นส่วนประกอบโดยทั่วไป โดยในหนึ่งก้านใบ จะมีใบย่อยสามใบ มีหน้าที่หลักในการปรุงอาหาร หายใจ และคายน้ำ ใบยางพาราจะแตกออกมาเป็นชั้นๆ เรียกว่า(ฉัตร) ระยะเวลาเริ่มแตกฉัตร ไปจนถึงใบในฉัตรนั้นแก่เต็มที่จะใช้เวลาประมาณ 2 - 3 เดือน ยางพาราจะผลัดใบในฤดูแล้งของทุกปี ยกเว้นยางต้นเล็กที่ยังไม่แตกกิ่งก้านสาขา หรือ มีอายุไม่ถึง 3 ปี จะไม่ผลัดใบ 5. ดอก ลักษณะเป็นช่อมีทั้งดอกตัวผู้ และดอกตัวเมียอยู่ในช่อดอกเดียวกัน ดอกยางมีหน้าที่ผสมพันธุ์ โดยการผสมแบบเปิด จะออกตามปลายกิ่ง หลังจากที่ต้นยางพาราผลัดใบแล้ว 6. ผล มีลักษณะเป็นพู ในแต่ละพูจะมีเมล็ดอยู่ภายใน ผลอ่อนมีสีเขียว ผลแก่มีสีน้ำตาลและแข็ง 7. เมล็ด ลักษณะเป็นสีน้ำตาล เมล็ดยางจะหล่นลงมา และถ้าหล่นใหม่ๆ จะมีเปอร์เซ็นต์งอกสูงมาก 8. น้ำยาง ลักษณะเป็นของเหลวสีขาว ถึงสีขาวปนเหลืองขุ่นข้น อยู่ในท่อน้ำยาง ซึ่งเรียงตัวกันอยู่ในเปลือกของต้นยางพารา ในน้ำยางจะมีส่วนประกอบหลักที่สำคัญ 2 ส่วน คือ ส่วนที่เป็นเนื้อยางและส่วนที่ไม่ใช่ยาง โดยปกติในน้ำยางจะมีเนื้อยางแห้งประมาณ 25 - 45 เปอร์เซ็นต์ เมื่อ Dr. Cardoso ได้ศึกษาจนเข้าใจ ทางกายภาพของต้นยางพาราดีแล้ว ท่านก็เริ่มคิดค้นผลิตภัณฑ์ปุ๋ยที่จะใช้บำรุงทางลำต้นโดยตรงให้กับต้นยางพารา โดยท่านได้นำยางไม้จากประเทศแอฟริกา คือ ยางไม้จากต้น Arabica และยางไม้จากประเทศออสเตรเลีย รวมกับเปลือกไม้และผลไม้ที่มีธาตุอาหาร N P K (เอ็น พี เค) สูงจากธรรมชาติ นำมาสกัดเอาเฉพาะส่วนที่มีประโยชน์ กับต้นยางพารา และผสมผสานกับธาตุอาหารรอง และธาตุอาหารเสริม เพื่อที่จะให้เปลือกยางพาราและเยื่อเจริญซึมซับ และจะได้นำไปบำรุงสร้างความสมบูรณ์ให้กับลำต้น เปลือก กิ่ง ก้าน ใบ และราก ในส่วนของธาตุอาหารรอง และธาตุอาหารเสริม ก็จะให้ช่วยเสริมในการผลิตน้ำยางให้มาก และเข้มข้นยิ่งขึ้น หลังจากที่ได้ประสบผลสำเร็จ จากงานวิจัยเรียบร้อยแล้ว Dr.Cardoso ก็ได้เริ่มใช้ผลิตภัณฑ์ปุ๋ย เพื่อรักษาโรคต่างๆ ของต้นยางพารา ในประเทศบราซิลประมาณปี พ.ศ. 2535 ท่านก็ได้แพร่หลายปุ๋ยของท่านให้กับเกษตรทั้งประเทศได้ใช้กัน โดยเฉลี่ยเมื่อเริ่มใช้ปุ๋ย ผลผลิตก็ได้เพิ่มขึ้นจากเติมประมาณ 20 - 40 เปอร์เซ็นต์ และความเข้มข้นของน้ำยางก็เพิ่มขึ้นด้วย โดยทั้งประเทศบราซิล ค่าความเข้มข้นของเนื้อยาง หรือ DRC(Dry Rubber Content) เฉลี่ยอยู่ที่ประมาณ 28 - 30 เปอร์เซ็นต์ แต่หลังจากใช้ผลิตภัณฑ์ของ Dr.Cardoso ติตต่อกันมาประมาณ 6 - 8 เดือน แล้วความเข้มข้นต่างๆ ปรับตัวสูงขึ้นเรื่อยๆ จนมาอยู่ที่ค่าเฉลี่ย DRC อยู่ที่ 35 - 38 เปอร์เซ็นต์ ของภาพรวมผลผลิตของทั้งประเทศ และค่าเฉลี่ยผลผลิตก่อนใช้ปุ๋ย ปริมาณต่อไร่ อยู่ที่ 3 - 5 กิโลกรัมต่อไร่ แต่หลังจากใช้ปุ๋ยแล้วนั้นผลผลิตเฉลี่ย อยู่ที่ 8 - 10 กิโลกรัมต่อไร่ หลังจากนั้นเมื่อใช้ได้ผลดีแล้ว ท่านก็ได้เริ่มขยับขยาย และส่งผลิตภัณฑ์ปุ๋ยมาที่ประเทศในแถบเอเซีย โดยท่านได้ใช้ผลิตภัณฑ์ปุ๋ยกับพันธุ์ยางหลากหลายพันธุ์ทั่วโลก โดยมาที่อินโดนีเซีย และศรีลังกา รวมทั้งอินเดีย ไม่รวมในประเทศไทย เพราะว่าประเทศไทยนั้น ยังติดภาพเก่าๆ ของการเพิ่มผลผลิตอยู่ โดยคิดว่าการเพิ่มธาตุอาหารทางลำต้น ก็คือ การใช้สารเคมีเร่งน้ำยาง ซึ่งภาษาทางวิชาการ เรียก ตัวเร่งน้ำยางนี้ว่า Ethephon (อีเทฟอน) โดยทั่วไปแล้ว ประเทศไทยยังใช้พันธุ์ยางที่ยังให้น้ำยางน้อยอยู่ก็คือ ยางพันธุ์เลวอยู่เป็นจำนวนมาก ถ้าต้องการเพิ่มผลผลิตแล้วนั้น ก็ต้องอาศัยสารเร่งน้ำยางต่อการเพิ่มผลผลิต โดยใช้สารเร่งเคมีเข้มข้น 2.5 เปอร์เซ็นต์ หลังจากนั้นท่าน Dr.Cardoso ได้คิดค้นผลิตภัณฑ์ปุ๋ยดังกล่าวได้เป็นเรียบร้อยแล้ว ท่านก็ได้ตั้งชื่อปุ๋ยตัวนี้ว่า "NHP nano" ย่อมาจาก "Natural RuHevea Brasiliensis Plus" แปลว่า การเพิ่มน้ำยางธรรมชาติ ด้วยวิธีธรรมชาติ โดยตั้ง บริษัท เปาลิสต้า ดี เฟอติไลเซอร์ ริวจัวเคียม ฟรอเรียโนว์ ตั้งอยู่ที่ เมืองเซาเปาโล เพื่อใช้ในการกระจายผลิตภัณฑ์ ปุ๋ย NHP nano ของท่านไปให้กับเกษตรกรหลายๆ ประเทศได้ใช้ โดยท่านไม่อยากให้ปุ๋ยเหล่านี้ตกไปอยู่ในระบบ MLM เพราะจะทำให้เกษตรกรต้องบริโภคปุ๋ยยางพาราในราคาที่สูงเกินไป โดยประเทศไทยนั้นท่านให้ บริษัท ท็อป เกรด อินเตอร์(ไทยแลนด์) จำกัด เป็นตัวแทนนำเข้า และจัดจำหน่าย โดยจุดประสงค์หลักก็คือ ท่านอยากเห็นเกษตรกรชาวสวนยางในประเทศไทย ได้ใช้ปุ๋ยที่ดี และมึคุณภาพ และจะได้ผลผลิตที่เพิ่มขึ้นให้เกษตรกร โดยวิธีธรรมชาติ และความเข้มข้นของน้ำยางเพิ่มขึ้น โดยกำหนดการใช้ผลิตภัณฑ์ปุ๋ย NHP nano ดังนี้ ♦ ปริมาณปุ๋ย NHP nano จำนวน 1 กิโลกรัม ใช้กับต้นยางพารา ได้ประมาณ 20 ไร่ ♦ โดยใช้ทุกๆ 15 วัน สำหรับยางปกติ หรือ น้ำยางออกในปริมาณน้อย ทุกๆ 7 วัน สำหรับยางหน้าตาย ♦ โดยใช้ได้ทั้งต้นยางพาราก่อนกรีด และเริ่มกรีด ไปจนถึงต้นยางพาราที่มีอายุ 30 ปีขึ้นไป สาเหตุที่ต้องใช้ปุ๋ย NHP nano ทุกๆ 15 วัน เพราะว่าเมื่อก่อนใช้ปุ๋ยนั้นต้นยางพาราทุกต้นจะมีพวกเชื้อรา ปลวก ด้วงทราย ฝังอยู่ที่ราก ลำต้น ใบ แต่หลังจากใช้ปุ๋ย NHP nano แล้ว พวกเชื้อราและปลวกเหล่านี้ก็จะหมดไป แต่อายุของจุลินทรีย์ที่อยู่ดูแลกัดกินพวกเชื้อรา เหล่านี้มีอายุสั้นแค่ 15 - 20 วัน ดังนั้น เมื่อจุลินทรีย์ของ NHP nano หมดอายุลง จำพวกเชื้อรา ซึ่งอยู่ในความชื้นของดิน อากาศ และใบ ก็จะกลับมาได้อีกครั้ง ต่อไปก็จะทำให้ผลผลิตลดน้อยลงไป ฉะนั้น เราก็ต้องเพิ่มความสมบูรณ์ ให้กับต้นยางพารา โดยให้ปุ๋ยบำรุง NHP nano บำรุงรักษาตลอดไปทุก 15 วัน ผลที่ได้รับ ดังนี้ 1. เปลือกนิ่ม กรีดง่าย 2. ปริมาณน้ำยางเพิ่มขึ้น 20 - 40 เปอร์เซ็นต์ 3. ปริมาณความเข้มข้นเพิ่มขึ้น 1 - 3 เปอร์เซ็นต์ 4. กำจัดพวกเชื้อรา ราก และใบ 5. เพิ่มรายได้ ลดค่าปุ๋ยบำรุงทางดิน 6. ยางหน้าตาย สามารถรักษาให้หายได้ และกลับมากรีดได้ตามปกติ 7. ยางจะแตกยอดเร็ว ใบเขียวมัน สามารถกรีดยาง ได้เร็วว่าปกติหลังฤดูผลัดใบ 8. เมื่อต้นยางสุขภาพสมบูรณ์ดี ก็จะให้น้ำยางธรรมชาติได้มากกว่า และนานกว่าเดิม อายุต้นยางพาราก็จะยืนยาว และสามารถให้ผลผลิตไปได้จนถึงอายุ 40 - 50 ปี ► ทำไมปริมาณน้ำยาง จึงเพิ่มขึ้น และค่าควาเข้มข้นของเนื้อยาง (DRC) ก็เพิ่มขึ้น หลังจากใช้ ผลิตภัณฑ์ เอ็น เอช พี นาโน (NHP nano) เพราะว่า Dr.Cardoso ได้วิจัยคิดค้น และพบว่าเมื่อเรากรีดยางในแต่ละครั้งนั้น ต้นยางพาพราจะสูญเสียธาตุอาหารบางส่วน ไปกับน้ำยางพาราโดยเฉลี่ย ธาตุ N ไนโตรเจน จะสูญเสียไป 20 กิโลกรัม ต่อ การกรีดยาง 1,000 กิโลกรัม ธาตุ P ฟอสฟอรัส จะสูญเสียไป 5 กิโลกรัม ต่อ การกรีดยาง 1,000 กิโลกรัม ธาตุ K โปแตสเซียม จะสูญเสียไป 25 กิโลกรัม ต่อ การกรีดยาง 1,000 กิโลกรัม ธาตุอาหารรอง อย่างแมกนีเซียม และแคลเซียม ก็จะสูญเสียไปพอสมควรต่อการกรีดยางทุกๆ วัน ฉะนั้น การที่จะทำให้ผลผลิตเพิ่มขึ้น และเพิ่มขึ้นอย่างถาวรตลอดไป Dr.Cardoso ได้ให้บทสรุปไว้ว่า "จะต้องชดเชยธาตุอาหารที่เสียไป โดยใช้ธาตุอาหารที่สกัดมาจากธรรมชาติเติมเต็มให้กับต้นยางพารา" หลังจากนั้นความสมดุล และความสมบูรณ์ก็จะกลับมา คำค้นหา:ปุ๋ยNHPนาโน,ยางพารา,วิธีใส่ปุ๋ยยาง,การปลูกยาง,พันธ์ยาง,การเพิ่มน้ำยาง,อัดแก๊สยางพารา,ริมโฟลว์,โรครากขาว,โรคใบร่วง,ยางไม่ออก,ยางหน้าตาย,ปลวก,ราคาปุ๋ยเคมี,หัววัวคันไถ,ม้าเงา,ยาทาหน้ายาง,จอกยาง,เกษตร,ปุ๋ยชีวภาพ,กองทุนสวนยาง,ปุ๋ยเอ็นเอชพีนาโน,ธุรกิจขายตรง,MLM,puiyang.com,puiyang.net,yangpara.co.cc,yangpara.com

คุณสมบัติปุ๋ยชีวภาพNHPนาโน

Mon, 01 Jun 2015 18:14:31 +0700

ปุ๋ยNHPนาโน เรามี 6 อย่าง ให้กับคุณชาวสวนยาง คือ 1.เปลือกนิ่ม กรีดง่าย 2.ปริมาณน้ำยางเพิ่มขึ้น 20-30% เห็นผลตั้งแต่เริ่มใช้ 3.เปอร์เซ็นต์น้ำยางเพิ่มขึ้น 1-3% ภายใน 7-10 วัน 4. ยางหน้าตาย สามารถกลับมากรีดได้ปกติเหมือนเดิม ในเวลา 4 สัปดาห์ 5.ไม่มีผลข้างเคียง เสียหายต่อต้นยางพารา เพราะทำจากยางต้นไม้,เปลือกไม้,ผลไม้ ไม่มีสารเคมีเจือปน 6.ต้นยางพารา กรีดได้จนถึงอายุ 40-50 ปี 4. ยางหน้าตายสามารถกลับมากรีดได้ปกติเหมือนเดิม คลิ๊ก>>ดูวิธีใส่ปุ๋ยNHPนาโน คำค้นหา:ปุ๋ยNHPนาโน,ยางพารา,วิธีใส่ปุ๋ยยาง,การปลูกยาง,พันธ์ยาง,www.puiyang.com,การเพิ่มน้ำยาง,อัดแก๊สยางพารา,ริมโฟลว์,โรครากขาว,โรคใบร่วง,ยางไม่ออก,ยางหน้าตาย,ปลวก,ราคาปุ๋ยเคมี,หัววัวคันไถ,ม้าเงา,ยาทาหน้ายาง,จอกยาง,เกษตร,ปุ๋ยชีวภาพ,กองทุนสวนยาง,ปุ๋ยเอ็นเอชพีนาโน,ธุรกิจขายตรงMLM,www.yangpara.com

ปุ๋ยคืออะไร

Mon, 18 Mar 2013 18:28:38 +0700

ปุ๋ย ก็คือ ธาตุอาหารต่างๆ ที่พืชต้องการ เพื่อการเจริญเติบโต โดยพืชสามารถรับธาตุอาหารต่างๆ ได้ 3 ทาง ก็คือ ทางราก ก็คือปุ๋ยกระสอบ ที่เราคุ้นเคยมากที่สุด แต่มันละลายช้า แต่ถ้าปุ๋ยอินทรีย์ตราลูกดกละลายเร็ว พืชได้ผลเร็ว ทางใบ ก็คือใช้แบบฉีดพ้น นิยมใช้กับผักร่อง มันสำปะหลัง อ้อย นาข้าว ข้าวโพด แนะนำให่้ใช้ปุ๋ยน้ำตราลูกแก้ว ทางลำต้น ซึ่งปุ๋ย NHP นาโน เราให้ทางลำต้น ซึ่งจะซึ่มอย่างรวดเร็ว ภายใน 3 ชั่วโมง การให้ปุ๋ยแบบนี้ มีข้อดีคือ ไม่ต้องกลัวต้นไม้อื่นๆหรือวัชพืช จะมาแย่งปุ๋ย ต้นยางได้ธาตุอาหารเร็วไม่ต้องรอ เม็ดปุ๋ยละลาย โดยมี 3 ธาตุอาหาร ได้แก่ 1. ธาตุอาหารหลัก ประกอบด้วย N = ไนโตรเจน P = ฟอสฟอรัส K = โปแตสเซียม 2. ธาตุอาหารรอง ประกอบด้วย Mg = แมกนีเซียม Ca = แคลเซียม S = กำมะถัน 3. ธาตุอาหารเสริม(หรือจุลธาตุ) ประกอบด้วย Fe = เหล็ก Zn = สังกะสี B = โบรอน Mn = แมงกานีส โดยพืช ใช้ธาตุอาหารเหล่านี้ เพื่อการเจริญเติบโต และสร้างเสริมสุขภาพของลำต้น, ใบ, ราก, เปลือก โดยเฉพาะยางพารา จะต้องใช้ธาตุอาหารเป็นจำนวนมาก เพื่อผลิตน้ำยาง และ สร้างเปลือกใหม่เพราะเปลือกเก่าถูกกรีดทิ้งไป โดยเกษตรกรชาวสวนยาง ซึ่งปุ๋ยน้ำลูกแก้วและปุ๋ยชีวภาพNHPนาโน มีธาตุอาหารหลัก คือ ไนโตรเจน(N) ฟอสฟอรัส(P)โปรเเตสเซียม(K)และธาตุรองมากมาย 0 สมาชิก คำค้นหา:ปุ๋ยNHPนาโน,ยางพารา,วิธีใส่ปุ๋ยยาง,การปลูกยาง,พันธ์ยาง,www.puiyang.com,การเพิ่มน้ำยาง,อัดแก๊สยางพารา,ริมโฟลว์,โรครากขาว,โรคใบร่วง,ยางไม่ออก,ยางหน้าตาย,ปลวก,ราคาปุ๋ยเคมี,หัววัวคันไถ,ม้าเงา,ยาทาหน้ายาง,จอกยาง,เกษตร,ปุ๋ยชีวภาพ,กองทุนสวนยาง,ปุ๋ยเอ็นเอชพีนาโน,ธุรกิจขายตรง,MLM,www.yangpara.co.cc,www.yangpara.com,ปู๋ยNHPnano

วิธีกรีดยางพารา

Mon, 10 Jan 2011 00:41:34 +0700

บทที่5 การปฏิบัติระยะต้นยางให้ผลผลิต **ข้อมูลด้านล่างนี้คัดลอกจากเว็บไซต์ สำนักงานกองทุนสงเคราะห์การทำสวนยาง (หน่วยงานรัฐวิสาหกิจ) การกรีดยางที่ดีและถูกต้อง ต้องคำนึงถึงปัจจัยที่เกี่ยวข้องหลายประการ ได้แก่ พันธุ์ยาง อายุต้นยาง ฤดูกาล การเปิดกรีด วิธีการกรีด ระบบกรีด วิธีการใช้สารเคมีเร่งน้ำยาง และความชำนาญของคนกรีด การ เลือกใช้ปัจจัยที่สอดคล้องเหมาะสม สามารถเพิ่มผลผลิตยางให้สูงขึ้น ถนอมต้นยางให้สามารถกรีดได้ ยาวนานขึ้น คุ้มค่ากับการลงทุนปลูกสร้างสวนยาง โดยทั่วไปต้นยางเปิดกรีดได้เมื่อประมาณ 7 ปีครึ่ง และต้นยางในสวนนั้นต้องมีขนาดเปิดกรีดได้ มากกว่าร้อยละ 70 ของยางทั้งหมด ( สำหรับต้นติดตาที่ระดับความสูง 150 เซนติเมตร เส้นรอบวงลำต้นต้อง ไม่ต่ำกว่า 50 เซนติเมตร ) การกรีดยางต้องยึดหลักที่ว่า เมื่อกรีดแล้วต้องได้น้ำยางมาก เปลือกเสียหายน้อยที่สุด และสามารถ กรีดได้นานประมาณ 25-30 ปี การเปิดกรีด การเปิดกรีดยางให้ใช้ไม้แบบทาบกับลำต้นแล้วทำรอยตามแนวสังกะสีจากซ้ายไปขวาให้ได้ความ ยาวครึ่งหนึ่งของลำต้น ลากต่อลงมาตามขอบไม้ประมาณ 30 เซนติเมตร กรีดเอียงจากซ้ายไปขวา ทำมุม 30- 35 องศากับแนวขนานพื้นดิน ใช้มีดกรีดยางกรีดเบา ๆ เพื่อทำเป็นรอยเปิดกรีดให้ลึกเกือบถึงเนื้อไม้ตามแนว ที่ทำรอยไว้ หนังจากเปิดกรีดแล้วให้ทำทางไหลของน้ำยางลงมา 30 เซนติเมตร ตามรอยที่ทำไว้ ตอกลิ้นรองรับ น้ำยาง ใช้ลวดรองรับถ้วยน้ำยางรัดรอบลำต้นใต้ลิ้นรองรับน้ำยางประมาณ 10 เซนติเมตร แล้วตั้งถ้วยน้ำยาง ไว้บนลวด การกรีดยาง การกรีดยางสามารถแบ่งตามช่วงระยะเวลาการกรีดและการใช้สารเคมีเร่งน้ำยางได้ 4 ประเภท คือ 1. การกรีดในระยะ 3 ปีแรก 2. การกรีดในระยะ 3 ปีไปแล้ว 3. การกรีดเปลือกงอกใหม่ 4. การใช้สารเคมีเร่งน้ำยางกับเปลือกเดิมของยางบางพันธุ์ ระบบกรีด การกรีดยางในระยะ 3 ปีแรก ซึ่งเป็นช่วงที่ยางกำลังเจริญเติบโต ไม่ควรกรีดหักโหมมากเกินไป เพราะจะทำให้ต้นยางชะงักการเจริญเติบโตและผลผลิตลดลงในภายหลัง ระบบกรีดที่เหมาะสมควรเป็น ดังนี้ 1. กรีดครึ่งต้นวันเว้นสองวัน ระบบนี้ใช้กับยางทุกพันธุ์ โดยหยุดกรีดในฤดูผลัดใบและไม่มีการ กรีดชดเชย 2. กรีดครึ่งต้นวันเว้นวัน ระบบนี้เหมาะกับยางพันธุ์ทุก ยกเว้นพันธุ์ RRIM 628, PB 28/59 และ PB 5/63 ซึ่งเกิดโรคเปลือกแห้งได้ง่ายโดยต้องหยุดกรีดในฤดูผลัดใบ และไม่มีการกรีดชดเชย 3. กรีดครึ่งต้นวันเว้นสองวัน ร่วมกับการใช้สารเคมีเร่งน้ำยาง ความเข้มข้นร้อยละ 2.5 เหมาะ สำหรับยางพันธุ์ที่ให้ผลผลิตต่ำในระยะแรกของการกรีด โดยใช้สารเคมีทาใต้รอยกรีดที่ขูดเปลือกกว้าง 2.5 เซนติเมตรปีละ 2-3 ครั้ง ในปีถัดไป หากผลผลิตเพิ่มขึ้นให้หยุดใช้สารเคมี การกรีดยางหลังจาก 3 ปีไปแล้ว ต้นยางจะทนทานต่อการกรีดมากขึ้น ระบบการกรีดที่เหมาะสม ช่วงนี้คือ 1. กรีดครึ่งต้นวันเว้นสองวัน เหมาะสำหรับพันธุ์ที่เป็นโรคเปลือกแห้งได้ง่าย สามารถกรีดชดเชย ได้ 2. กรีดครึ่งต้นวันเว้นวัน ใช้ได้กับยางทุกพันธุ์ ยกเว้นพันธุ์ที่เป็นโรคเปลือกแห้งได้ง่าย และ สามารถกรีดชดเชยได้เฉพาะท้องที่ที่มีการกรีดน้อยกว่า 200 วัน 3. กรีดครึ่งต้นวันเว้นสองวัน ร่วมกับการใช้สารเคมีเร่งน้ำยางเหมาะสำหรับยางพันธุ์ที่ให้ผลผลิตต่ำ และตอบสนองต่อการใช้สารเคมีได้ดี ควรใช้สารเคมีเพียงปีละ 2-3 ครั้ง การกรีดเปลือกงอกใหม่ เมื่อกลับไปกรีดยางในหน้าที่เปลือกงอกใหม่ ควรใช้3 ระบบ คือ 1. กรีดครึ่งต้นวันเว้นวัน ใช้ได้กับยางทุกพันธุ์และกรีดชดเชยได้ 2. กรีดครึ่งต้นวันเว้นสองวัน ใช้สำหรับยางพันธุ์ที่เป็นโรคเปลือกแห้งได้ง่าย และสามารถกรีด ชดเชยได้ 3. กรีดครึ่งต้นวันเว้นสามวัน หรือกรีดครึ่งต้นวันเว้นสองวัน ร่วมกับการใช้สารเคมีเร่งน้ำยาง และ ไม่ควรทาติดต่อกัน เพราะจะทำให้ต้นยางทรุดโทรมมากเกินไป ข้อควรระวังในการกรีดยาง 1. มีดกรีดยางต้องลับให้คมอยู่เสมอ เพื่อให้สามารถกรีดเปลือกได้บาง ไม่ต้องออกแรงมาก และ หลีกเลี่ยงบาดแผลที่จะทำให้หน้ายางเสีย 2. กรีดเปลือกให้บาง ความสิ้นเปลืองเปลือกไม่เกินเดือนละ 2.0-2.5 เซนติเมตร เพื่อให้กรีดได้นาน ที่สุด 3. หยุดกรีดยางต้นที่เป็นโรคเปลือกแห้งจนกว่าจะหาย 4. หยุดกรีดเมื่อต้นยางผลัดใบ 5. หยุดกรีดยางเมื่อต้นยางเป็นโรคหน้ายาง 6. อย่ากรีดลึกถึงเนื้อไม้ เพราะจะทำให้เปลือกที่งอกใหม่เป็นปุ่มปม การเพิ่มวันกรีดยาง ( ต้นหนา ) เนื่องจากแต่ละปีมีจำนวนวันกรีดที่ต้องสูญเสียไป จากสาเหตุฝนตกหยุดกรีดในช่วงหน้าแล้ง คน กรีดหยุดงาน ฯลฯ ทำให้รายได้บางส่วนหายไป แต่สามารถเพิ่มวันกรีดที่เสียไปด้วยวิธีดังนี้ 1. การกรีดสาย เป็นการกรีดยางหลังจากเวลากรีดปกติ ทดแทนเวลากรีดเดิม ซึ่งไม่สามารถทำได้ เนื่องจากหน้ากรีดเปียกจากฝนตก เวลาที่เหมาะสมคือช่วงเวลาบ่าย หรือเวลาอื่นที่เหมาะสม แต่ไม่ควรเกิน ช่วงเวลา 11.00-13.00 น. เนื่องจากช่วงเวลาดังกล่าวผลผลิตที่ได้จะน้อยกว่าปกติ 2. การกรีดชดเชย เป็นการกรีดยางทดแทนวันกรีดที่สูญเสียไปในระหว่างฤดูฝน หรือในท้องที่ที่ ฝนตกมาก การกรีดชดเชยเป็นการกรีดติดต่อกันเป็นวันที่ 2 หลังจากที่ฝนตกติดต่อกันหลายวัน เหมาะ สำหรับใช้กับระบบกรีดวันเว้นวัน และวันเว้นสองวัน ทั้งนี้เพื่อรักษาระดับผลผลิตไว้

โรคต้นยางพารา

Fri, 14 Jun 2013 01:53:34 +0700

บทที่ 4 โรคและศัตรูพืชที่สำคัญของยางพารา โรคตายยอด ( Die Back ) สาเหตุการเกิดโรค 1. เกิดจากเชื้อรา 2. เกิดจากปลูกในพื้นที่ที่สภาพแวดล้อมไม่เหมาะสมต่อการเจริญเติบโต เช่น ความอุดมสมบูรณ์ของ ธาตุอาหารมีน้อย หรือมากเกินไป หรือมีสารพิษตกค้างในดิน หรือปลูกในสภาพที่เหมาะสมแก่การเกิดโรค ลักษณะอาการของโรคที่เกิด กิ่งก้าน หรือยอดแห้งตายจากปลายกิ่ง หรือยอดเข้าหาส่วนโคนทีละน้อยแล้วลุกลามไปจนถึงโคน ต้น ในที่สุดต้นยางจะยืนต้นตาย ถ้าอาการรุนแรงต้นยางจะแห้งตายตลอดทั้งต้น เปลือกล่อนออกจากเนื้อไม้ มีเส้นใยและสปอร์ของเชื้อราสีดำ หรือเชื้อราสีขาว เกิดขึ้นบริเวณเปลือกด้านใน นอกจากนี้มีแบคทีเรียและ ไส้เดือนฝอยอาศัยอยู่ทั่วไป ถ้าอาการไม่รุนแรงต้นยางมักแห้งหรือตายเฉพาะกิ่งยอด ส่วนของลำต้นหรือกิ่ง ก้านที่ยังไม่ตายจะแตกแขนงออกมาใหม่ ช่วงเวลาและพื้นที่ที่เชื้อแพร่ระบาด การแพร่ระบาดของโรคเป็นได้ตลอดปีหากสภาพเหมาะสมต่อการเกิดโรค โรคนี้มักเกิดขึ้นมาก หลังเกิดสภาวะแห้งแล้ง หรือภายหลังเกิดโรคต่าง ๆ ระบาดอย่างรุนแรง หรือพบในสวนยางที่ปลูกในพื้น ที่ดินทราย หรือบนพื้นที่ตามไหล่เขาที่เป็นโรคมักเกิดกับต้นยางเล็กจนถึงยางที่เปิดกรีดแล้ว การป้องกันกำจัด 1. หากเกิดจากการระบาดของโรค ให้ปฏิบัติตามคำแนะนำของโรคนั้น ๆ และหมั่นบำรุงรักษาต้นยาง ให้แข็งแรงสมบูรณ์อยู่เสมอ 2. หากเกิดจากสภาพสิ่งแวดล้อม เช่น กรณีที่สภาพดินเลวและแล้งจัด ให้รดน้ำตามความจำเป็น แล้วใช้วัสดุคลุมโคนต้นเพื่อช่วยรักษาความชุ่มชื้น 3. การใช้ปุ๋ยและสารเคมีป้องกันกำจัดศัตรูพืช ควรปฏิบัติตามคำแนะนำอย่างเคร่งครัด 4. กรณีที่กิ่งหรือยอดแห้งตายลงมา ให้ตัดกิ่งหรือยอดที่ตายออก โดยให้ตัดต่ำกว่ารอยแผลลงมา ประมาณ 1-2 นิ้ว แล้วทาสารเคมีป้องกันเชื้อราที่รอยแผล อาการเปลือกแห้ง สาเหตุ เกิดจากการกรีดเอาน้ำยางมากเกินไป ทำให้เนื้อเยื่อบริเวณเปลือกที่ถูกกรีดมีธาตุอาหารมาหล่อเลี้ยง ไม่เพียงพอ จนทำให้เปลือกยางบริเวณนั้นแห้งตาย ลักษณะอาการที่เกิด อาการระยะแรก สังเกตได้จากการที่ความเข้มข้นของน้ำยางจางลงหลังการกรีดเปลือกยางจะแห้ง เป็นจุด ๆ อยู่ตามรอยกรีด ระยะต่อมาเปลือกที่ยังไม่ได้กรีดจะแตกแยกเป็นรอยและล่อนออก ถ้ากรีดต่อไป เปลือกยางจะแห้งสนิทไม่มีน้ำยางไหลออกมา การป้องกันรักษา 1.ทำการเปิดกรีดหน้าใหม่ที่มีน้ำยางเยิมๆ ทิ้งให้ขี้ยางแห้ง แล้วลอกขี้ยางออกให้หมดเกลี้ยง เเล้วบีบปุ๋ยชีวภาพNHPนาโนให้เต็มร่องกรีด รอ5-7วันค่อยไปกรีดดู รอให้ขี้ยางแห้ง จึงลอกขี้ยางออกให้หมดเกลี้ยง แล้วบีบปุ๋ยชีวภาพNHPนาโนใส่ซ้ำ ทำแบบนี้ทุกๆ 5-7 วัน น้ำยางก็จะไหลเพิ่มมากขึ้น ปุ๋ยNHPนาโนจะเข้าไปบำรุงทั้งต้น จนต้นยางสร้างเปลือกใหม่ออกมา แล้วจะกระเทาะเปลือกเก่าออก ตอนนั้นเราก็จะได้ผิวเปลือกไว้กรีดอีกหลายปี ผลการใช้ปุ่ยชีวภาพNHPนาโน ดูข้อมูลปุ๋ยชีวภาพNHPนาโนเพิ่ม <<คลิ๊ก โรคใบร่วงและฝักเน่าจากเชื้อไฟทอปโทรา ( Phytophthora Leaf Fall and Pod Rot ) สาเหตุการเกิดโรค เกิดจากเชื้อรา ลักษณะอาการของโรคที่เกิด ใบยางร่วงพร้อมก้านทั้งที่ยังมีสีเขียวสด มีรอยช้ำดำขนาดและรูปร่างไม่แน่นอน อยู่บริเวณก้านใบ กลางรอยช้ำมีหยดน้ำยางเกาะติดอยู่ เมื่อนำใบยางที่เป็นโรคมาสะบัดเบา ๆ ใบย่อยจะหลุดจากก้านใบทันที ส่วนใบที่ถูกเชื้อเข้าทำลายที่ยังไม่ร่วงจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแกมส้ม แล้วแห้งคาต้นก่อนที่จะร่วง ฝักยางที่ถูก ทำลายเปลือกเป็นรอยช้ำฉ่ำน้ำ ต่อมาจะเน่าดำค้างอยู่บนต้นไม่แตกและไม่ร่วงหล่นตามธรรมชาติ กรณีที่เกิด กับต้นยางอ่อนเชื้อราจะเข้าทำลายบริเวณยอดอ่อนก่อน ทำให้ยอดเน่า แล้วจึงลุกลามเข้าทำลายก้านใบและ แผ่นใบ ทำให้ต้นยางยืนต้นตาย ช่วงเวลาและพื้นที่ที่เชื้อแพร่ระบาด ส่วนใหญ่การแพร่ระบาดของโรคอยู่ในช่วงระหว่างเดือนมิถุนายนถึงเดือนธันวาคม โรคนี้มัก ระบาดมากในสภาพอากาศเย็น ฝนตกชุกความชื้นสูง หรือพื้นที่ที่อยู่ภายใต้อิทธิพลลมมรสุม พบในภาคใต้ ฝั่งตะวันตกบางพื้นที่ในจังหวัดนครศรีธรรมราช สุราษฎร์ธานี พัทลุง สงขลา นราธิวาส จันทบุรี และตราด โรคนี้แพร่กระจายโดยลมฝน และน้ำฝน มักเกิดกับต้นยางเล็กจนถึงยางใหญ่ การป้องกันกำจัด 1. ไม่ควรปลูกพืชอาศัยของเชื้อรา เช่น ทุเรียน ส้ม และพริกไทย แซมในสวนยาง 2. กำจัดวัชพืชและตัดแต่งกิ่งในสวนยาง เพื่อให้อากาศถ่ายเทได้สะดวก เป็นการลดความชื้นในสวนยาง 3.ใส่ปุ๋ยชีวภาพNHPนาโน ทุกๆ5-7วัน วิธีใส่ ลอกขี้ยางออกให้หมดเกลี้ยง แล้วบีบปุ๋ยNHPนาโน ใส่ให้เต็มร่องกรีด ทำแบบนี้ซ้ำ 4-8 สัปดาห์ อาการใบร่วงฝักเน่าก็จะหายไป (หากหยุดกรีดเกิน2วันควรกรีดใหม่ก่อนใส่ปุ๋ย ประสิทธิภาพปุ๋ยจะได้เต็มที่) โรคเส้นดำ ( Black Stripe ) สาเหตุการเกิดโรค เกิดจากเชื้อรา ลักษณะอาการของโรคที่เกิด บริเวณเหนือรอยกรีดในระยะแรกเปลือกจะเป็นรอยช้ำ ต่อมาจะเปลี่ยนเป็นรอยบุ๋มสีดำหรือสี น้ำตาล ขยายขึ้นลงเป็นเส้นตามแนวยืนของลำต้นเมื่อเฉือนเปลือกออกดูจะพบรอยบุ๋มสีดำนั้นเป็นลายเส้นดำ บนเนื้อไม้อาการขั้นรุนแรงทำให้เปลือกของหน้ากรีดบริเวณที่เป็นโรคปริ เน่า มีน้ำยางไหลตลอดเวลา จน เปลือกเน่าหลุดไปในที่สุด เปลือกงอกใหม่เสียหายกรีดซ้ำไม่ได้ อายุการให้ผลผลิตลดลงเหลือ 8-16 ปี ถ้า การเข้าทำลายของเชื้อไม่รุนแรง เปลือกจะเป็นปุ่มปม ช่วงเวลาและพื้นที่ที่เชื้อแพร่ระบาด โรคนี้แพร่ระบาดมากในช่วงเดือนมิถุนายนถึงเดือนธันวาคม ระบาดในสวนยางที่เปิดกรีดแล้วใน สภาพพื้นที่ที่อากาศมีความชื้นสูง ฝนตกชุกโดยเฉพาะพื้นที่ที่มีการระบาดของโรคใบร่วงและฝักเน่าอย่าง รุนแรง พบทางภาคใต้ฝั่งตะวันตกและตะวันออก ได้แก่ ระนอง ภูเก็ต พังงา กระบี่ สุราษฎร์ธานี นครศรีธรรมราช สตูล ตรัง พัทลุง สงขลา ยะลา ปัตตานี และนราธิวาส และในจังหวัดทาง ภาคตะวันออก ได้แก่ ระยอง จันทบุรี และตราด เนื่องจากมีลมมรสมพัดผ่านและมีฝนตกชุกในพื้นที่ดังกล่าว การป้องกันกำจัด 1. ไม่ควรปลูกพืชอาศัยของเชื้อราเป็นพืชร่วมหรือแซมยาง เช่น ทุเรียน มะพร้าว โกโก้ ส้ม มะละกอ พริกไทย และยาสูบ 2. ใส่ปุ๋ยชีวภาพNHPนาโน ทุกๆ5-7วัน วิธีใส่ ลอกขี้ยางออกให้หมดเกลี้ยง แล้วบีบปุ๋ยNHPนาโน ใส่ให้เต็มร่องกรีด ทำแบบนี้ซ้ำ 4-8 สัปดาห์ อาการเส้นดำก็จะหายไป (หากหยุดกรีดเกิน2วันควรกรีดใหม่ก่อนใส่ปุ๋ย ประสิทธิภาพปุ๋ยจะได้เต็มที่) โรคเปลือกเน่า ( Mouldy Rot ) สาเหตุการเกิดโรค เกิดจากเชื้อรา ลักษณะอาการของโรคที่เกิด เกิดเฉพาะบนหน้ากรีดเท่านั้น อาการระยะแรก เปลือกเหนือรอยกรีด มีลักษณะฉ่ำน้ำเป็นรอยช้ำสี หม่น ต่อมากลายเป็นรอยบุ๋ม ปรากฏเส้นใยของเชื้อราสีขาวเทาขึ้นปกคลุมตรงรอยแผล เมื่ออาการรุนแรงขึ้น เชื้อราจะขยายลุกลามเป็นแถบขนานกับรอยกรีดยางอย่างรวดเร็ว ทำให้เปลือกบริเวณดังกล่าวเน่าหลุดเป็น แอ่งเหลือแต่เนื้อไม้สีดำ และไม่สามารถกรีดซ้ำหน้าเดิมได้อีก เมื่อเฉือนเปลือกบริเวณข้างเคียงรอยแผลออก ดู จะไม่พบอาการเน่าลุกลามออกไป ซึ่งต่างจากโรคเส้นดำ จะมีลายเส้นดำขยายขึ้นไปและลุกลามลงใต้รอย กรีด ช่วงเวลาและพื้นที่ที่เชื้อระบาด พบระบาดในสวนยางที่เปิดกรีดแล้วในช่วงเดือนมิถุนายนถึงเดือนธันวาคม โดยเฉพาะในพื้นที่ที่ อากาศมีความชุ่มชื้นสูงและฝนตกชุก พบระบาดรุนแรงในบางพื้นที่ของจังหวัดสุราษฎร์ธานี โรคนี้แพร่ ระบาดโดยลมและมีแมลงเป็นพาหะ การป้องกันกำจัด 1. ไม่ควรปลูกพืชอาศัยเป็นพืชร่วมหรือพืชแซมยาง เช่น กาแฟ โกโก้ มะม่วง มะพร้าว และมันฝรั่ง 2. ตัดแต่งกิ่งยาง กำจัดพืชในสวนให้โล่งเตียนและอย่าปลูกยางให้หนาแน่นเกินไปเพื่อลดความชื้น ในสวนยาง 3. ใส่ปุ๋ยชีวภาพNHPนาโน ทุกๆ5-7วัน วิธีใส่ ลอกขี้ยางออกให้หมดเกลี้ยง แล้วบีบปุ๋ยNHPนาโน ใส่ให้เต็มร่องกรีด ทำแบบนี้ซ้ำ 4-8 สัปดาห์ อาการเปลือกเน่าก็จะหายไป (หากหยุดกรีดเกิน2วันควรกรีดใหม่ก่อนใส่ปุ๋ย ประสิทธิภาพปุ๋ยจะได้เต็มที่) โรคราแป้ง หรือโรคใบที่เกิดจากเชื้อออยเดียม ( Powdery mildew or Oidium Leaf Disease ) สาเหตุการเกิดโรค เกิดจากเชื้อรา ลักษณะอาการของโรคที่เกิด ใบอ่อนปลายใบจะบิดงอ มีสีดำ ร่วงหล่นจากต้น ในใบเพสลาดเห็นปุยเส้นใยสีขาวเทาใต้แผ่นใบ เมื่อเจริญต่อไปเห็นรอยแผลสีเหลืองซีด แล้วเปลี่ยนเป็นรอยไหม้สีน้ำตาล ขนาดและรูปร่างของแผลไม่ แน่นอน นอกจากนี้เชื้อยังเข้าทำลายที่ดอกยาง โดยเชื้อราปกคลุมดอกก่อนที่จะดำแล้วร่วง ช่วงเวลาและพื้นที่ที่เชื้อแพร่ระบาด อยู่ในช่วงต้นยางผลิใบใหม่ตามธรรมชาติในระหว่างเดือนกุมภาพันธ์ถึงเดือนเมษายน โรคนี้ระบาด มากในพื้นที่ที่มีสภาพแวดล้อมกลางวันร้อน กลางคืนเย็นและชื้น ตอนเช้ามีหมอก พบในพื้นที่ภาค ตะวันออกเฉียงเหนือ และบางพื้นที่ของจังหวัดนราธิวาส สงขลา และฉะเชิงเทรา โรคนี้แพร่กระจายโดยลม และแมลงจำพวกไรที่ดูดกินน้ำเลี้ยงจากใบอ่อน การป้องกันกำจัด 1. ใส่ปุ๋ยชีวภาพNHPนาโน ทุกๆ5-7วัน วิธีใส่ ลอกขี้ยางออกให้หมดเกลี้ยง แล้วบีบปุ๋ยNHPนาโน ใส่ให้เต็มร่องกรีด ทำแบบนี้ซ้ำ 4-8 สัปดาห์ อาการราแป้งก็จะหายไป (หากหยุดกรีดเกิน2วันควรกรีดใหม่ก่อนใส่ปุ๋ย ประสิทธิภาพปุ๋ยจะได้เต็มที่) โรคใบไหม้ลาตินอเมริกัน ( South American Leaf Blight ) สาเหตุการเกิดโรค เกิดจากเชื้อรา ลักษณะอาการของโรคที่เกิด เชื้อราเข้าทำลายใบยางหรือเนื้อเยื่อส่วนต่าง ๆ ในขณะที่ยังอ่อน เช่น ดอกยาง ฝัก กิ่งอ่อน ถ้าใบอ่อน อายุไม่เกิน 1 สัปดาห์ รอยแผลเป็นสีเทาดำ เห็นปุยสีเขียวมะกอกด้านใต้ใบ ใบยางม้วนและบิดย่นแล้วร่วง ในใบเพสลาดแผลจะลุกลามขึ้นด้านบนใบ ใบยางจะหดย่นเปลี่ยนเป็นสีม่วงและใบย่อยร่วงในใบแก่พบ กลุ่มสปอร์สีดำบริเวณขอบแผลด้านบนใบ ต่อมาเนื้อเยื่อตรงแผลจะหลุดเกิดเป็นช่องโหว่ตามรอยแผล การแพร่ระบาดของเชื้อ เชื้อราติดไปกับส่วนขยายพันธุ์ยางพาราที่เป็นโรค หรือสปอร์ปนเปื้อนมาจากพืชชนิดอื่นที่นำมา จากแหล่งที่มีโรค หรือสปอร์ปนเปื้อนมากับเสื้อผ้า สัมภาระ เครื่องมือการเกษตร ของผู้ที่เข้าไปในสวนยางที่ เป็นโรค โรคนี้พบในพื้นที่ปลูกยางเฉพาะกลุ่มประเทศแถบอเมริกากลาง อเมริกาใต้ และหมู่เกาะคาริบเบียน เขตระหว่างเส้นรุ้งที่ 24 องศาใต้ในประเทศบราซิล ถึง 18 องศาเหนือในประเทศเม็กซิโก โรคนี้ยังไม่พบ เกิดขึ้นในประเทศไทย การป้องกันกำจัด 1. คัดเลือกพันธุ์ยางที่มีความต้านทานโรคสูงมาปลูก 2. เมื่อยางผลัดใบ ต้องทำลายใบยางที่ร่วงลงพื้นอยู่เสมอ 3. ใส่ปุ๋ยชีวภาพNHPนาโน ทุกๆ5-7วัน วิธีใส่ ลอกขี้ยางออกให้หมดเกลี้ยง แล้วบีบปุ๋ยNHPนาโน ใส่ให้เต็มร่องกรีด ทำแบบนี้ซ้ำ 4-8 สัปดาห์ อาการโรคใบไหม้ลาตินอเมริกันก็จะหายไป (หากหยุดกรีดเกิน2วันควรกรีดใหม่ก่อนใส่ปุ๋ย ประสิทธิภาพปุ๋ยจะได้เต็มที่) โรคราขาว ( White Root Disease ) สาเหตุการเกิดโรค เกิดจากเชื้อรา ลักษณะอาการของโรคที่เกิด พุ่มใบแสดงอาการใบเหลืองผิดปกติ 1-2 กิ่ง หรือทั้งต้น ถ้าเป็นยางเล็กใบจะเหี่ยวเฉา ขอบใบม้วน งอลงด้านล่างแล้วร่วง ก่อนที่จะยืนต้นตาย บริเวณรากที่ถูกเชื้อเข้าทำลาย มีร่างแหเส้นใยสีขาวแผ่คลุม เกาะติดผิวราก เมื่อเส้นใยอายุมากขึ้นจะกลายเป็นเส้นกลมนูนสีเหลืองซีด เนื้อไม้ของรากที่เป็นโรคใหม่ ๆ จะแข็งกระด้างเป็นสีน้ำตาลซีด ในระยะรุนแรงจะเป็นสีขาวหรือสีครีม ถ้าอยู่ในที่ชื้นแฉะจะอ่อนนิ่ม บริเวณ โคนต้นหรือรากที่โผล่พ้นดิน จะปรากฏดอกเห็ดขนาดไม่แน่นอน มีลักษณะเป็นแผ่นแข็งครึ่งวงกลมแผ่น เดียว หรือซ้อนกันเป็นชั้น ๆ ผิวด้านบนเป็นสีเหลืองส้ม โดยมีสีเข้มและอ่อนเรียงสลับกันเป็นวง ผิวด้านล่าง เป็นสีส้มแดงหรือสีน้ำตาลขอบดอกเห็ดมีสีขาว ช่วงเวลาและพื้นที่ที่เชื้อแพร่ระบาด อยู่ในช่วงฤดูฝนโดยเฉพาะเดือนมิถุนายนถึงเดือนธันวาคม ระบาดรวดเร็ว เนื่องจากฝนตกชุก ความชื้นสูง พบในพื้นที่ปลูกยางบนพื้นที่ของจังหวัดนราธิวาส ปัตตานี ยะลา สงขลา พัทลุง ตรัง กระบี่ พังงา และ สุราษฎร์ธานี การแพร่ระบาดของโรคเกิดได้2 ทาง คือ โดยการสัมผัสของรากที่เป็นโรคกับราก ของต้นที่สมบูรณ์ และสปอร์จากดอกเห็ดปลิวตามลมไปตกลงบนรอยหักหรือหน้าตัดของตอยาง เมื่อ สภาพแวดล้อมเหมาะสมสปอร์จะงอกเจริญไปยังโคนต้นและราก การป้องกันกำจัด 1. ปลูกยางในพื้นที่ปลอดโรค และควรเตรียมพื้นที่ปลูกให้ปลอดโรค โดยการขุดทำลายตอยางเก่า ที่อาจจะเป็นแหล่งก่อให้เกิดโรค 2. ในพื้นที่ที่มีการระบาดไม่ควรปลูกพืชอาศัยของโรค เช่น ส้ม โกโก้ กาแฟ มะพร้าว ไผ่ พริกขี้หนู มะเขือเปราะ มันเทศ มันสำปะหลัง น้อยหน่า ลองกอง สะตอ จำปาดะ สะเดาเทียม ทัง ทุเรียน และเนียงนก 3. ใช้กำมะถันในอัตราต้นละ 240 กรัม ใส่ในหลุมปลูกก่อนปลูกยางจะช่วยปรับสภาพดิน ทำให้ไม่ เหมาะกับการเจริญของเชื้อ 4. เก็บต้นหรือรากไม้ที่เป็นโรคเผาทำลายทิ้งให้หมด โดยเฉพาะเศษรากไม้ที่มีเส้นใยสีขาวของเชื้อ ราติดอยู่ เพื่อลดแหล่งเชื้อ ต้นยางที่เป็นโรคราขาวโอกาสหาย ยากมาก ส่วนมากก็ตายยืนต้น แต่เพื่อป้องกันต้นยางข้างๆต้นที่เป็นโรคราขาว ควรใส่ปุ๋ยชีวภาพNHPนาโนต้นข้างๆ เดือนแรกอาทิตย์ละครั้งรวม4ครั้ง หลังจากนั้น 15 วันครั้ง ก็จะสามารถป้องกันการลุกลาม ของโรคราขาวไปต้นข้างๆได้ ปลวก ( termites ) ลักษณะและการทำลาย ปลวกมี2 ชนิด คือ ชนิดที่กินเนื้อไม้ที่ตายแล้ว ซึ่งไม่เป็นอันตรายต่อต้นยาง และชนิดกินเนื้อไม้สด ซึ่งจะกัดกินรากและภายในลำต้นจนเป็นโพรง ทำให้พุ่มใบยางมีสีเหลืองผิดปกติ ต้นยางเสียหายถึงตายได้ การป้องกันกำจัด 1.ใส่ปุ๋ยชีวภาพNHPนาโน ทุกๆ5-7วัน วิธีใส่ ลอกขี้ยางออกให้หมดเกลี้ยง แล้วบีบปุ๋ยNHPนาโน ใส่ให้เต็มร่องกรีด ทำแบบนี้ซ้ำ 4-8 สัปดาห์ เนื่องจากปุ๋ยชีวภาพNHPจะลงไปที่รากต้นยาง ซึ่งมีกลิ่นที่ปลวกไม่ชอบ มันจึงไปหากินที่อื่น (หากหยุดกรีดเกิน2วันควรกรีดใหม่ก่อนใส่ปุ๋ย ประสิทธิภาพปุ๋ยจะได้เต็มที่) หนอนทราย ( grub of cockchafers ) ลักษณะการทำลาย หนอนทรายเป็นตัวอ่อนของด้วงชนิดหนึ่ง รูปร่างเหมือนตัวซี (C ) ขนาดลำตัวยาวประมาณ 3-5 เซนติเมตร สีขาว หนอนทรายกัดกินรากยางจนรากไม่สามารถดูดหาอาหารเลี้ยงลำต้นได้ ทำให้พุ่มใบยางมี สีเหลืองผิดปกติ ต้นยางตายเป็นหย่อม ๆ พบมากในแปลงต้นกล้ายางที่ปลูกในดินทราย การป้องกันกำจัด ใส่ปุ๋ยชีวภาพNHPนาโน ทุกๆ5-7วัน วิธีใส่ ลอกขี้ยางออกให้หมดเกลี้ยง แล้วบีบปุ๋ยNHPนาโน ใส่ให้เต็มร่องกรีด ทำแบบนี้ซ้ำ 4-8 สัปดาห์ เนื่องจากปุ๋ยชีวภาพNHPจะลงไปที่รากต้นยาง ซึ่งมีกลิ่นที่หนอนทรายไม่ชอบ มันจึงไปหากินที่อื่น (หากหยุดกรีดเกิน2วันควรกรีดใหม่ก่อนใส่ปุ๋ย ประสิทธิภาพปุ๋ยจะได้เต็มที่) วิธีแก้ไขและป้องกันโรคต้นยางพารา แบบหมดความกงวล ซึ่งดร.คาร์โดโซ (Dr.Cardoso) ซึ่งเป็นนักวิชาการของกระทรวงเกษตรแห่งชาติบราซิล ได้วิจัยค้นคว้าหาวิธีอยู่ 15 ปี จึงได้รู้วิธี ฆ่าเชื้อราและไล่ปลวกได้พร้อมกัน ซึ่งก็คือ ยางต้นไม้อะราบีกา จากประเทศแอฟริกาใต้ รวมกับเปลือกไม้และผลไม้ที่มีธาตุNPK จึงได้ปุ๋ยชีวภาพ NHP นาโน หากใครได้ลองใช้รับรองติดใจ ดูข้อมูลปุ๋ยชีวภาพNHPนาโน <<คลิ๊ก คำค้นหา:ปุ๋ยNHPนาโน,ยางพารา,วิธีใส่ปุ๋ยยาง,การปลูกยาง,พันธ์ยาง,การเพิ่มน้ำยาง,อัดแก๊ส,ริมโฟลว์,โรครากขาว,โรคใบร่วง,ยางไม่ออก,ยางหน้าตาย,ปลวก,ราคาปุ๋ยเคมี,หัววัวคันไถ,ม้าเงา,ยาทาหน้ายาง,จอกยาง,เกษตร,ปุ๋ยชีวภาพ

วิธีใส่ปุ๋ยยางพารา

Tue, 03 May 2011 15:50:44 +0700

บริเวณที่ใส่ปุ๋ย ระยะแรกหลังจากปลูกยาง รากของต้นยางจะแผ่ออกเป็นวงกลมรอบลำต้น ประมาณปีที่ 4 รากจึงจะแผ่ขยายออกไปจนถึงกึ่งกลางระหว่างแถวยาง และเมื่อต้นยางมีอายุเกิน 5 ปีขึ้นไป รากก็จะแผ่ขยายเพิ่มขึ้นและหนาแน่นอยู่ในบริเวณห่างจากลำต้นประมาณ 60 เซนติเมตร จนถึง 3 เมตร ดังนั้นเพื่อให้การดูดอาหารของต้นยางเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ จึงควรใส่ปุ๋ยบริเวณที่มีรากดูดอาหารหนาแน่นคือเมื่อต้นยางยังเล็กควรใส่ปุ๋ยเป็นวงกลมรอบลำต้น ส่วนต้นยางที่มีออายุตั้งแต่ 17 เดือนขึ้นไป ให้หว่านปุ๋ยกระจายสม่ำเสมอเป็นแถบยาวไปให้แถวยางห่างจากโคนต้นยางข้างละ 1 เมตร เมื่อยางมีอายุ 5 ปีขึ้นไปให้หว่านปุ๋ยเป็นแถบกว้างห่างจากโคนต้นยางอย่างน้อย 50 เซนติเมตร และขยายออกไปถึง 3 เมตร สำหรับยางที่เปิดกรีดแล้วให้หว่านปุ๋ยทั่วแปลงห่างจากโคนต้นยางข้างละ 1 เมตร ระยะเวลาและอัตราการใส่ปุ๋ย ต้นยางก่อนเปิดกรีด ในระยะตั้งแต่เริ่มต้นปลูกจนถึงต้นยางอายุประมาณ 17 เดือน จะเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว ในช่วงนี้จึงจำเป็นต้องใส่ปุ๋ยให้บ่อยครั้งในปริมาณที่เพียงพอกับความต้องการของต้นยางหลังจากที่ต้นยางมีอายุ เกิน 17 เดือนขึ้นไปแล้ว จะใส่ปุ๋ยปีละ 2 ครั้ง ดังแสดงไว้ในตารางที่1 และ2 ตารางที่ 1แสดงระยะเวลาการใส่ปุ๋ยและอัตราการใส่ปุ๋ยในพื้นที่ภาคใต้และภาคตะวันออก สูตร 1 คือ18-10-6 สูตร 2 คือ18-4-5 สูตร 3 คือ 16-8-14 สูตร 4 คือ 4-4-9 อายุต้นยาง(เดือน) จำนวนปุ๋ยที่ใส่ (กรัมต่อต้น) บริเวณที่ใส่ปุ๋ย สูตร 1 (ดินร่วน)และสูตร 3 (ดินทราย) สูตร 2 (ดินร่วน)และสูตร 4 (ดินทราย) 2 60 ใส่รอบต้นรัศมี 30 เซนติเมตร 4 60 ใส่รอบต้นรัศมี 40 เซนติเมตร 6 90 ใส่รอบต้นรัศมี 40 เซนติเมตร 11 120 ใส่รอบต้นรัศมี 50 เซนติเมตร 14 120 ใส่รอบต้นรัศมี 60 เซนติเมตร 17 120 ใส่เป็นแถบในแถวยาง ห่าง จากโคนต้นยางข้างละ 1 เมตร 23 190 29 190 35 190 41 190 47 250 53 250 59 250 65 250 ใส่เป็นแถบกว้าง 2.5 เมตร ห่างจากโคนต้นยางข้างละ อย่างน้อย 50 เซนติเมตร 71 250 77 250 83 250 ตารางที่ 2แสดงระยะเวลาการใส่ปุ๋ยและอัตราการใส่ปุ๋ยในพื้นที่ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ อายุต้นยางหรือเดือนที่ใส่ปุ๋ย สูตรปุ๋ยที่ใช้กับชนิดของดิน อัตราปุ๋ย (กรัมต่อต้น) ดินร่วน ดินทราย ปุ๋ยเม็ด 1 เดือนหลังปลูก ปุ๋ยเม็ด18-10-6 ปุ๋ยเม็ด16-8-14 45 4 เดือน (ต.ค.) 70 11 เดือน (พ.ค.) 90 16 เดือน (ต.ค.) 90 23 เดือน (พ.ค.) 135 28 เดือน (ต.ค.) 135 35 เดือน (พ.ค.) 135 40 เดือน (ต.ค.) 135 47 เดือน (พ.ค.) ปุ๋ยเม็ด18-4-5 ปุ๋ยเม็ด14-4-9 190 52 เดือน (ต.ค.) 190 59 เดือน (พ.ค.) 190 64 เดือน (ต.ค.) 190 71 เดือน (พ.ค.) 190 76 เดือน (ต.ค.) 190 หมายเหตุ เดือนที่ใส่ปุ๋ยอาจเปลี่ยนแปลงได้ตามความเหมาะสมของสภาพภูมิอากาศที่เปลี่ยนแปลงไป ต้นยางที่เปิดกรีดแล้ว จะใส่ปุ๋ย 2 ครั้งในอัตรา 1-1.2 กิโลกรัมต่อต้นต่อปี (แล้วแต่สูตรปุ๋ยที่ใช้) โดยใส่ครั้งแรกหลังจากที่ยาง ผลัดใบแล้วในช่วงต้นฤดูฝน ประมาณเดือนพฤษภาคม ครั้งที่สองใส่ในช่วงปลายฤดูฝน ประมาณเดือนกันยายน-ตุลาคม ขอแนะนำ:เมื่อหลังเปิดกรีดยางก็สามารถใช้ปุ๋ยชีวภาพ NHP นาโน ได้เลยปุ๋ยNHPนอกจากช่วยสร้างผลผลิตน้ำยางที่มากกว่าแล้วยังช่วยป้องกันโรคเชื้อรา และโรคอื่นๆ รวมทั้งช่วยไล่ปลวกไม่ให้มารบกวนต้นยาง ข้อมูลการใส่ปุ๋ย ได้มาจากหนังสือการปลูกยาง